ToeterTube (3)

Tranen met tuiten

Bij mij op werk is er sprake van een sterke teamgeest. Met name de dames bij mij op de afdeling vormen een hechte club. Tao, Off, May, Ying en Am zijn mid twintig. Sheilah, mijn mede-manager, is een Philippino van een jaar of dertig. Eind December namen we afscheid van Ying, in Maart volgde Off en vorige week Vrijdag was het de laatste dag van Sheila. Ze gaat terug naar de Philippijnen en op kantoor hadden we een afscheidsfeestje. Aangezien dit dus al het derde afscheidsfeest is dat ik bij InsightAsia meemaak, durf ik wel te stellen dat ik inmiddels ervaringsdeskundige ben. En ik kan jullie vertellen dat het er wat anders aan toe gaat dan in Nederland.

Thaise dames hebben de reputatie emotioneel te zijn en een sterk ontwikkeld gevoel voor drama te hebben. Sommigen beweren dat de Thaise soapseries daar aan bijdragen. Hoe dan ook, onze afscheidsfeestjes zijn één groot tranendal. Je moet het zien om het te geloven (daarom de eerste twee foto's bijgevoegd). Om beurten houdt iedereen een speech en voor de dames zijn een paar woorden genoeg om de waterlanders de vrije loop te laten. Alsof de vertrekkende collega/vriendin rechtstreeks het graf in gaat. Het Thaise equivalent van Kleenex spint er garen bij. De meeste meiden kunnen niet eens uit hun woorden komen, zo overmand door emoties. Tussen het hevige gesnik door wordt er natuurlijk kwistig met superlatieven gestrooid over de vertrekkende persoon.

Bij het vertrek van Sheilah waren de emoties het hevigst. Zij is een soort moederfiguur voor de jongere dames. Ze noemen haar letterlijk 'mammy' en zij heeft het over 'my daughters'. Als nuchtere Hollander denk ik daar het mijne van. Een vriendschappelijke relatie op het werk is prettig, maar laten we niet doen alsof we op een kleuterschool zijn. Zie je me al zitten met al die snotterende dametjes om me heen? De eerste foto is van Sheilah. Op de tweede foto worden de huilende Tao en Am getroost door hun partners.

Gelukkig is bij de Thai op zo'n feestje de alcolhol altijd in grote hoeveelheden binnen handbereik (whisky is king hier). Aangezien ik ervan uitga dat mijn collega's geen Nederlands kunnen lezen, durf ik op deze plaats wel te stellen dat ik op dat moment wel een biertje kon gebruiken om stiekem het afscheid van Shielah te vieren. Dat komt voor mij als geroepen. Sheilah is een iets te assertief strebertje en heeft zich de afgelopen twee jaar slim geprofileerd bij de jongere dames. Die vinden haar helemaal geweldig. Ik niet. Bij het selecteren van opvolgers van Ying en Off viel het mij al op dat ze een sterke voorkeur had voor jonge dames met weinig ervaring. Kan ze lekker de 'mammy' uithangen. Misschien is het tijd om kinderen te krijgen. Ik hoop maar dat het mijn collega's niet opviel dat ik in mijn afscheidswoordje moeite had om veel positieve woorden te uiten, laat staan om een ongemeend traantje te pinken (hoe doet die Van Hanegem dat toch?).

