Suvarnabhumi

Het is weer eens tijd voor een zeikerig stukje. Enige tijd geleden werd ik er in een commentaar van een ongenode gast op mijn blog op gewezen dat ik nog steeds een echte Nederlander ben. Dat klopt als een bus en dus moet er af en toe even geklaagd worden.

Vier jaar geleden werd Suvarnabhumi geopend. Het oude vliegveld Don Muang was behoorlijk afgetakeld en ontoereikend om de sterk toenemende stroom internationale reizigers te verwerken. Thaksin is niet vies van een ambitieus project en dus werd er een mooi nieuw vliegveld uit de grond gestampt aan de andere kant van de stad. De doelstelling was van meet af aan dat Suvarnabhumi de top 10 van internationale vliegvelden zou bestormen. Bij de Thai wil er echter nog wel eens een discrepantie zijn tussen ambitie en kunde.

Typerend is dat de luchthaven er weliswaar zeer modern uitziet, maar dat het aan de functionaliteit nogal schort. Vanaf het begin zijn er klachten van reizigers en ondanks een aantal ingrepen is het nog steeds geen lolletje om van of naar Suvarnabhumi te vliegen. Afgelopen week ondervond ik dat weer eens toen ik naar Kuala Lumpur moest. Als je niet veel tijd meer hebt, lijkt het een eeuwigheid te duren voordat je aan de beurt bent bij de paspoort controle. Ik ben intussen in menig ander land in deze regio geweest en vraag me af waarom de benodigde tijd per persoon in Thailand zo lang is. In bijvoorbeeld Kuala Lumpur of Singapore is het zo gepiept. De Thaise officials vinden het nodig om zeer gewichtig te doen. Een glimlach kan er niet af. Inderdaad, zeer on-Thais.

Drie maanden geleden werd aangekondigd dat de paspoort controle door enkele maatregelen voortaan niet langer dan die 24 minuten meer zou duren. Persoonlijk vind ik dat nog steeds veel te lang en onacceptabel. Zondag stond ik helaas in de langzaamste rij en zal het niet veel korter geduurd hebben dan die 24 minuten. Als je wat aan de late kant bent, word je daar niet vrolijk van. En ik was zeker niet de enige die zich wat druk stond te maken in de rij.

In 2007 stond Thailand 41e van 108 vliegvelden, volgens een survey van de Airport Council International. Nadat een deel van de opstart problemen verholpen waren, steeg Suvarnabumi in 2008 naar de 28e plek. Sindsdien is niet veel progressie geboekt en momenteel bezet de luchthaven plek 24. Overigens is de top vrijwel uitsluitend afkomstig uit Asia Pacific. Thailand steekt dus schril af bij de rechtstreekse concurrentie in de regio.

Toch heeft men de top 10 ambitie niet laten varen en houdt men vast aan deze doelstelling. Momenteel worden er plannen gemaakt om het vliegveld te verbeteren. Weliswaar te prijzen, maar ik ben sceptisch. Nogmaals, er is hier vaak een verschil tussen ambitie en kunde. Bovendien is corruptie nu eenmaal een hinderlijke factor in ieder project van enige omvang. De kans dat Suvarnabumi de komende jaren de top 10 haalt, is volgens mij even groot als de kans dat Feyenoord binnen afzienbare tijd weer eens kampioen wordt. Dan weten jullie genoeg...

De geestelijke ontwikkeling van de Thai

Dat de Thai niet het meest snuggere volk zijn, veronderstel ik als bekend. Zowel de grote groep buitenlandse leraren als veel hoog opgeleide Thai wijzen het onderwijssysteem aan als boosdoener. Thaise kinderen worden niet gestimuleerd om te denken, maar om te reproduceren wat de onderwijzer voorschotelt. Het is niet de bedoeling dat leerlingen vragen stellen. Onvoldoendes worden niet gegeven, dat is niet immers niet leuk voor een kind. Het verschijnsel 'blijven zitten' kennen ze hier dan ook niet. Consequentie is dat een kind dat de stof in de eerste klas niet kan volgen, er het volgende jaar in klas twee nog minder van begrijpt. Tegen de tijd dat zo'n leerling het eindexamen van de middelbare school aflegt, uiteraard 'succesvol', is hij volledig de draad kwijt. Zo kan het zijn dat kinderen die zes jaar Engelse les hebben gehad de vraag 'what is your name?' niet kunnen beantwoorden.

