Ouwe lul

Twee weken geleden ben ik 41 geworden. In Nederland is het gebruikelijk dat de jarige taart meeneemt voor collega's. In Thailand zorgt het bedrijf bij iedere verjaardag voor taart. Dat vind ik een betere gewoonte.

Inmiddels begin ik me zorgen te maken dat ik er oud uit begin te zien. Op mijn taart stonden zes kaarsjes. Vier bij elkaar en de resterende twee ook bij elkaar. Onze secretaresse legde uit dat het voor 42 stond. WTF (voor de ouderen onder ons: dat staat voor What The Fuck).
Later ging ik vitaminepillen kopen en vroeg ik om mijn reguliere merk Centrum. De dame achter de kassa vroeg of ik Centrum Silver wilde. Vervolgens kwam ze met de verpakking aanzetten en zag ik dat er '50+' op stond. WTF.

Kijk nou zelf naar de foto's van het grote verjaardagsfeest. Dan zie je toch een jonge god?

Centrum van het universum

Terwijl ik dit stukje begin te tikken start mijn favoriete radiostation net 'Man of the world' van Fleedwood Mac. En dat terwijl het stukje juist het tegenovergestelde aansnijdt. De Thai zijn namelijk totaal geen wereldburgers en kijken in het algemeen niet verder dan de eigen landsgrenzen. Op school krijgen ze naar verluid weinig mee over hoe de wereld in elkaar steekt en als ik hier de kranten en nieuwsuitzendingen op TV bekijk, dan is het allemaal binnenlands nieuws wat de klok slaat. Er moet toch wel iets heel belangwekkends gebeuren, denk aan Nipplegate of de dood van Michael Jackson, wil buitenlands nieuws de voorpagina's halen.

Je mag het de jeugd waarschijnlijk dan ook niet kwalijk nemen dat ze geen flauw benul hebben van de tweede wereldoorlog (waar Nederlandse politici meer dan 60 jaar later nog tot vervelens toe aan refereren als het woord buitenlander ook maar zijdelings ter sprake komt). Volgens mij weten vele Thai zelfs amper wat zich 30 jaar geleden over de oostgrens in Cambodja afspeelde. Toch hebben sommige tieners wel eens beelden van Hitler en andere nazi karakteristieken gezien. En dus dachten sommige leerlingen van een school in Chiang Mai dat het wel een goeie bak zou zijn om het jaarlijkse themafeest dit maal als nazi's verkleed te gaan. Lachuh joh. En zo kon het gebeuren dat een stoet kinderen in nazi stijl het schoolterrein op paradeerde. Een meisje verkleed als Hitler, inclusief nep-snor, gevolgd door leerlingen die vlaggen met hakenkruizen droegen.

Westerse ouders en leraren wisten niet wat ze zagen en reageerden zeer geschokt, net als ik toen ik het las en de foto's zag. De Engelse Daily Mail citeert een van de aanwezige farang leraren: 'It was all very embarrassing. Traditionally the students wear fancy dress on the summer sports day and they like to keep everything they are preparing quiet. Nobody saw any swastikas [hakenkruizen] around the school before the event. But then on sports day when we saw these Nazi storm troopers we were appalled. We told the Thai teachers that this was not on. But they did not understand what was wrong with the display.'

De laatste zin is typerend voor de Thaise mentaliteit om nergens een probleem van te maken. Lekker belangrijk. Afgevaardigden van de Engelse, Amerikaanse, Franse en Duitse consulaten togen direct op hoge poten naar Chiang Mai, maar het Thaise schoolhoofd maakte zich er vanaf met: 'We did not know what the students had planned. No offence was intended.' Niemand hoeft te hopen dat iets dergelijks niet meer gebeurt, want vier jaar geleden vond een vrijwel identieke vertoning op een andere school plaats. En vorig jaar onstond nogal wat opschudding in Pattaya, waar de plaatselijke Madam Tussaud zichzelf promootte door in de hele stad billboards van hun Hitler beeld te plaatsen. Vinden farang leuk, zo'n historisch figuur, zullen ze gedacht hebben.

Nee, de gemiddelde Thai heeft geen flauw benul wat zich elders in de wereld afspeelt. Het is Thailand voor en Thailand na, zo wordt het van jongs af aan ingeprend. Vraag me niet hoe vaak ik hier al niet gehoord heb dat Thailand het beste land ter wereld is. Als de leraar dat maar vaak genoeg zegt, dan is het zo. Thailand number one. Hartelijke groet vanuit het centrum van het universum (waar het overigens wel erg goed toeven is, dat moet ik ze nageven).