Nog meer mazzel afgelopen weekend. Ik ging met Brian een avondje stappen. Eerst naar een nieuwe rockbar met live muziek. Goeie nieuwe hang-out trouwens. Ik moet toegeven dat de avond niet sterk begon. Eigenaar Billy is een wereldvent. Brian en ik kennen hem inmiddels redelijk. Als goede gastheer stelt Billy gasten die in hun eentje komen vaak aan ons voor. Hebben ze wat aanspraak. Vaak geen probleem. Ze kunnen mij echter behoorlijk op de pik trappen als ze denken dat ik de meest elementaire kennis van rockmuziek ontbeer. Interessant-doener nummer 1 kraamde bij de eerste tonen van Smoke On The Water enthousiast uit dat hij zo trots was dat Deep Purple net als hij uit Birmingham kwam. Vergelijkbaar met een Rotterdammer die zo trots is dat ie een plaatsgenoot van Normaal is. Interessant-doener nummer 2 maakte het nog iets bonter, maar die was dan ook Amerikaan. Deze kerel kan absoluut niet veel ouder dan 45 zijn geweest, maar meende mij toch te moeten gaan verhalen over die keer dat hij Jimi Hendrix live zag. Onze beste Jimi is al bijna 39 jaar niet meer onder ons. Het zal dus wel tijdens een van Jimi's bekende lagereschooltoernees zijn geweest. Het kan echter nog erger. Brian vertelde me dat hij laatst in gesprek was met een of andere loser die beweerde dat Def Leppard nog bij hem in het voorprogramma had gespeeld. Let wel: ZIJ BIJ HEM in het voorprogramma, niet andersom. Voor de niet-kenners (schaam je niet): die band heeft meer dan 65 miljoen albums verkocht (maak je geen zorgen, dat aantal weet ik niet uit mijn hoofd, effe gegoogled). Kijk, ik wil best even naar een sterk verhaal luisteren. Maar bij dit soort onzin kan ik met geen mogelijkheid doen alsof ik er ook maar iets van geloof. Brian liet me het visitekaartje van die laatst genoemde kerel zien. Actor, Writer, Producer stond er op. Dan weet je het wel. Ik dacht dat alleen foute personages in films dat soort kaartjes hadden. In Bangkok kom je ze gewoon in het echt tegen. Goed, wij dus maar naar de volgende kroeg om nog meer van dit soort interessant-doeners te ontlopen. En zo kom ik via een omweg bij de mazzel (sorry voor het langdradige zijspoor). In die volgende kroeg vond ik bij het toilet op de grond een leuk rood elastiekje. Er zaten wat briefjes in. Met z'n zestienen goed voor ongeveer 350 euro. En ik een paar weken geleden op mijn blog nog een zeikstukje schrijven over een zakkenroller die me 70 euro had ontfutseld. Peanuts!

Natuurlijk heb ik hier op 30 April kunnen zien dat Nederland ook een flinke gooi heeft gedaan naar de eretitel Bananenmonarchie. Kon mijn ogen niet geloven. CNN kon er geen genoeg van krijgen en iedereen hier die weet dat ik Nederlander ben, vroeg me wat er in godsnaam gebeurd was en waarom. Ook op andere gebieden is het verschil tussen Nederland en Thailand niet zo groot als het lijkt. Thailand staat er natuurlijk om bekend dat je vaak westerse mannen op leeftijd ziet met een mooi, jong dametje. In de Nederlandse media zie ik echter dat ook Adam Curry zijn klassieker toch maar heeft ingeruild voor een jonger modelletje, en dat Yolante van BergenCash financieel gezien wat groter denkt dan Volendam kan bieden. Sommige dingen zijn van alle tijden en windstreken. Over sterke verhalen gesproken: wie had gedacht dat de meest sexy vrouw van Nederland zich in een parkeergarage zou laten aflebberen door een arrogante kabouter? Zou dat Def Leppard verhaal dan ook waar zijn?

Ondanks dat ik hier nu anderhalf jaar verblijf, ben ik nog steeds een beetje naief, merk ik af en toe. De afgelopen week is er eindelijk een extra stuk skytrain traject in gebruik genomen. De rails en de stations leken mij al geruime tijd klaar. Er werd ook helemaal niet aan gewerkt. Wat let ze om er gebruik van te maken, dacht ik geregeld. Inmiddels heb ik vernomen dat er hier eerst langdurig gesteggeld moet worden over hoe de opbrengst over diverse achterzakken verdeeld gaat worden. Corruptie, heet dat in meer ontwikkelde landen. Op internet is een plattegrond te zien met de plannen voor extra skytrain en metro lijnen (zie foto). Een prachtig netwerk, vergelijkbaar met Londen en Parijs. Cynische buitenlanders, daar barst het hier van, noemen deze plattegrond de 'if there is no corruption map' en zijn ervan overtuigd dat er vanwege 'het systeem' voorlopig weinig schot in de mooie plannen zal komen. Jammer, zou ideaal zijn als ik dat drukke verkeer wat meer kan vermijden.