Wat kille cijfers over het Thaise onderwijs:
- 11% van de kinderen krijgt geen enkele vorm van onderwijs;
- 60% van de werkende bevolking heeft de middelbare school niet afgerond;
- Volgens Trends in International Mathematics and Science Study is Thailand gezakt tot de onderste drie plekken van een ranglijst van 36 landen;
- Sinds 2007 zijn de examenscores op de vijf hoofdvakken gedaald.

Onlangs maakte de Minister van Volksgezondheid officieel bekend dat het IQ van Thaise kinderen in 2009 (verder) gedaald was. Maak je echter geen zorgen. Het goede nieuws is dat de overheid het lek eindelijk boven heeft. Het onderwijs, zeg je? Welnee, daar is niets mis mee. Het ligt aan een gebrek aan jodium! De Minister gaat dan ook regulering instellen die producenten van zoute voedingsmiddelen verplicht om jodium in de producten op te nemen. Bovendien komen er jodium supplementen voor zwangere vrouwen. Zo reken ze hier keihard af met het lage nationale IQ. Laat nu de nobelprijzen maar binnen stromen.

De lichamelijke ontwikkeling van de Thai

Zuid-Oost Azie staat bekend om haar slanke inwoners. In het Westen is overgewicht een alom aanwezig verschijnsel. Laat ik het geen probleem noemen, want dat is het pas als je het zo ervaart - als je zelf vindt dat je te dik bent, of als je geen zin hebt om mee te betalen aan de bijbehorende kosten der gezondheidszorg. Laat ik het daarom geen probleem noemen, maar als onwenselijk omschrijven. Mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen (over overgewicht gesproken, Mart).

In de rurale gebieden van Thailand zal het verschil in figuur ten opzichte van Westerlingen vast nog een tijd blijven bestaan. Ik durf echter de stelling wel te poneren dat Bangkok op termijn de Amerikanen naar de kroon gaat steken. Hiervoor zie ik de volgende oorzaken:

1. Fast food is cool

Status=belangrijk; trendy=statusverhogend; fast food=trendy. Zo is de populariteit van fast food in Bangkok te verklaren. De Thai zijn weliswaar erg trots op hun land, dat wordt er van jongs af aan ingepompt, maar tegelijkertijd ook gefascineerd door de Westerse cultuur. Als je door Bangkok reist zie je overal MacDonalds, Burger King, KFC, Dunkin Donuts, Pizza Hut, etcetera. De Thai zijn er dol op.

2. Bewegen is niet cool

In het algemeen bewegen de Thai niet graag. In Nederland groeien we op met hobbies en voor velen van ons is sporten daar een onderdeel van. En als we niet sporten, dan fietsen en lopen we regelmatig. De Thai lopen zo weinig mogelijk omdat het hier zo heet is. Maar zelfs als de Thai in de koelte van de shopping mall zijn, hebben ze een broertje dood aan lopen. Dat leid ik tenminste af aan het tergend langzame tempo waarmee ze voor mijn voeten lopen. Of doen ze dat om de farang te pesten?

Sporten krijgen de Thai niet zo met de paplepel ingegoten als wij. Een bevriende sportleraar op een school vertelt dat hij bij kinderen van 5-jarige leeftijd al een enorm verschil ziet tussen de lichamelijke vaardigheden van de Thaise en de (half) farang kinderen. Tijdens het hardlopen in Lumpini park valt me altijd op dat het aantal joggende farang relatief hoog is.

3. Thai zijn niet slim

Het onderwijs in Thailand is van bedroevend laag niveau en de gemiddelde Thaise bovenkamer is redelijk leeg. Ik denk dat dit slechte eetgewoonten en dus overgewicht in de hand werkt. Ga maar na, in het Westen is het immers ook zo dat obesitas meer voorkomt in de lagere sociale klassen (de Katwijk-grap mag je dit keer zelf maken).