Eindelijk weer ballen

Even een berichtje om te laten weten dat het erg goed gaat in den vreemde. Ik verkeer momenteel in blakende gezondheid en ben een erg druk baasje. Ik heb 8 maanden sportieve inactiviteit in te halen en doe hard mijn best. Ik ben nog jong, tenslotte. Mijn lies is nog niet 100% genezen, maar goed genoeg om weer mee te hobbelen. Na een enkel oefenpotje begon het voetbalseizoen dit weekend met een toernooi. We hadden gisteren op zaterdag drie poulwedstrijden van 25 minuten. Na twee jaar aan de rechterflank mag ik onder de nieuwe manager weer achter de spitsen acteren, wat ik direct luister bijzette door binnen het kwartier twee goals te maken. In het tweede potje gaf ik in de laatste minuut vanaf 20 meter een assist via de lat (helaas kreeg de keeper nog niet zijn vingertoppen tegen de bal) en waren we geplaatst voor de knock-out fase die vandaag plaatsvindt. Ik doe nu alvast maar verslag van mijn heldendaden, want ik denk dat er vandaag weinig aan toe te voegen valt. Ik ben net opgestaan met pijn van mijn rug tot aan mijn kuiten. Die korte potjes die steeds onderbroken worden door een wachttijd van een uur zijn niet ideaal voor de spieren, zeker niet in de zinderende hitte die het onmogelijk maakt om al het vochtverlies aan te vullen. En ja, ik hoor het jullie al denken, ik ben geen 18 meer.

Hopelijk verliezen we vandaag snel, dan heb ik nog tijd om kaplaarzen aan te schaffen. Het regent de afgelopen weken onwaarschijnlijk veel en in het noorden van Thailand heeft dat al tot enorme overstromingen en zo'n 100 doden geleid. Het water is nu in rap tempo onderweg naar Bangkok en men verwacht dat de Chao Praya hier op maandag buiten haar oevers gaat treden. Nou was die dreiging er vorig jaar ook en toen liep het met een sisser af, maar ik begrijp uit de media dat de het dit maal nog een graadje erger is. Gelukkig zit ik op 10 hoog en doen de slippers die ik bijna vier jaar geleden voor het equivalent van 1 euro gekocht heb het nog uitstekend, dus maak je om mij geen zorgen. De vele dorpbewoners in het noorden zijn een stuk slechter af dan ik en het wordt nu toch echt tijd voor een structurele oplossing voor het water probleem. Nederlanders staan wereldwijd bekend om twee kwaliteiten: een balletje trappen en een vinger in de dijk steken. Helaas zijn de Thai te trots om hulp van buitenaf te aanvaarden. Gezichtsverlies. Of het nou gaat om financiele hulp na de tsunami, waarnemers tijdens verkiezingen, of bemiddelaars in de mini oorlog met Cambodja, buitenlandse hulp wordt steevast afgewimpeld. Een Thai gruwelt van het idee te erkennen dat een buitenlander het beter weet. Toch zou het mooi zijn als de Nederlandse expertise in watermanagement de Thai op het droge kan helpen.

Afgelopen week 'mocht' ik weer eens op reis. Maandagochtend 4.30 uur opstaan om het vliegtuig naar Singapore te nemen. De volgende dag weer om 4.30 uur op om door te reizen naar Kuala Lumpur. Donderdagnacht om 1 uur was ik weer thuis. Uitrusten zit er nog even niet in door het voetbaltoernooi van dit weekend. Vanavond met het team de kroeg in voor Tottenham-Liverpool, gevolgd door Man United-Chelsea. Wat een zwaar leven.

Weekendje paradijs

Edwin was van de 6e t/m de 24e in Thailand. De tergend langzame Nederlandse bureaucratie had eindelijk een verblijfsvergunning aan zijn geliefde Yaya toegekend en nu kwam hij over om een paar weken vakantie te vieren en met Yaya terug naar Nederland te gaan. We hebben in Bangkok een paar keer getennist en we zijn wat uit eten geweest.

Ook ben ik een paar dagen mee geweest naar Koh Chang, vijf uur met de bus vanaf Bangkok. Het eiland is al vele jaren een bekende toeristenbestemming, maar toch heeft het de relaxte sfeer vast weten te houden. Je kunt er heerlijk rondtuffen op je brommertje en de stranden zijn zeer rustig. Sinds vorig jaar heeft het ook een (retesnelle) tennisbaan, dus de rackets werden gekruist. We verbleven in een idyllisch resort op White Sand Beach, waar we bungalows direct aan het strand hadden. Het was afzien.