Over corruptie gesproken. Ik ben blij dat ook de Nederlandse overheid dit middel af en toe inzet, wanneer het doel de middelen heiligt. Geweldig idee om van Albanie 10 punten te kopen, zodat Gordon wellicht denkt dat er daar een grote carriere voor hem is weggelegd. Geoorloofde besteding van het belastinggeld in het algemeen belang, dunkt me. Nu Geer nog het land uitwerken en ik ga denken over een terugkomst.

Aktiefoto's

De organisator van de weekend league neemt vaak foto's en plaatst die op de website. Zodoende kan ik jullie een mooi overzicht van mijn voetbalkwaliteiten aanbieden, vergezeld van objectief en deskundig commentaar. De foto's zijn gratis te downloaden, denk echter om vervelende rechtszaken te voorkomen aan mijn portret recht. Anders moet ik die Leidse advocaat met de onnavolgbare sleepbeweging inschakelen.

Foto 1: Laten we beginnen met een overzicht van de locatie: de sportvelden van Patana International School. Lekker ruim, redelijk gras. Puntje van kritiek: sinds kort verkopen ze geen bier meer.

Foto 2: Oude foto, waar ik in dienst van Bull's Head een Bep Bakhuisje net naast het doel mik.

Foto 3: Laat mij maar effe opruimen.

Foto 4: En wie springt er weer het hoogst? Wat een atletisch vermogen op 38 jarige leeftijd. Je ziet duidelijk aan mijn gezicht wat een enorm plezier ik beleef aan die kopduels.

Foto 5: Als ik in volle snelheid aan kom stormen (inmiddels voor Cosmos), zien verdedigers geen andere uitweg dan de bal zo hard mogeljk weg rammen. Zo ook Tommie, een echte Schotse verdediger, die in een korte profcarriere een zooitje voortanden heeft afgestaan.

Foto 6: Wederom heersend in de lucht. Niemand die de vergeefse moeite neemt om het duel aan te gaan.

Foto 7: Beeld spreekt voor zich. Prachtige looptechniek. Verder commentaar overbodig.

Foto 8: Bij corners krijg ik als langste speler altijd de twijfelachtige eer om de meest kopsterke tegenstander te dekken. Dan kan het wel eens gebeuren dat je ruim 100 kilo in je nek gehangen krijgt. Mijn gezicht zegt genoeg. Niks gebroken. Overigens zat onze, verder voortreffelijke keeper hier even lelijk mis, maar de bal ging er niet in. Uitslag 0-0.

Tour of Beauty

In een eerder bericht beschreef ik al eens hoe erg de Thai begaan zijn met hun uiterlijk. Afgaand op het straatbeeld in Bangkok bestaan de eerste levensbehoeften hier uit eten en ... persoonlijke verzorging. Om te illustreren hoe ver dit gaat neem ik jullie mee op de Tour of Beauty in mijn buurt.

Als ik vanuit mijn appartement de straat in loop, kom ik al snel mijn vaste kapsalon tegen. De eerste keren probeerde een klein, lelijk keffertje mij de toegang nog te ontzeggen. De laatste keren hield hij zich koets. Zou hij mij al kennen of beseffen zelfs honden dat je in een recessie zuinig moet zijn op je klanten? Hoe dan ook, voor 3 eurotjes wordt ik hier keurig geknipt, of eigenlijk geschoren.