Hoewel ik denk dat domheid bijdraagt aan overgewicht, veronderstelt de Thaise overheid het omgekeerde verband. De Thaise kinderen zijn niet dom omdat er iets aan het onderwijs mankeert. Welnee, het licht aan de voeding. Maar daar kom ik een volgende keer nog even op terug.

Directe aanleiding voor dit stukje is een gebeurtenis van vorige week. Een inwoonster van Bangkok moest naar het ziekenhuis om een tumor te laten verwijderen. Mevrouw is met haar 274 kilogram één van de zwaarste vrouwen ter wereld en had al 3 jaar haar apartement op de 3e verdieping niet verlaten. De enige manier om haar naar het ziekenhuis te krijgen was om haar naar beneden te takelen. Aldus geschiedde. Onder grote belangstelling van de buurt en de media werden twee muren gesloopt en werd ze met een voorgereden industrielift naar beneden gebracht.

Een onbeduidend incident of een teken aan de wand? Ik houd het op het laatste. Let op mijn profetische woorden: over een decennium lijken er in Bangkok een heleboel sprekend op hun grote voorbeeld Buddha.

Wazzup?

Het is weer eens tijd voor een update van mijn bezigheden hier. Ik wil met het vorige stukje niet de indruk wekken dat ik iedere avond de bars afstruin. Er wordt heus hard gewerkt.

Sinds ik eind juni terug kwam uit Nederland ben ik druk geweest om mijn eigen afdeling op te bouwen. Ter herinnering: ik werk voor marktonderzoekbureau InsightAsia en ben een eigen afdeling gestart die gericht is op communicatie onderzoek. De eerste stap was om een aantal eigen onderzoeksmethoden te definieren die iets unieks te bieden hebben ten opzichte van andere onderzoeksbureaus. Ik ben nu klaar om te beginnen met twee services die televisiecommercials testen voordat ze de buis op geslingerd worden en de effectiviteit van reclamecampagnes in beeld brengen. De komende weken zal ik me vol op het verkopen storten. Eerst in Thailand en vervolgens ook in andere landen in de regio.

Ondertussen ben ik ook bezig om services te bedenken die gericht zijn op de nieuwe media. Dan heb ik het over het onderzoeken van websites, banners, zoekgedrag en sociale media. Dus als je me ineens actief ziet op Facebook en Twitter weet je waarom. Ik zal me daar toch in moeten gaan verdiepen. De grote mondiale bureaus zijn nog niet ver in het ontwikkelen van services die nieuwe media onderzoeken, dus daar liggen kansen voor mij. Leuk om te proberen innoverend bezig te zijn. Echter wel moeilijk dat ik het vooral alleen moet opknappen.

Gelukkig ben ik contact gekomen met een Amerikaan die jarenlang operations manager voor Coca-Cola Thailand is geweest. Hij werkt nu zelfstandig en is bezig een heel groot project voor Coke op te zetten. Roger kan mij op twee manieren van dienst zijn. Als ik onderdeel wordt van het project team levert mij dat omzet op. Daarnaast wil hij me helpen om mijn eigen producten aan de man te brengen. Daarmee kan hij zelf ook zijn netwerk verder uitbreiden. Het wordt voor mij dus een interessante tijd op zakelijk gebied. Mijn baas is geduldig en verwacht geen grote resultaten op korte termijn. Hij gunt me de tijd op mijn omzet op te bouwen.

Het voetballen staat al een tijdje op een laag pitje. De competitie eindigde in mei en sindsdien heb ik slechts hier en daar een balletje getrapt. Ik moet niet vergeten te melden dat ik afgelopen seizoen een onderling topscorer klassement tussen wat vrienden gewonnen heb. Vier doelpunten in een half seizoen waren genoeg en leverden een leuk zakcentje op. Ik moet nog even geduld hebben tot de volgende doelpunten, want het nieuwe seizoen begint pas in oktober. De meeste spelers vermaken zich ondertussen in de Summer League, maar dat vind ik te ver reizen voor potjes van 50 minuten. Ik ga liever naar Lumpini park om mijn conditie op peil te houden en loop één of twee keer per week 20 kilometer.