Teken van leven

Na mijn laatste bericht op 20 juni verdween ik van de radar. Helaas had ik wederom gezondheidsproblemen. De vermoeidheid die me daarvoor zo lang parten speelde, kwam weer terug. Erg teleurstellend. Na een korte anti-parasietkuur in april voelde ik me een tijdje kiplekker en nu kwamen de klachten weer terug. Dus ik weer aan die pillen en ook naar het ziekenhuis. Ik had licht opgezette lymfeklieren en dat duidt op een infectie. Hoewel uitvoerig bloedonderzoek aantoonde dat ik wat weinig witte bloedcellen had, werd er geen infectie gevonden. Het was vreemd dat ik weer enorme honger had en heel veel at, maar toch afviel. Bij een infectie zou de eetlust juist af moeten nemen, dus het zou waarschijnlijk zijn dat ik toch weer met parasieten te kampen had, dacht ik.

Een verkenningstocht op internet leerde mij dat de pillen die ik slikte weliswaar effectief zijn, maar in sommige gevallen lange tijd gebruikt moeten worden. Mijn eerste kuur had op aanraden van apotheker en berichten op internet slechts drie dagen geduurd. Nu las ik dat zo'n kuur soms acht weken moet duren en daarna voor de zekerheid nog enkele malen kort herhaald moet worden. En jawel, twee weken geleden verdwenen de vermoeidheid en enorme vreetbuien. Ik voel me weer prima en ben optimistisch dat het lek boven is, als ik de pillen nu maar voor langere tijd slik. Ik ga er dus nog maar even mee door.

En dan hebben we nog die vervelende liesblessure die me van de sportvelden weg houdt. Na zes maanden rust was ik nog weinig opgeschoten. Meerdere dokters bezocht, maar ik kwam niet verder dan wat onzin diagnoses. Totdat ik bij een arts kwam die me direct gebiedde om de extra hak te verwijderen, die ik sinds anderhalf jaar gebruikte om mijn beenlangteverschil op te heffen. Hij zei dat ik hierdoor mijn lies overstrekte. En jawel, direct nadat ik mijn 'hieltje' had afgeschaft, zette het herstel lanzgzaam maar zeer gestaag in. Inmiddels heb ik alweer zonder veel problemen aan tennis en squash gedaan en ben ik zojuist voorzichtig met wat joggen begonnen. Over een paar weken zal ik, als alles goed gaat, de voetbaltraining hervatten. Net op tijd voor het nieuwe seizoen dat eind september begint.

Tijdens mijn gang langs de artsen, op zoek naar een oplossing voor de liesproblemen, heb ik nog wat opgestoken over de ethische standaard van Thaise artsen. Ik had op internet gelezen dat een cortisonen injectie kan helpen bij chronische liesblessures. Dit werd bevestigd door een Nederlandse specialist die ik had geraadpleegd (als je nog eens een liesblessure krijgt, kijk dan even op liesblessure.nl). Dus ik naar een ziekenhuis hier. De arts wilde er echter niet aan. Hij gaf daar een reden voor, maar volgens mij had hij er nog geen ervaring mee en durfde hij daarom niet. Na aandringen van mijn kant ging hij met lichte tegenzin overstag. Nou had ik wel eens zo'n injectie in mijn arm gehad en herinnerde me dat je de naald je lichaam in voelt gaan en ook het injecteren van de vloeistof kunt voelen. Vervolgens wordt het gebied rond de injectie stijf. In dit geval voelde ik alleen dat er een naald op mijn huid werd gezet en was de arts tot mijn verbazing al klaar voordat ik de naald dieper voelde. Ik voelde geen vloeistof en ook de stijfheid bleef achterwege. Op de rekening stonden diverse posten, doch van een injectie werd geen melding gemaakt. Ik was dus geflest, al was de dokter wel weer zo eerlijk om er niets voor in rekening te brengen. Ik naar een ander ziekenhuis, waar ik mijn ervaring met de arts deelde. Hij verdedigde zijn collega en vond dat het onetisch zou zijn geweest om mij een injectie te geven omdat het gevaarlijk zou zijn. Op mijn suggestie dat de arts had gelogen tegen zijn patient werden de schouders opgehaald. Cultuurverschilletje. In mijn Westerse beleving is het juist onetisch om een behandeling voor te wenden. De Thai kijken echter niet op een leugentje meer of minder en dat geldt blijkbaar ook voor de medici.