Voor mij is één kapsalon in de straat voldoende. Maar ik ben dan ook geen Thai en geen vrouw, al is dat laatste hier vrij makkelijk te verhelpen. Blijkbaar is de vraag groot genoeg om een hele rits aan schoonheidssalons in stand te houden. Laatst werd er weer een nieuwe geopend. Ik betwijfel of die gestoeld is op een gedegen financiele analyse en een unieke marketingpropositie. Ik ga er echter vanuit dat de eigenaar toch wel enig benul heeft van wat wij de wet van vraag en aanbod noemen. Blijkbaar wordt die vraag als schier onuitputtelijk beschouwd.

Als we na mijn knipbeurt onze weg vervolgen, komen we een meter of 30 verder bij een kruispunt. Gaan we linksaf, moeten we nogmaals zo'n 30 meter afleggen om bij de volgende twee salons te komen (foto 2 en 3). Dat is toch wat ver, en dus gaan we op het kruispunt rechtdoor. Hoeven we niet zo ver te lopen en hebben we wat meer keus. Binnen 20 meter worden we namelijk met een groot luxeprobleem geconfronteerd. Bij welke van de vier opdoemende beautysalons gaan we naar binnen? Hebben ze alle hun eigen specialiteit? Moeten we bij P.R. Beauty (foto 4) zijn voor het bijwerken van de dode punten? Is de Hair Studio (foto 5) de beste keus voor een kleurspoelinkje? Is All Nice Beauty (foto 6) de place to be om de nagels te laten beschilderen? Bazuka Hair (foto 7) is ongetwijfeld goed in het creëren van een wilde haardos (al zullen ze daarvoor aan mij een hele kluif hebben).

Stel dat je jezelf net een nieuwe look hebt aangemeten bij een van deze beauty salons. Je komt naar buiten en loopt een stukje de straat in. Na een metertje of 20 kijk je opzij en zie je jezelf in de spiegeling van een raam. Nee, je nieuwe coupe is het toch niet helemaal, denk je bij jezelf. Geen nood. Sla direct links af en maak een keus uit de drie naast elkaar gelegen kapsalons (foto 8). Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

En hier, dames en heren, eindigt de rondleiding. Als jullie goed hebben meegeteld, komen we op tien beautysalons in zo'n 100 meter. Tegen jullie onverzorgde Nederlanders zou ik willen zeggen: kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper...minstens één keer per dag.

Een beter milieu begint niet bij de Thai

Eén van de dingen waar ik me in Thailand direct al over verwonderde is het overmatige gebruik van plastic tasjes bij de supermarkten en buurtwinkels. Als je hier in een winkel iets koopt moet en zal er met alle geweld een plastic tasje omheen. Als het tasje nog niet eens halfvol is, dan komt het volgende tasje alweer tevoorschijn. Artikelen van enig gewicht, zoals een fles frisdrank, krijgen voor de zekerheid twee tasjes om zich heen. Alsof het winkelpersoneel betaald krijgt per ingepakt tasje.

Al snel ging mijn verwondering over in irritatie. Je staat in Thailand behoorlijk wat langer in de rij bij de kassa dan in Nederland. Dat komt deels doordat mensen hier niet met een pinpasje betalen. Dat kennen ze hier niet. Bovendien kunnen Thai (totaal) niet rekenen en zijn de cassieres bijna letterlijk als de dood voor een negatief kasverschilletje. Het wisselgeld wordt soms wel vijf keer nageteld voordat je het overhandigd krijgt (en ik overdrijf echt niet). Dus voordat je je wisselgeld eindelijk eens keert hebt, ga je aan gemiste rente opbrengsten behoorlijk het schip in. Nog meer komt de lange wachttijd echter doordat de cassieres alles voor de klant inpakken in al die stompzinnige tasjes. In Nederland flikkeren ze het gewoon neer en mag je het zelf inpakken. Prima systeem, wat mij betreft.

