Regering van de armen?

Met de opkomst van Thailand als vakantieland werden gebeurtenissen in het koninkrijk ook steeds meer nieuwswaardig in het Westen. De Thaise strijd tussen rood (=arm) en geel (=rijk) is dan ook wereldwijd bekend. Het valt me vaak op dat in de Westerse media een voorkeur voor de red shirts doorschijnt. Dat was zeker het geval in de geruchtmakende demonstraties van vorig jaar. De teneur was vaak dat die arme mensen die in Bangkok op vredige wijze voor hun rechten opkwamen door het leger op niets ontziende wijze werden verdreven. De waarheid lag in mijn ogen toch wat anders. Tenzij je vindt dat het schandalig is hoe de Engelse politie onlangs tekeer ging tegen de protesterende jeugd.

We zijn inmiddels anderhalf jaar verder en de red shirts hebben hun zin gekregen. Pheu Thai heeft de verkiezingen glansrijk gewonnen en de terugkomst van hun afgod Thaksin lijkt slechts een kwestie van tijd. Als je echter denkt dat we nu een equivalent van, pak hem beet, Jan Marijnissen of Lech Walesa in huis hebben, sla je de plank mijlenver mis. In mijn ogen is er niet veel verschil tussen de huidige en vorige regering. Het voornaamste verschil is dat de vorige regering de armen negeerde om hun persoonlijke doelen te bereiken. De huidige regering pakt het slimmer aan en gebruikt de armen als instrument om aan de macht te komen en te blijven. Je kan veel van Thaksin zeggen, slim is hij zeker.

Farang die niet zoveel van Thaise politiek begrijpen en aan de naieve kant zijn, denken dat Pheu Thai hun stinkende best gaat doen om het leven van hun aanhang te verbeteren. Dat is natuurlijk niet zo. Prioriteit nummer een is het terugbrengen van Thaksin. Daarnaast zal de arme bevolking zo nu en dan wat kaakjes toegeworpen krijgen om ze koest te houden. De verkiezingen zijn gewonnen op basis van grote beloften, die voor een belangrijk deel niet waargemaakt kunnen of zullen worden.

Bovenstaande klinkt nogal cynisch. Laten we eens naar de feiten kijken. Vlak na de verkiezingen berichtte mijn favoriete columnist van de Bangkok Post over een onderzoekje van de Thailand Information Center for Civil Rights and Investigative Journalism. Ze hadden gekeken hoeveel leden van het parlement dezelfde achternaam deelden. Het bleek dat 89 van de 500 leden directe familie in het parlement had, verspreid over 42 families. Nu is het al erg genoeg dat bijna 20% van de volksvertegenwoordiging uit directe familie bestaat, maar het zou nog een stuk erger worden als men de familiebanden nog wat beter onder de loep zou nemen. Er is namelijk nogal wat familie aanwezig dat een andere achternaam heeft. Die zijn nog niet eens meegeteld in het onderzoek.

Zoals de columnist uitlegt: "For example, there is Yingluck Shinawatra and there is Shinisha Wongsawasdi. Shinisha is the daughter of former prime minister Somchai and Yaowapa Wongsawat, the brother-in-law and sister of Thaksin Shinawatra. Different surname, same family. Shinisha is at the tender age of 30. No doubt, her skills and talents well surpass her years, which explains why she was elected. The fact that she's the niece of the de facto prime minister of Thailand (Thaksin Shinawatra) may have something to do with it, but surely only very little." Daarnaast zijn er nog meer voorbeelden van twintigers die waarschijnlijk zeer getalenteerd zijn en toevallig een familielid op een hoge positie hebben.

Politiek in Thailand is dus grotendeels een familie aangelegenheid, waarin privileges driftig heen en weer geschoven worden. Dat was al zo onder de geelhemden en de cijfers tonen aan dat het bij de rooie shirtjes van het zelfde laken een pak is. Maar het zijn niet zomaar de eerste de beste families die het in de Thaise politiek voor het zeggen hebben. Pheu Thai mag zich dan wel gretig afficheren als de partij van de armen, het financiele profiel van de volksvertegenwoordigers vertoont verdomd weinig gelijkenis met de achterban. Dit blijkt uit de cijfers van de National Anti-Corruption Commission, die vorige week openbaar werden gemaakt. De lijst van ministers wordt aangevoerd door de Minister van Wetenschap en Technologie met een vermogen van 23 miljoen euro.