Stemmen in Thailand

Sinds mijn komst naar Thailand eind 2007 heb ik vele verhalen gehoord en gelezen over het stemmen kopen tijdens verkiezingen. Alle partijen zouden zich hier schuldig aan maken. Hoewel ik geloofde dat dit gebeurt, leken sommige verhalen mij nogal overdreven. Nu, bij 'mijn' eerste verkiezingen, maak ik echter van vrij dichtbij mee hoe erg het gesteld is met de democratie in Thailand.

Een paar weken geleden meldde ik dat ik op werk een dame had ingehuurd om sales calls voor me te doen. We hadden het gisteren even over de rap naderende verkiezingen en zij vertelde mij met een grote lach dat haar oma al 5.000 baht verdiend heeft, het equivalent van ongeveer 100 euro. Dat is voor een oud vrouwtje op het platteland veel geld en oma is momenteel dan ook een zeer gelukkig mens. Ze krijgt van allerlei partijen 500 baht aangeboden voor haar stem. Dit neemt ze gretig aan met de plechtige belofte om op de betreffende partij te zullen stemmen. Inmiddels heeft ze haar stem al 10 keer verkocht. Niemand kan controleren op wie ze daadwerkelijk gaat stemmen. Blijkbaar gaan de omkopers er vanuit dat zo'n schattig oud dametje zich aan haar woord zal houden. Best een grappig verhaal, maar tegelijkertijd in en in triest dat het er in Thailand anno 2011 nog steeds zo aan toe gaat.

Een ander vreemd fenomeen is registratie van stemmers. In Nederland krijgt iedere stemgerechtigde automatisch een kaartje in de bus waarmee je op verkiezingsdag op loopafstand van je huis je stem uit kunt brengen. Simpel en logisch. Hoe zou je het anders moeten doen? Nou, laat dat maar aan de Thai over. In Thailand staat iedereen geregistreerd in de geboorteplaats. Een week voor de verkiezingen, dit weekend dus, worden alle stemgerechtigden geacht zich aldaar te melden om zich op te geven als stemmer. Dit betekent dat de vele Bangkokians die afkomstig zijn van het platteland het hele weekend moeten reizen om een week later hun stem uit te kunnen brengen. Zie jij jezelf al met de bus van Zeeland heen en weer naar Groningen rijden om je op te geven voor de verkiezingen? Zo denken vele Thai er ook over. Ik vroeg onze secretaresse, die uit Nong Khai komt, 600 km van Bangkok, of ze in het weekend naar huis ging om zich te registreren. Ze keek me aan alsof ik niet goed bij mijn pan was. Reiskosten van 2.000 baht maken en het hele weekend onderweg zijn om je stem uit te kunnen brengen (op een zooitje corrupte lieden). Ze zou wel gek zijn.

Waarom deze registratie? Ik kon het antwoord niet zo gauw vinden. Misschien kan het niet anders omdat, anders dan in Nederland, er geen register is van inwoners van een woonplaats en alleen geregistreerd wordt waar iemand geboren is. Misschien komt het huidige systeem de gevestigde orde goed uit en wordt het daarom niet gemoderniseerd. Van de inwoners van Bangkok die van het platteland komen en ver moeten reizen om te kunnen stemmen, is het grootste deel aanhanger van Thaksin. Het motto zal een variant op de Nederlandse belastingdienst zijn: leuker kunnen we het niet maken, makkelijker willen we het niet maken.

Zowel tijdens het weekend van registratie als op de verkiezingsdag zelf, krijgen alle werknemers indien nodig vrijaf. Vele gebruiken deze gelegenheid om zich volgens Thaise traditie vol te laten lopen met whisky. Ook degenen die daadwerkelijk de reis maken doen dit vaak niet onbeneveld, met verkeersongelukken tot gevolg. Vandaar dat er een landelijk alcoholverbod geldt op zaterdag en zondag in deze twee weekenden. Als beginnende expat in Thailand werd ik nog wel eens onaangenaam verrast als er weer eens ergens op gestemd kon worden. Inmiddels ken ik het klappen van de zweep en weet ik dat ik mijn vrijdagavond bij dit soort gelegenheden optimaal moet benutten. Aldus geschiedde.