Behalve de lange wachttijd die het inpakken veroorzaakt, irriteer ik me nog meer aan de volstrekt onnodige schade aan het milieu. Maar dat is blijkbaar niet iets dat de Thai bezighoudt. Nee, de Thai hebben belangrijker dingen aan het hoofd: elkaar ten koste van alles niet tegen de haren in strijken. Inmiddels ben ik er achter dat het uitbundige gestrooi met plastic tasjes een teken is van goede dienstverlening. Hoe meer tasjes je de klant mee geeft, hoe beter je blijkbaar voor hem zorgt. Uuh...logisch toch? Aangezien een Thai als de dood is om een ander niet met het gepaste respect te bejegenen, mag een klant vooral niet het gevoel hebben dat er op de tasjes bezuinigd wordt. Stel je voor!

Dus als ik bij de Tesco supermarkt mijn sporttas opengeritst en al naast de kassa leg, ten teken dat de boodschappen daar linea recta in gelegd kunnen worden, doet de cassiere net of ze blind is en worden de boodschappen toch gewoon in die kut-tasjes gestopt. Als ik de boodschappen er daarna weer uit wil halen dan is dat mijn zaak, maar de artikelen worden hoe dan ook in tasjes aan mij overgedragen. Opdracht van de baas. Zo komt het dus inderdaad regelmatig voor dat ik na het betalen mijn boodschappen weer uit de tasjes haal en in mijn eigen tas stop. Zullen ze wel raar vinden. Achterlijke farang.

Ook bij de 7-Eleven kunnen ze er wat van. Bij zo'n buurtwinkel kom je toch vooral voor de kleine boodschappen. Maakt niet uit. Tasjes! Laatst kreeg ik mijn blikje 7-Up aangeboden in een tasje met drie rietjes. Wellicht zag ik er zo dorstig uit dat ze dacht dat ik tegelijk door mijn mond en beide neusgaten wilde drinken. Of dacht ze misschien dat ik het blikje met twee anderen ging delen? Ik weet af en toe niet wat er in die wezens omgaat. Zeker toen ik een keer een plastic tasje en een rietje bij mijn blikje bier kreeg. Een blikje bier met een rietje...ben je niet goed bij je hoofd?

Maar goed, tasjes zijn dus een hardnekkig onderdeel van het dagelijkse Thaise leven. Inmiddels is het de Thaise overheid beginnen te dagen dat deze, op zichzelf al achterlijke, gewoonte bijzonder schadelijk is voor het milieu. In het kader van Earth Day liet het Ministerie van Milieu eens wat van zich horen. Dat ze zo'n ministerie hebben verbaast me behoorlijk. Ik hoop dat één van die lichten eens op het idee komt om de vuilnisbak in het straatbeeld van Thailand te herintroduceren. Is met name in Bangkok geen overbodige luxe. De Thai pleuren alles gewoon op straat. Toegegeven, dat wordt voor dag en dauw weer keurig opgeruimd door een legertje Melkert-werkers, maar toch is het niet ideaal. Overigens zijn in Bangkok alle vuilnisbakken uit het openbare leven verwijderd nadat er tijdens het millennium feest bommen in waren ontploft, met vele slachtoffers tot gevolg. Om daarom alle vuilnisbalken weg te halen vind ik wat ver gaan. Terug die dingen!

Ik dwaal weer af. Het betreffende ministerie kwam met de boodschap dat er dagelijks 1.800 ton aan gebruikte plastic tasjes verwerkt moesten worden. Ze kunnen waarschijnlijk niet zo goed rekenen, want een mede-farang heeft op internet voorgerekend dat dit getal uitkomt op 5 tasjes per persoon per dag. Dat is zelfs voor de Thai een erg hoge inschatting, want lang niet ieder persoon doet boodschappen. Ik zou tegen het minsiterie willen zeggen: reken het nog effe rustig na. Je zou kunnen denken dat het ministerie ook met maatregelen komt die de milieuvervuiling terug dringen. Dat is dan heel dom gedacht van je, want dit is Thailand. Het gaat er hier niet om daadwerkelijk iets te bereiken. Nee, het gaat om de schone schijn. Dus het ministerie heeft met het verzoek aan de bevolking om een beetje te dimmen met die tassies zijn plicht gedaan. De supermarkten hebben natuurlijk laten weten dat ze het roerend met het ministerie eens zijn. En daar lijkt het dan bij te blijven. In het persbericht staat dat de minister 'hopes the public will co-operate in the campaign, which runs until June 5'. Duidelijk een daadkrachtige man, die minister.