De afgelopen vijf weken verbleef Edwin in Bangkok en kon ik de voetbal leegte opvullen met tennis. We hebben twee maal per week het hardcourt geteisterd op duizelingwekkend hoog tempo. Misschien mag ik het niet verklappen, maar Edwin heeft in Thailand een ware gedaante wisseling ondergaan. De gewezen prikker van weleer is niet meer. De 'viertjes' in het district Leiden zullen van hoek naar hoek gestuurd worden als hij volgend seizoen zijn rentree maakt op de gravelbanen. Ze zijn bij deze gewaarschuwd.

'That was me'

Donderdag bezocht ik mijn favoriete eettent Gulliver in Sukhumvit Soi 5. Een grote poolbar die er gelikt uitziet en waar alles tot in de puntjes verzorgd is. En niet onbelangrijk, het eten is erg goed. Populaire bar dus, waar dan ook veel farang komen. En waar veel farang komen, zijn ook mooie meiden. Een ABC'tje in Bangkok. Ik eet ongeveer twee maal per week in Gulliver en wordt daarbij nauwelijks gestoord. De dames die op farangjacht zijn richten hun pijlen op mannen met dure horloges en kleding. Grote bierbuik en verlopen kop geen bezwaar. Dus ik eet lekker rustig, in mijn T-shirt en vale spijkerbroek. Als ik echt niet gestoord wil worden, leg ik mijn telefoon op tafel. Zo'n ouderwetse waar je alleen maar mee kunt bellen.

Donderdag was het vrij rustig en de patsers waren dun gezaaid. Dus het moppie naast me aan de bar sprak me aan. Ik zat er nou eenmaal toch. Of het eten lekker was. Ik ben er inmiddels vrij bedreven in om op een nette manier duidelijk te maken dat ik geen zin heb in prietpraat als ik zit te vreten. De dame bleek over goede sociale vaardigheden te beschikken en liet me verder mijn ding doen. Tenminste, tot het moment dat de laatste hap door mijn keelgat gleed.

Nogmaals, of het lekker was.

'Ja'.

'Waar kom je vandaan?'

'Nederland'.

'Amsterdam?'

'Vlakbij'.

Tot nu toe niet echt een gesprek om over naar huis te schrijven. Deze conversatie behoort tot de standaard barpraat in Bangkok. Of je nu wilt of niet. Geen ontkomen aan, dus dat probeer ik ook niet. De tijd dat ik ze met verassende antwoorden op het verkeerde been probeerde te zetten, heb ik achter me gelaten. Ook dat ging op den duur vervelen. Dit gesprek nam echter al snel een verassende wending.

De dame meldt dat ze Amsterdam wel kent. Ze is er zelf niet geweest, 'but I have a friend there'. Dit kan twee dingen betekenen, meen ik vast en zeker te weten. Of ze heeft een Nederlandse toerist aan de haak geslagen en deze kerel stuurt haar regelmatig geld op, die domoren zijn er te over. Of ze heeft een vriendin die een Nederlander aan de haak heeft geslagen en nu in Amsterdam woont. 'He is in jail', vervolgt ze. Nou kun je zoiets verkeerd verstaan, dus om spraakverwarringen te voorkomen, vraag ik eerst even of ze dit kan herhalen. Had ik het toch goed verstaan.

'His name is Joran and he is in jail in Peru', gaat ze verder. We hebben een grappenmaker, denk ik en kijk haar lachend aan. Ze is echter bloedserieus en blijft volhouden dat ze Joran kent. Ik begin het te geloven en ben een en al oor. Ik was van plan om na het eten meteen naar huis te gaan, maar hier moet ik natuurlijk het fijne van weten. Het verhaal wil dat haar nichtje Joran leerde kennen toen hij net in Bangkok kwam studeren. Hij had een huis gehuurd en daar gingen ze wel eens langs. Ik vraag of ze niet wist dat hij al iemand vermoord had. Jawel, maar hij hield vol dat hij dat niet gedaan had.