Beestenbende

Nog een week tot de verkiezingen, voor mij de eerste sinds mijn verblijf in Thailand. Ik moet zeggen, het is genieten hoor. Als buitenstaander - in Thailand zal je als farang altijd een buitenstaander zijn, hoe lang je er ook woont en hoe goed je ook je best doet om te integreren - is het zeer vermakelijk om de ontwikkelingen op de voet te volgen. Ik kan me goed voorstellen dat er voor de Thai zelf weinig lol aan te beleven is. Hoewel de grootste partijen verzoening als belangrijkste thema opvoeren, dreigen de verkiezingen de kloof alleen maar groter te gaan maken. De Grand Canyon is er niets bij. Hoewel ik besef dat het voor jullie in Nederland misschien niet zo interessant is om te lezen, kan ik me niet bedwingen om er nog maar eens een stukje aan te wijden.

Laten we het eens hebben over de capriolen van de People's Alliance for Democracy (PAD). De naam doet vermoeden dat het hier om een volkspartij a la PVDA of SP gaat. Niets is minder waar. De PAD is een verbond van de elite. De gevestigde orde, de militaire en zakelijke top van Thailand (al is de scheidslijn tussen leger en business hier flinterdun), die krampachtig vast probeert te houden aan de status quo in een land dat vroeg of laat onvermijdelijk in hun nadeel zal veranderen. Feitelijk is het niet eens een politieke partij, want ze nemen niet deel aan de verkiezingen.

De PAD is destijds ontstaan als reactie op de opkomst van Thaksin. De regering van de zelfbenoemde Robin Hood werd in 2006 door een coup van het leger omvergeworpen, een gebeurtenis waarin de PAD zowel via demonstraties als achter de schermen een grote invloed had. De PAD dweept met de kleur geel, als reactie op de red shirts van Thaksin. Geel is in Thailand de kleur van de monarchie, een instituut dat door de PAD krachtig ondersteund wordt. De yellow shirts veroverden in 2008 wereldwijde bekendheid door de nationale luchthaven Suvarnabhumi te bezetten uit onvrede met de regeringspartij van Thaksin, die de verkiezingen na de coup wederom glansrijk had gewonnen. Deze actie leidde tot grote economische schade en groot ongemak voor vele duizenden toeristen. Maar de PAD kreeg haar zin en de Democrats kwamen aan de macht.

Hoewel de PAD niet deelneemt aan de verkiezingen barst het in Bangkok van de verkiezingposters van deze groepering. Vreemd, nietwaar? De PAD roept de bevolking op om het vakje 'no vote' aan te kruisen met de slogan 'stem nee, laat geen beesten in het parlement toe'. Nogal cynisch om een campagne te voeren die mensen tracht te bewegen om niet op een partij te stemmen. Het is echter de PAD ten voeten uit. Ik heb ze in bijna vier jaar tijd niet op een constructieve actie kunnen betrappen. Behalve de bekende luchthaven bezetting hebben ze een aantal malen het parlementsgebouw geblokkeerd en stoken ze regelmatig de burenruzie met Cambodja op.

De posteractie heeft in Bangkok tot commotie geleid. Er werden klachten ingediend omdat de PAD geen deelnemer is aan de verkiezingen en de borden daarom volgens de wet illegaal zijn. De PAD verbond zichzelf vliegensvlug aan een of andere onbeduidende partij en voorkwam daarmee dat de belachelijke borden werden verwijderd. Ook klachten dat het ongepast is om Thaise politici met beesten te vergelijken, leidden niet tot verwijdering. Overigens ben ik het met de laatste klacht roerend eens. Zeer beledigend voor de beesten in kwestie om met Thaise politici te worden vergeleken.

Ik denk niet dat de campagne van de gele rakkers enige vruchten af zal werpen. De midden- en onderlaag van de Thaise samenleving heeft de schurft aan de elite en hun PAD. Toch nemen de yellow shirts hun actie zeer serieus. Ze hebben zelfs een levensgroot doek op Sathorn Unique Tower gehangen, een enorm apartementencomplex dat nooit is afgebouwd en al jaren staat te verpieteren op een van de meest aantrekkelijke locaties in Bangkok. De erbarmelijke staat van het gebouw is eigenlijk wel symbolisch voor de democratie in Thailand. Dus is het onbedoeld wel ironisch dat de PAD dit gebouw gebruikt om hun oproep kracht bij te zetten.

Het lijkt er sterk op dat Thaksin's partij Pheu Thai de verkiezingen met overmacht gaat winnen. De vraag is of de PAD en het leger de nederlaag gaan accepteren. De ware betekenis van democratie is helaas in Thailand nog niet doorgedrongen. Het zal niemand verbazen als er wederom een militaire coup gepleegd gaat worden. Hiermee zou de PAD ondubbelzinnig aantonen wie er daadwerkelijk de wilde beesten zijn van de Thaise politiek.