En dat terwijl de oplossing zo voor de hand ligt. Net als in Nederland en vele andere landen gewoon geld rekenen voor die tasjes. Moet je eens opletten hoe snel die Thai met grote herbruikbare boodschappentassen in de rij staan. Maar nee, we lanceren een campagne om deze vastgeroeste, schadelijke gewoonte te bestrijden.

Ik besef dat dit de zoveelste keer is dat ik de Thai enigzins op de hak neem. Toch heb ik overwegend zeer warme gevoelens voor dit volk. Maar het zijn nou eenmaal geen denkers, dat is gewoon zo. Daarom kan ik het ook niet laten om dit stukje te eindigen met een mopje:

Komt een man bij de dokter. Hij zegt: 'Dokter, ik word oud en mijn hersens gaan duidelijk achteruit. Hoe zit dat tegenwoordig met de mogelijkheden van hersentransplantaties?'

De dokter antwoordt dat dit tegenwoordig geen probleem is en dat je bijvoorbeeld voor 50.000 dollar al een Australisch brein kunt nemen.

'Dat is mooi', zegt de man, 'maar ik heb wel wat meer te besteden. Heb je niks beters?'

De dokter vertelt dat een Amerikaans brein hem 100.000 dollar gaat kosten.

'Ik zit er financieel behoorlijk warmpjes bij', zegt de man weer. 'Heb je nog iets beters dan dat?'

'Jawel', zegt de dokter, 'voor 500.000 dollar heb je een Thais brein'.

De man schrikt nu behoorlijk en vraagt waarom een Thais brein zo duur is.

Waarop de dokter antwoord: 'Die is nog nooit gebruikt'.

Bananenmonarchie deel 5: Rood

Nee, dit stukje gaat niet over Marco Borsato. Jullie hebben ongetwijfeld allemaal via het nieuws meegekregen dat het hier weer eens onrustig is geweest. Dit keer was het de beurt aan de rode shirtjes van Thaksin om het land grote schade te berokkenen, wat ze goed gelukt is. Thailand staat internationaal weer straal voor lul. Het directe doel was het ten val brengen van de regering. Het ultieme doel is natuurlijk de terugkomst van Thaksin, maar dat lijkt na deze geweldadige mislukking verder weg dan ooit. Zijn paspoort is ongeldig verklaard en er is een arrestatiebevel uitgevaardigd. Geen nood, meneer heeft nu een diplomatiek paspoort gekocht van Nicaragua. It's a crazy world.

Een vraag die ik regelmatig kreeg is wat ik mee heb gekregen van de onlusten. Nou zou ik hier graag wat sterke oorlogsverhalen vertellen, maar de waarheid is dat ik er weinig van meegekregen heb. Er stonden geen bloembollen op het menu, mijn fiets is niet gejat en er was ook geen roodhemd die mij aansprak met 'wo ist der bahnhof'. Het trammelant speelde zich af op enkele grote kruispunten. In de rest van Bangkok was er geen vuiltje aan de lucht. Nou ja, figuurlijk dan want de lucht is hier niet echt schoon.