Ik val even stil en moet dit even laten bezinken. Ik zit hier aan de bar met iemand die goed bevriend was met Joran, wellicht de meest gehate persoon van Nederland. Iemand die wereldwijde bekendheid geniet als moordenaar. Dan schiet me wat te binnen. Ik vraag haar of ze wel weet dat Joran 100 meter verderop gefilmd is in het Landmark hotel met een paar meiden die hij wilde verhandelen, en dat die opnamen wereldberoemd zijn in heel Nederland. Het antwoord is bijna te mooi om waar te zijn en krijgt voor mij direct legendarische status. Met een stalen gezicht: 'YES, THAT WAS ME'.

Ik val bijna van mijn kruk. Ze meent het echt! Ik zit hier aan de bar met een van Joran's slachtoffers in het filmpje dat ik een paar keer op YouTube bekeken heb. Het filmpje dat bijna heel Nederland op televisie heeft gezien en dat het gesprek van de dag was. Wat zeg ik, van de week. Zit ik gewoon naast aan de bar. Ze verteld dat Joran zei dat hij ze zou helpen met business. Ze hadden geen idee waar het over ging. Op een dag nam hij ze onaangekondigd mee naar het Landmark hotel. De rest hebben jullie allemaal bij Peter R. gezien, neem ik aan. Ze beschrijft de gebeurtenissen precies. Dat Joran ze aanbiedt om in een nachtclub te dansen. Dat zij het te weinig geld vindt en eerst haar school af wil maken. Dat Joran heel luchtig doet over het verkrijgen van een visum en dat zij dat niet vertrouwt.

Hoe zou ze dat allemaal weten en waarom zou ze zo'n verhaal ophangen? Nee, ik ben ervan overtuigd dat ze het echt is. Ze weet dat er een filmpje op YouTube is, maar ze kijkt erg verbaasd, bijna geschrokken, als ik vertel dat het in Nederland op de televisie was en dat zo ongeveer het hele land heeft gekeken. Miljoenen mensen. Verder doet ze geen schokkende ontboezemingen en ik besluit om naar huis te gaan. Je moet zo'n geweldig gesprek niet dood laten bloeden, maar op het hoogtepunt afsluiten. Ineens heb ik spijt dat mijn telefoon alleen maar kan bellen en geen foto's kan maken. Ik zeg haar dat ik de volgende keer mijn camera meeneem en met haar op de foto wil. Ze lacht, denkt dat ik een grapje maak. No way. Die foto houden jullie van me tegoed.

Thuis aangekomen natuurlijk direct de laptop aan en YouTube op. Even zoeken op 'Joran Bangkok' en daar-is-ie. Helaas op het filmpje van de hotelkamer zijn de dames niet te herkennen. Het beeld is niet scherp genoeg. Ik ben er toch niet ingetuind? Het filmpje loopt op zijn eind en ik wil het al wegklikken op het moment dat Joran met zijn zakenpartners naar buiten komt. Dan, exact op 8 minuten en 8 seconden, verschijnt mijn gesprekspartner van die avond alsnog duidelijk herkenbaar in beeld. Dat kleine opdondertje links van Joran, in de zwart witte jurk. Geen twijfel mogelijk. Dat is ze. Maak ik toch maar weer even mee, beste mensen. Ik blijf het herhalen: Amazing Thailand.

Zie het filmpje hier.

Stroom uitval

Thailand wordt een derde
wereld land genoemd. In vele opzichten terecht. Toch zijn de faciliteiten in Bangkok redelijk goed en is het leven comfortabel. Maar laat ik nou net in een straat wonen waar af en toe de stroom voor een paar uur uitvalt. De eigenaar
van mijn apartementencomplex heeft het me uitgelegd.

De straat die naast mijn kamer ligt, zit vol met naai ateliers. Die leggen een groot beslag op de electriciteitsvoorziening. Volgens het bestemmingsplan zouden de ateliers woonhuizen moeten zijn. Het electriciteitsnet van de buurt is dan ook niet berekend op de illegale werkzaamheden en raakt af en toe volledig overbelast.