Eerlijkheid gebiedt mij te vermelden dat er ook enkele schrijnende gevallen tussen zitten. Helemaal onderaan de lijst bungelt de schlemielige Deputy Minister van Transport, die op een houtje van 100.000 euro moet bijten. Hoe deze omhoog gevallen trucker het doet, weet ik niet, maar het zal geen pretje zijn in de onderlaag van het kabinet. Gelukkig biedt deze nieuwe baan uitzicht op een acceptabelere levensstandaard.

Maar laten we ons niet in de luren leggen door dit schrijnende geval en eens kijken in welke categorieen de vermogens van de 38 personen in het rapport vallen:
- 39% heeft minder dan 1 miljoen euro;
- 42% tussen 1 en 5 miljoen;
- 11% tussen 5 en 10 miljoen;
- 3% tussen 10-15 miljoen;
- 5% tussen 20-25 miljoen.
Hieruit blijkt dus dat 61% van het kabinet miljonair is (in euro gemeten) en 19% meer dan 5 miljoen bezit. Ik steek mijn hand er voor in het vuur dat dit alles vergaard is door eerlijke en keiharde arbeid.

Het wordt pas echt interessant als we aan het eind van de kabinetsperiode kunnen zien in hoeverre deze vermogens gegroeid zijn. Zet ik weer even mijn pet van cynicus op en voorspel ik dat zal blijken dat Pheu Thai beter voor de portemonnee van de kabinetsleden is geweest dan voor de gemiddelde boer. Ik denk dat columnist Voranai hetzelfde verwachtte toen hij schreef: "The incoming members of parliament have unanimously proclaimed that they are poised to serve honourably and make sacrifices tirelessly for the greater glory of their families and frie... oops sorry, I mean for the Kingdom of Thailand."

Hoog water = hoge nood

Ik schreef laatst over de watersnood in Thailand. Sindsdien is het alleen maar erger geworden. Dijken begeven het en het water dreigt steeds meer vrij spel te krijgen. In Ayuthaya, 100 kilometer boven Bangkok, is de situatie momenteel het ergst. Bangkok ontspringt tot nu toe de dans, maar dat kan nog veranderen, want het water komt deze kant op. De komende dagen is weer veel regen voorspeld. Driekwart van Thailand heeft te kampen met water overlast en er zijn al 237 doden geteld. Een grote nationale ramp dus.

Inmiddels heeft de overheid helikopters ingezet om pakketten te droppen in getroffen gebieden. Naast voedsel en medicijnen bevatten de pakketten ook condooms. Ongewenste zwangerschappen zijn in Thailand een groot probleem en men is bang dat de bevolking op het platteland zich uit verveling in grote getalen gaat voortplanten. Je zou kunnen denken dat de diepe ellende waarin de Thai zich bevinden de lust tot seksuele aktiviteiten ietwat tempert. Maar dit is Thailand en blijkbaar leidt hoog water tot hoge nood.

Ouwe lul

Twee weken geleden ben ik 41 geworden. In Nederland is het gebruikelijk dat de jarige taart meeneemt voor collega's. In Thailand zorgt het bedrijf bij iedere verjaardag voor taart. Dat vind ik een betere gewoonte.

Inmiddels begin ik me zorgen te maken dat ik er oud uit begin te zien. Op mijn taart stonden zes kaarsjes. Vier bij elkaar en de resterende twee ook bij elkaar. Onze secretaresse legde uit dat het voor 42 stond. WTF (voor de ouderen onder ons: dat staat voor What The Fuck).
Later ging ik vitaminepillen kopen en vroeg ik om mijn reguliere merk Centrum. De dame achter de kassa vroeg of ik Centrum Silver wilde. Vervolgens kwam ze met de verpakking aanzetten en zag ik dat er '50+' op stond. WTF.

Kijk nou zelf naar de foto's van het grote verjaardagsfeest. Dan zie je toch een jonge god?