Ik ben overigens wel beschoten! En niet zo'n klein beetje ook. Gelukkig had ik een supersoaker gekocht en schoot ik vrolijk terug. Was wel een raar idee, een groot watergevecht voeren terwijl een paar kilometer verderop geschoten wordt met kogels en traangas. Het Thai nieuwjaar werd door de demonstraties minder uitbundig gevierd dan vorig jaar. Toch laten de meeste Thai zich dat feest niet ontnemen. Wat een beetje vreemd aandoet is dat er een enorme ophef is over een paar doden als gevolg van de demonstraties en dat de media tussen neus en lippen door vermelden dat de dodenteller van Songkran op 373 is uitgekomen. Ja, 373!!! Dat is ieder jaar zo, dus ik begrijp ook wel dat dit niet als groot nieuws gebracht wordt, maar het blijft bizar. Het overgrote deel van de slachtoffers (je kunt net zo goed van daders spreken) zijn dronken mannetjes op motorfietsen.

Indirect ben ik door Songkran ook slachtoffer geworden. Van een zakkenroller. Ik ging 's avonds een happie eten. Een mens krijgt honger van de hele middag water schieten. Mijn portemonnee was drijfnat. Dus bij hoge uitzondering gingen geld en pasjes in de broekzak. Ik kom het metrostation uit met vers gepind geld in de broekzak, op weg naar een flinke burger met friet. Kom ik een vies Cambodjaans kereltje tegen. Hij heeft zijn armen val met zakken eten en probeert die aan mij te verkopen door die zakken tegen me aan te duwen. Ik geef hem te kennen dat hij op moet zouten en loop door. Nadat ik gegeten heb, leg ik nog ergens een pooltje en als ik mijn pilsje wil betalen merk ik dat ik de net gepinde 3.000 Baht mis. Waarschijnlijk was dat ventje goed getraind en heeft hij met zijn vingertoppen drie briefjes uit mijn broekzak gevist, terwijl hij met die etenswaren tegen me aan reed.

Heb ik weer, één keer zonder portemonnee en ik kom zo'n ventje tegen. Als ik hem nog een keer zie, doe ik snel wat briefjes in mijn broekzak. Als die na het passeren verdwenen zijn, is hij nog niet jarig. Interesseert me geen reet dat het een arme sloeber is die geen cent te makken heeft, geen enkel toekomst perspectief heeft en waarschijnlijk door zijn ouders, als hij die heeft, op pad is gestuurd. Hmm, nu ik het zo formuleer is het eigenlijk best zielig. Misschien heeft hij het gewoon slim gedaan en moet ik niet zeuren. Ach, kan ik dat ook weer bijschrijven op mijn lijst van Thailand ervaringen. Toch hoop ik dat het voorlopig mijn laatste onvrijwillige bijdrage aan de mondiale armoedebestrijding is. Barrack, doe jij er eens wat aan man. Laat het niet aan mij over.

Vandaag voetballen tegen de koploper. Als we winnen kunnen we straks via een inhaalwedstrijd van de derde naar de eerste plaats stijgen en lonkt het kampioenschap. Als...

Dinsdag weer naar Singapore. Mijn paspoort raakt snel volgestempeld zo. Als jullie binnen twee weken niets van mij horen zit ik daar waarschijnlijk in de cel vanwege roekeloos oversteken, een boer laten of losse schoenveters. 

Frequent flyer

Ik ben net terug uit Singapore, waar ik maandag tot en met donderdag geweest ben. Moest opdraven om wat zaken met de directie te bespreken. Wat mij betreft kan dat prima via skype, maar dat komt wellicht ook door mijn afkeer van Singapore. Ook effe bijgepraat met de HR director. Ze begon weer te pushen over een verhuizing naar Singapore (ze vroeg zelfs hoe lang de opzegtermijn voor mijn appartement is). En ik weer tegengas geven. Begint een verbale rituele dans te worden.

Tijdens de sollicitatieprocedure werd me al gevraagd hoe ik tegenover een internationale functie stond, waarop ik destijds al aangaf toch zeker één en waarschijnlijk wel twee of drie jaar in Bangkok te willen blijven. Dat was okee. Ze willen me nu eerder doorschuiven. Dat is op zich positief. Het werk is erg leuk en een internationale functie geeft me ook wat meer zekerheid, want met de omzet gaat het in Thailand momenteel niet best. Ik zie het echter totaal niet zitten om in Singapore te wonen. Die herhaalde mededeling lijkt systematisch genegeerd te worden. What part of 'NO!' don't you understand? Misschien zijn ze Oost-Indisch doof, wat niet zo gek is, want we zitten niet zo heel ver bij Oost-Indie vandaan.