In Nederland zou het gauw afgelopen zijn met de ateliers. Na een regen van klachten zou de boel snel worden opgedoekt en de ondernemers worden bestraft. In Thailand gebeurt er niets. De eigenaars van de ateliers zullen een wederzijds profijtelijke overeenkomst hebben gesloten met ambtenaren en politie. De overige buurtbewoners weten waarschijnlijk wel beter dan het indienen van klachten. Strijdvaardigheid tegen corruptie is veel Thai vreemd. Het hoort erbij en er is niets tegen te doen, is de houding van de gemiddelde Thaise burger.

Gisterochtend was het weer eens zover. Gelukkig had ik deze keer de wasmachine niet in gebruik en komt er genoeg licht door het raam van het balkon. Ook kan mijn laptop wel een paar uurtjes zonder stroom. Mijn lichaam kan echter moeilijk een paar uurtjes zonder airco. Het wordt al snel bloedheet in de kamer en ik ben blij als de stroom weer op gang komt nadat de monteur een tijdje in de electriciteitskast aan het begin van de straat heeft staan pielen. Zolang de stroom niet uitvalt als ik voetbal zit te kijken, kan ik er wel mee leven. Ik zie het maar als een onderdeel van het totaalpakket dat de 'Thailand ervaring' heet.

PS: Bekijk op de onderste foto hoe de elctriciteitskast wordt afgesloten. Lekker veilig. Typisch Thailand.

Wie schrijft ...

In de mediawereld draait alles om bereikcijfers. Echt waar. Hoe meer bereik, hoe meer omzet, en we weten allemaal dat de wereld om geld draait. Voila, stelling bewezen. Wanneer types als Reinout Oerlemans en John de Mol roepen dat ze zo graag goede programma's maken, weet iedereen dat het gelul is. Kijkers, daar gaat het om. Op internet is het niet heel veel anders.

Eerder schreef ik een stukje waarin ik aangaf dat ik het bezoek aan mijn blog volgde. Na precies een jaar is het tijd om eens publiekelijk de balans op te maken. Op bijgaande grafiek kun je zien dat er ruimschoots honderd bezoekers per maand zijn, gemiddeld 147. Na een dieptepunt van 106 in januari zette een positieve trend in met vier opeenvolgende records. In juni volgde daarop een kleine terugval doordat er nauwelijks bezoekers waren tijdens mijn verblijf in Nederland. Logisch. Waarom zou je ook op een scherm gaan turen als je the real thing in levende lijve kunt bewonderen? In augustus klom het bezoekersaantal weer terug naar een respectabele 157.

In mei hadden de internetkabels tussen Thailand en Nederland het zwaar te verduren. De teller stopte pas bij maar liefst 242. Een absoluut record. Door het geweld in Bangkok kwamen blijkbaar veel mensen op het idee om eens te kijken hoe het mij verging. Op zich sympathiek, maar dat maakt van een deel van jullie dus feitelijk digitale ramptoeristen. Ja, denk daar maar eens over na.

Het waren echter niet alleen ramptoeristen in mijn kring van vrienden en hele vage bekenden die de cijfers in mei tot ongekende hoogte stuwden. Fans van de Belgische voetbalclub AA Gent deden tijdens de demonstraties ook een flinke duit in het zakje. Op 19 mei plaatste ene Maltezerleeuwtje op het forum van de fansite een link naar mijn site met de bijgaande tekst: "Een kijk op de zaken van een Nederlander ter plaatse die de waarheid volledig in het licht stelt." Als je vrije tijd genoeg hebt om op het forum van een derderangs club rond te hangen, heb je natuurlijk ook wel een momentje om op het blog van een vreemde te neuzen. Dit leverde in die week dan ook 33 bezoeken vanuit België op.

Aangezien ik me beroepsmatig veel met kwantitatieve zaken bezig houd, is het voor mij een koud kunstje om uit te vogelen dat er een duidelijke relatie is tussen het aantal berichten dat ik schrijf en het aantal bezoeken. Al zal de correlatiecoefficient van 0,8 de meesten van jullie weinig zeggen. Wie schrijft, die blijft. Dat is duidelijk. Ik ga er dus nog maar een tijdje mee door.