Centrum van het universum

Terwijl ik dit stukje begin te tikken start mijn favoriete radiostation net 'Man of the world' van Fleedwood Mac. En dat terwijl het stukje juist het tegenovergestelde aansnijdt. De Thai zijn namelijk totaal geen wereldburgers en kijken in het algemeen niet verder dan de eigen landsgrenzen. Op school krijgen ze naar verluid weinig mee over hoe de wereld in elkaar steekt en als ik hier de kranten en nieuwsuitzendingen op TV bekijk, dan is het allemaal binnenlands nieuws wat de klok slaat. Er moet toch wel iets heel belangwekkends gebeuren, denk aan Nipplegate of de dood van Michael Jackson, wil buitenlands nieuws de voorpagina's halen.

Je mag het de jeugd waarschijnlijk dan ook niet kwalijk nemen dat ze geen flauw benul hebben van de tweede wereldoorlog (waar Nederlandse politici meer dan 60 jaar later nog tot vervelens toe aan refereren als het woord buitenlander ook maar zijdelings ter sprake komt). Volgens mij weten vele Thai zelfs amper wat zich 30 jaar geleden over de oostgrens in Cambodja afspeelde. Toch hebben sommige tieners wel eens beelden van Hitler en andere nazi karakteristieken gezien. En dus dachten sommige leerlingen van een school in Chiang Mai dat het wel een goeie bak zou zijn om het jaarlijkse themafeest dit maal als nazi's verkleed te gaan. Lachuh joh. En zo kon het gebeuren dat een stoet kinderen in nazi stijl het schoolterrein op paradeerde. Een meisje verkleed als Hitler, inclusief nep-snor, gevolgd door leerlingen die vlaggen met hakenkruizen droegen.

Westerse ouders en leraren wisten niet wat ze zagen en reageerden zeer geschokt, net als ik toen ik het las en de foto's zag. De Engelse Daily Mail citeert een van de aanwezige farang leraren: 'It was all very embarrassing. Traditionally the students wear fancy dress on the summer sports day and they like to keep everything they are preparing quiet. Nobody saw any swastikas [hakenkruizen] around the school before the event. But then on sports day when we saw these Nazi storm troopers we were appalled. We told the Thai teachers that this was not on. But they did not understand what was wrong with the display.'

De laatste zin is typerend voor de Thaise mentaliteit om nergens een probleem van te maken. Lekker belangrijk. Afgevaardigden van de Engelse, Amerikaanse, Franse en Duitse consulaten togen direct op hoge poten naar Chiang Mai, maar het Thaise schoolhoofd maakte zich er vanaf met: 'We did not know what the students had planned. No offence was intended.' Niemand hoeft te hopen dat iets dergelijks niet meer gebeurt, want vier jaar geleden vond een vrijwel identieke vertoning op een andere school plaats. En vorig jaar onstond nogal wat opschudding in Pattaya, waar de plaatselijke Madam Tussaud zichzelf promootte door in de hele stad billboards van hun Hitler beeld te plaatsen. Vinden farang leuk, zo'n historisch figuur, zullen ze gedacht hebben.

Nee, de gemiddelde Thai heeft geen flauw benul wat zich elders in de wereld afspeelt. Het is Thailand voor en Thailand na, zo wordt het van jongs af aan ingeprend. Vraag me niet hoe vaak ik hier al niet gehoord heb dat Thailand het beste land ter wereld is. Als de leraar dat maar vaak genoeg zegt, dan is het zo. Thailand number one. Hartelijke groet vanuit het centrum van het universum (waar het overigens wel erg goed toeven is, dat moet ik ze nageven).

