Dat is een goed stel hoor

Afgelopen weekend werd het jaarlijkse Tesco toernooi gehouden, georganiseerd door de British Chamber of Commerce. De All Stars waren weer van de partij, helaas dit jaar zonder legendes Ian Rush en John Barnes. Toch is Lee Sharpe (foto) ook een

aansprekende naam. Voor de onwetenden: hij bezette de linkerflank van Manchester United nadat Jesper Olsen vertrok en verloor later zijn plek aan een zekere Rian Giggs. Kan gebeuren. Clive Walker is minder bekend bij het grote publiek, maar hoeft zich met 1,000 optredens op het hoogste niveau in Engeland, waarvan het meerendeel voor Chelsea, niet voor zijn carriere te schamen. Er waren ook

nog wat minder bekende oud-spelers en een aantal presentatoren van sportzender ESPN. Ook wel leuk om tegen die gasten te spelen. Stel je voor dat je de kans krijgt om Jack van Gelder een doodschop te verkopen.

Vorige jaren speelde ik mee met Dutch Boys United. Een heel gezellig team, maar meedoen om de prijzen zit er niet in. Omdat mijn Hollandse maten een jaartje oversloegen, sloot ik me deze jaargang aan bij Sunbelt, jongens die ik allemaal goed ken. Ze hadden een team in zowel 35+ als 40+ en ik speelde in beide teams. Ik moest dus aardig aan de bak. Op zaterdag speelden we in de 40+ categorie tegen de All Stars en counterden we naar een 3-1 overwinning, daarmee al onze poulwedstrijden winnend. Zaterdagavond was er een diner voor de spelers in een hotel. Een van de TV presentatoren in het All Stars team interviewde op een podium een aantal van de ex-profs. Dat was wel leuk, maar voor vermakelijke anecdotes moet je bij Rene van der Gijp zijn en niet bij Clive Walker. Na het diner besloot het bijna voltallige Sunbelt team om zichzelf moed in te drinken in enkele horeca gelegenheden.

Zondag de halve finales in beide categorieen. In de 35+ tekende ik voor de gelijkmaker, vlak voor tijd, waarna het net als in de 40+ halve finale op een strafschoppenserie uitdraaide. Gelukkig hebben we in Rene een enorm goede keeper die de ene na de andere penalty uit zijn doel ranselt. Ik stond gelukkig niet op de lijst om een van de eerste penalties te nemen en tegen de tijd dat ik aan de beurt kwam had Rene de klus al geklaard. Twee finales dus.

De eerste finale was in 40+ en wederom stonden we tegenover de All Stars. We dachtten dat het dit maal moeilijker zou worden om ze te verslaan, maar we speelden ze compleet van de mat. Mijn ploeggenoten waren zo geinspireerd door mijn vroege doelpunt uit een volley dat ze er nog vier goals bij maakten. Bij 5-0 vond ik het zelfs een beetje genant worden. De ex-profs deden er alles aan om de nul van het spreekwoordelijke bord te halen, maar ze kregen nauwelijks kansen en een doelpuntje zat er niet in voor ze.

De finale in de 35+ was van begin tot einde zeer spannend. Beide ploegen speelden op de aanval, maar er vielen geen doelpunten. In de strafschoppenserie kwam Rene weer even in actie. De tegenstanders uit Maleisie konden de beker pakken door de laatste penalty te verzilveren, maar Rene stopte het schot, knalde zelf onze volgende pingel binnen en zag hun gelijkmakende beurt naast het doel verdwijnen. Weer winst voor Sunbelt. De volle buit werd gevierd met een lading blikjes bier. Welverdiend.

Born this way

Na bijna vijf jaar in Thailand weet ik wel zo'n beetje hoe het in elkaar steekt hier. Het draait allemaal om schone schijn en ondertussen zijn de Thai meesters in het buigen en breken van regels. Meestal kan ik daar wel om lachen. Zo werkt de samenleving hier en de Thai zijn niet anders gewend en voelen zich er wel bij. Uit verschillende onderzoeken komt naar voren dat de meeste Thai geen probleem hebben met corruptie, zolang ze er zelf af en toe maar van kunnen profiteren.

De Thai weten natuurlijk zelf ook wel dat hun mores niet in de haak is en moeilijk te verdedigen. Maar zolang niemand er moeilijk over doet, is er geen probleem. Vandaar dat de Thai er een grondige hekel aan hebben als bijdehandte buitenlanders benoemen wat er allemaal schort aan de Thai way of life. In de Thaise cultuur is het not done om een ander openlijk te bekritiseren en dan is het behoorlijk irritant als die buitenlanders het altijd maar beter denken te weten, zeker als je er weinig tegenin kan brengen en eigenlijk wel weet dat ze gelijk hebben.