Ik ben hier niet primair om carriere te maken, maar om van het leven te genieten. Af en toe naar Singapore of andere landen vliegen, dat is nog wel te doen. Ik ga echter op zeker niet in dat uit de kluiten gewassen Madurodam wonen. Dan ga ik liever terug naar Nederland. Over twee weken, op de 21e, moet ik alweer een paar dagen langs komen en zal het onderwerp ongetwijfeld weer op tafel komen. Ik wil mijn baan niet riskeren en hou het tot nu toe beleefd af. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als puntje bij paaltje komt, maar dat zijn zorgen voor later. Ik heb wel hoop dat de frequentie van mijn Singapore bezoeken op den duur wat omlaag kan.

Iets wat mijn verblijf prettiger kan maken is een ander hotel. Het Park View Hotel ligt weliswaar op een steenworp afstand, ik loop liever een stukkie dan dat ik in dat deprimerende, smoezelige hotel slaap (foto 1). Mag er misschien een raam in die kamer? Over het ontbijt zal ik maar niet uitwijden. Zelf denk ik voor de volgende trip aan het ook nabij gelegen Raffles Hotel (foto 2). Nu nog de finance director overtuigen.

Verder nog wat andere kiekjes geschoten om te laten zien dat er toch ook best wel wat leuks te zien is in Maduropore. Het smalle straatje is Purvis Street (foto 3), ons kantoor bevindt zich ergens in het midden. 

Vandaag is het vrijdag de 10e. Ik neem de Buddhistische vrije dag op die ik maandag gemist heb. Zodoende ben ik tot en met woensdag vrij, vanwege Songkran. Het in het vorige bericht aangekondigde strandbezoek heb ik op advies van collega's afgeblazen. Te druk, zeiden ze. In mei zijn er weer wat vrije dagen, en dat schijnt een betere gelegenheid te zijn. Vrienden van mij hadden bijtijds al wat geboekt op Ko Samet en nodigden mij uit, maar ik blijf toch maar in Bangkok. Ik heb de supersoaker al in huis en ga Bangkok maar eens onveilig maken.

In de categorie Banenmonarchie is er ook weer wat te melden, zoals jullie zelf misschien al in de media gezien hebben. De koning van de corruptie, Thaksin, is nog steeds op de vlucht voor vervolging en stookt vanuit het buitenland regelmatig zijn trouwe aanhang op om middels demonstraties de regering tot aftreden te dwingen. Zodoende wordt het verkeer in de stad momenteel ontwricht door meer dan 100.000 malloten in rode shirtjes. Ze komen van heinde en verre, en de verwachting is dat ze daar zondag weer naar terugkeren om zich met Songkran klem te zuipen. Kwestie van prioriteiten. Dat beseft Thaksin maar al te goed, dus het pleit moet voor maandag beslecht zijn. Tot nu toe is het redelijk vredig, op een ingeslagen achterruit van een bij het parlement wegrijdende premier na. Zie je het voor je dat aanhangers van Wilders bij het Buitenhof de wegrijdende auto van JP bekogelen en zijn achterruit inslaan? Ik ook!

Op het kantoor in Singapore kwam deze week een Thiase dame langs die voor InsightAsia gewerkt heeft. Hoog opgeleide vrouw. De Singaporezen en Maleisiers hebben het op kantoor regelmatig over politiek en de economie. Logische vraag aan de Thaise dame was wat zij van de huidige demonstraties vindt. Het antwoord was zeer typerend voor de houding van de gemiddelde Thai: 'I don't care, politics is boring'. Zelfs de hoog opgeleiden maken zich drukker om de smaak van hun noodlesoepje dan om de grote problemen in de politiek en economie. Blijft apart.