Eindelijk weer ballen

Even een berichtje om te laten weten dat het erg goed gaat in den vreemde. Ik verkeer momenteel in blakende gezondheid en ben een erg druk baasje. Ik heb 8 maanden sportieve inactiviteit in te halen en doe hard mijn best. Ik ben nog jong, tenslotte. Mijn lies is nog niet 100% genezen, maar goed genoeg om weer mee te hobbelen. Na een enkel oefenpotje begon het voetbalseizoen dit weekend met een toernooi. We hadden gisteren op zaterdag drie poulwedstrijden van 25 minuten. Na twee jaar aan de rechterflank mag ik onder de nieuwe manager weer achter de spitsen acteren, wat ik direct luister bijzette door binnen het kwartier twee goals te maken. In het tweede potje gaf ik in de laatste minuut vanaf 20 meter een assist via de lat (helaas kreeg de keeper nog niet zijn vingertoppen tegen de bal) en waren we geplaatst voor de knock-out fase die vandaag plaatsvindt. Ik doe nu alvast maar verslag van mijn heldendaden, want ik denk dat er vandaag weinig aan toe te voegen valt. Ik ben net opgestaan met pijn van mijn rug tot aan mijn kuiten. Die korte potjes die steeds onderbroken worden door een wachttijd van een uur zijn niet ideaal voor de spieren, zeker niet in de zinderende hitte die het onmogelijk maakt om al het vochtverlies aan te vullen. En ja, ik hoor het jullie al denken, ik ben geen 18 meer.

Hopelijk verliezen we vandaag snel, dan heb ik nog tijd om kaplaarzen aan te schaffen. Het regent de afgelopen weken onwaarschijnlijk veel en in het noorden van Thailand heeft dat al tot enorme overstromingen en zo'n 100 doden geleid. Het water is nu in rap tempo onderweg naar Bangkok en men verwacht dat de Chao Praya hier op maandag buiten haar oevers gaat treden. Nou was die dreiging er vorig jaar ook en toen liep het met een sisser af, maar ik begrijp uit de media dat de het dit maal nog een graadje erger is. Gelukkig zit ik op 10 hoog en doen de slippers die ik bijna vier jaar geleden voor het equivalent van 1 euro gekocht heb het nog uitstekend, dus maak je om mij geen zorgen. De vele dorpbewoners in het noorden zijn een stuk slechter af dan ik en het wordt nu toch echt tijd voor een structurele oplossing voor het water probleem. Nederlanders staan wereldwijd bekend om twee kwaliteiten: een balletje trappen en een vinger in de dijk steken. Helaas zijn de Thai te trots om hulp van buitenaf te aanvaarden. Gezichtsverlies. Of het nou gaat om financiele hulp na de tsunami, waarnemers tijdens verkiezingen, of bemiddelaars in de mini oorlog met Cambodja, buitenlandse hulp wordt steevast afgewimpeld. Een Thai gruwelt van het idee te erkennen dat een buitenlander het beter weet. Toch zou het mooi zijn als de Nederlandse expertise in watermanagement de Thai op het droge kan helpen.

Afgelopen week 'mocht' ik weer eens op reis. Maandagochtend 4.30 uur opstaan om het vliegtuig naar Singapore te nemen. De volgende dag weer om 4.30 uur op om door te reizen naar Kuala Lumpur. Donderdagnacht om 1 uur was ik weer thuis. Uitrusten zit er nog even niet in door het voetbaltoernooi van dit weekend. Vanavond met het team de kroeg in voor Tottenham-Liverpool, gevolgd door Man United-Chelsea. Wat een zwaar leven.

Weekendje paradijs

Edwin was van de 6e t/m de 24e in Thailand. De tergend langzame Nederlandse bureaucratie had eindelijk een verblijfsvergunning aan zijn geliefde Yaya toegekend en nu kwam hij over om een paar weken vakantie te vieren en met Yaya terug naar Nederland te gaan. We hebben in Bangkok een paar keer getennist en we zijn wat uit eten geweest.

Ook ben ik een paar dagen mee geweest naar Koh Chang, vijf uur met de bus vanaf Bangkok. Het eiland is al vele jaren een bekende toeristenbestemming, maar toch heeft het de relaxte sfeer vast weten te houden. Je kunt er heerlijk rondtuffen op je brommertje en de stranden zijn zeer rustig. Sinds vorig jaar heeft het ook een (retesnelle) tennisbaan, dus de rackets werden gekruist. We verbleven in een idyllisch resort op White Sand Beach, waar we bungalows direct aan het strand hadden. Het was afzien.