Deze week was Bangkok in rep en roer. Vanavond was namelijk een concert van Lady Gaga in het kader van haar "Born This Way Ball" toernee. Het gebeurt zelden dat een wereldster van dat formaat in Bangkok optreedt en haar concert zou het grootste popevenement aller tijden zijn in Thailand. Lady Gaga schijnt erg populair te zijn onder homo's en dan is een groot stadion in Thailand makkelijk gevuld. Naar verluid twittert de extravagante ster er behoorlijk op los en in ieder land dat haar toernee aandoet, lost ze een soundbyte. Nadat ze woensdagavond in Bangkok landde verscheen de volgende tekst op haar twitter pagina: "I just landed in Bangkok baby! Ready for 50,000 screaming Thai monsters. I wanna get lost in a lady market and buy fake Rolex".

Dat leidde tot nogal wat commotie. Niet vanwege de Thai monsters, ze schijnt haar fans altijd monsters te noemen. Maar vanwege de namaak Rolex. Thailand staat in heinde en verre bekend om de nep produkten die overal te koop zijn. Film en geluisdragers, merkkleding, accessoires, medicijnen. Als het enigzins na te maken is, kun je het in Thailand kopen. Vorige week stond nog in de krant dat 59% van de Thai illegale software gebruikt. Iedere Thai en iedere buitenlander weet dat de Thaise reputatie op het gebied van namaak goederen dik verdiend is. Maar als iemand als Lady Gaga daar in het openbaar op zinspeelt, dan hebben we de poppen aan het dansen.

De secretaris van Handel meende een reactie te moeten geven en meldde dat namaak goederen een wereldwijd probleem zijn en niet alleen voor Thailand. Volgens hem had Lady Gaga met haar opmerking de internationale reputatie van Thailand schade toegebracht. Mwahaha. Zoals altijd in Thailand heeft de boodschapper het gedaan. Uiteraard wordt deze storm in een glas water door de media tot grote proporties opgeblazen. Hoewel veel Thai de humor van de tweet wel konden inzien, blijkt maar weer dat ze in het algemeen bijzonder gevoelig zijn voor iedere vorm van kritiek van buitenaf en dat men de kop voor problemen en misstanden bij voorkeur in het zand steekt. Baby they were born this way!

End of season party

Nadat een speler een paar weken geleden door een hartaanval op het veld kwam te overlijden, zijn de laatste twee wedstrijden van het seizoen niet meer gespeeld. Afgelopen zaterdag hield mijn nieuwe team het jaarlijkse feest dat het seizoen afsluit. Bij mijn

vorige team kwam ik in drie jaar tijd niet verder dan één barbecue. De Scandinaviers pakken de zaken grondiger aan. Om 3 uur begonnen we met bowlen, vergezeld van een paar torens bier. Ik ben geen groot bowler en eindigde in de middenmoot, maar wist wel

een weddenschap met een overmoedige teamgenoot te winnen.

Na het bowlen verkasten we naar het nabij gelegen appartement van Joel, alwaar we in en bij het zwembad de zuippartij voortzetten. Van al

dat drinken krijgt een viking honger en de langsgebrachte pizza's gingen erin als pizza. In Joel's appartement werden vervolgens prijzen uitgereikt voor most valuable player, rookie of the year, fuckup of the year, achievement of the year, most improved player en quote of the year. Rond een uur of 10 vertrokken we de stad in, eerst poolen en daarna naar een bar met een live band. De drank begon zijn tol te eisen en rond 1 uur begonnen er spelers af te vallen.

De overblijvers trachtten vanaf 1.45 uur hun ogen open te houden tijdens de lichtelijk saaie en kwaliteitsarme finale van de Champions League. Met moeite zat ik de 90 minuten uit, mijn glas kreeg ik met geen mogelijkheid meer leeg. Voordat de verlenging begon, zat ik in de taxi naar huis. Klokje rond drinken gaat je op mijn leeftijd niet in de koude kleren zitten. Thuis aangekomen had het drama Robben zich al voltrokken en zag ik dat het afbraakvoetbal van Chelsea uiteindelijk rijkelijk beloond werd. Het contrast met de galavoorstelling van vorig jaar kon niet groter zijn. De hamvraag is wie er de volgende ochtend een grotere kater had, Arjen Robben of ik?