Teken van leven

Na mijn laatste bericht op 20 juni verdween ik van de radar. Helaas had ik wederom gezondheidsproblemen. De vermoeidheid die me daarvoor zo lang parten speelde, kwam weer terug. Erg teleurstellend. Na een korte anti-parasietkuur in april voelde ik me een tijdje kiplekker en nu kwamen de klachten weer terug. Dus ik weer aan die pillen en ook naar het ziekenhuis. Ik had licht opgezette lymfeklieren en dat duidt op een infectie. Hoewel uitvoerig bloedonderzoek aantoonde dat ik wat weinig witte bloedcellen had, werd er geen infectie gevonden. Het was vreemd dat ik weer enorme honger had en heel veel at, maar toch afviel. Bij een infectie zou de eetlust juist af moeten nemen, dus het zou waarschijnlijk zijn dat ik toch weer met parasieten te kampen had, dacht ik.

Een verkenningstocht op internet leerde mij dat de pillen die ik slikte weliswaar effectief zijn, maar in sommige gevallen lange tijd gebruikt moeten worden. Mijn eerste kuur had op aanraden van apotheker en berichten op internet slechts drie dagen geduurd. Nu las ik dat zo'n kuur soms acht weken moet duren en daarna voor de zekerheid nog enkele malen kort herhaald moet worden. En jawel, twee weken geleden verdwenen de vermoeidheid en enorme vreetbuien. Ik voel me weer prima en ben optimistisch dat het lek boven is, als ik de pillen nu maar voor langere tijd slik. Ik ga er dus nog maar even mee door.

En dan hebben we nog die vervelende liesblessure die me van de sportvelden weg houdt. Na zes maanden rust was ik nog weinig opgeschoten. Meerdere dokters bezocht, maar ik kwam niet verder dan wat onzin diagnoses. Totdat ik bij een arts kwam die me direct gebiedde om de extra hak te verwijderen, die ik sinds anderhalf jaar gebruikte om mijn beenlangteverschil op te heffen. Hij zei dat ik hierdoor mijn lies overstrekte. En jawel, direct nadat ik mijn 'hieltje' had afgeschaft, zette het herstel lanzgzaam maar zeer gestaag in. Inmiddels heb ik alweer zonder veel problemen aan tennis en squash gedaan en ben ik zojuist voorzichtig met wat joggen begonnen. Over een paar weken zal ik, als alles goed gaat, de voetbaltraining hervatten. Net op tijd voor het nieuwe seizoen dat eind september begint.

Tijdens mijn gang langs de artsen, op zoek naar een oplossing voor de liesproblemen, heb ik nog wat opgestoken over de ethische standaard van Thaise artsen. Ik had op internet gelezen dat een cortisonen injectie kan helpen bij chronische liesblessures. Dit werd bevestigd door een Nederlandse specialist die ik had geraadpleegd (als je nog eens een liesblessure krijgt, kijk dan even op liesblessure.nl). Dus ik naar een ziekenhuis hier. De arts wilde er echter niet aan. Hij gaf daar een reden voor, maar volgens mij had hij er nog geen ervaring mee en durfde hij daarom niet. Na aandringen van mijn kant ging hij met lichte tegenzin overstag. Nou had ik wel eens zo'n injectie in mijn arm gehad en herinnerde me dat je de naald je lichaam in voelt gaan en ook het injecteren van de vloeistof kunt voelen. Vervolgens wordt het gebied rond de injectie stijf. In dit geval voelde ik alleen dat er een naald op mijn huid werd gezet en was de arts tot mijn verbazing al klaar voordat ik de naald dieper voelde. Ik voelde geen vloeistof en ook de stijfheid bleef achterwege. Op de rekening stonden diverse posten, doch van een injectie werd geen melding gemaakt. Ik was dus geflest, al was de dokter wel weer zo eerlijk om er niets voor in rekening te brengen. Ik naar een ander ziekenhuis, waar ik mijn ervaring met de arts deelde. Hij verdedigde zijn collega en vond dat het onetisch zou zijn geweest om mij een injectie te geven omdat het gevaarlijk zou zijn. Op mijn suggestie dat de arts had gelogen tegen zijn patient werden de schouders opgehaald. Cultuurverschilletje. In mijn Westerse beleving is het juist onetisch om een behandeling voor te wenden. De Thai kijken echter niet op een leugentje meer of minder en dat geldt blijkbaar ook voor de medici.