RIP Danny Kemp

Het is in Bangkok momenteel nauwelijks uit te houden vanwege de onvoorstelbare hitte. April is de warmste maand van het jaar en is dit keer uitzonderlijk heet. De afgelopen dagen wordt in Bangkok de 39 graden gehaald

en in de krant valt te lezen dat het in 30 jaar niet zo heet is geweest. Tijdens het regenseizoen, van juni tot en met oktober, is het ook warm, maar door de regelmatige bewolking is het nog wel uit te houden. In april en mei is er nauwelijks een wolkje te bekennen, dus de zon heeft vrij spel. Als je overdag de buitenlucht inloopt voelt het bijna letterlijk alsof je een oven inloopt. Je voelt de warme lucht op je huid branden. Normaal gesproken is een ritje achterop een motorbike verkoelend, maar de lucht voelt alleen bij snelheden hoger dan 60 km per uur enigzins koel aan. Vrijdagavond ging ik een hapje eten en pool spelen in de stad. In de bars waar ik geweest ben, konden de airco’s het niet bolwerken. In een van de cafe’s gaf de airco aan dat de temperatuur binnen 30 graden was.

Je kunt je voorstellen dat voetballen in deze hitte bijna niet te doen is. Bij ieder sprintje voelt het alsof je adem wordt afgesneden. Ik heb me de afgelopen jaren regelmatig verbaasd dat ik nog niet had meegemaakt dat er iemand onwel werd tijdens het voetballen. Ik heb zelf een aantal keren gevoeld dat ik licht wegtrok als ik na een sprint iets over het veld wilde roepen. Je komt al lucht tekort en je lichaam heeft onvoldoende zuurstof om ook nog eens een luide keel op wil zetten. Best wel beangstigend als je het gevoel hebt dat je zomaar flauw zou kunnen vallen. Ik ben nog behoorlijk fit en als je ziet wat er op het maandelijkse veteranentoernooi (35+) allemaal aan vergane glorie over de velden hobbelt, dan is het eigenlijk best verbazingwekkend dat er niemand onwel wordt.

Gisteren stond er weer een wedstrijd op het programma. Als we van de Fransen zouden winnen, zouden we ze definitief onder ons laten op de ranglijst. Wie wil dat nou niet? Aankomend op het terrein hoorde ik meteen dat de wedstrijden waren afgelast omdat er iemand onwel was geworden en dat het er naar uitzag dat hij het niet zou overleven. Tot mijn grote ontzetting en verbazing bleek het om Danny Kemp van Londoner te gaan. Hij was in de rust onwel geworden. In eerste instantie had men gedacht dat hij uitgedroogd was. Toen zijn teamgenoten merkten dat hij geen hartslag meer had, was de paniek toegeslagen. Er was geen dokter aanwezig en zo goed en kwaad als het ging was er hartmassage en mond op mond beademing toegepast. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis ligt op slechts een kilometer en hoewel de meningen uiteen liepen, werd besloten om hem niet zelf te vervoeren, maar op de ambulance te wachten. In Nederland zou die er in een mum van tijd zijn, maar dit is Thailand en het duurde maar liefst 20 to 30 minuten! Ik mag hopen dat het laatste woord daar nog niet over gezegd is. Later kwam het bericht door dat Danny in het ziekenhuis na langdurige pogingen tot reanimatie dood verklaard was. Hartaanval. 39 jaar. Wat een klap.

De Casual League heeft een sterk sociaal karakter en ik ken veel spelers uit de andere teams. Met name binnen Londoner ken ik veel jongens en ik ben regelmatig een biertje met ze gaan drinken. Danny Kemp was een rustige, sympathieke jongen en had een jong gezin met twee kinderen. De Casual League is niet alleen sociaal, maar ook behoorlijk competitief. Bierbuiken kom je er niet tegen. Danny speelde op het middenveld en was zeer fit. In tegenstelling tot de meeste spelers was het voor hem geen probleem om de 80 minuten vol te maken zonder gewisseld te worden (vanwege de warmte duurt een wedstrijd korter dan de gebruikelijke 90 minuten en mag er onbeperkt gewisseld worden). Het voelt onwerkelijk dat een echte sportman als hij ineens in elkaar zakt en overlijdt. Nauwelijks te bevatten.

De vraag die een dag later door mijn hoofd speelt is in hoeverre de hitte hiervan de oorzaak is. Als Danny gisteren niet gespeeld had, was het dan onvermijdelijk op een ander moment gebeurd omdat zijn hart niet in orde was? Of was dit een ongelukkige samenloop van omstandigheden, een zogenaamde perfect storm, en zou Danny nog lang en gelukkig geleefd hebben als hij gisteren niet in de zinderende hitte in het strijdperk was getreden? Het lijkt me goed als de organizatie van de Casual League een discussie voert over de zin en onzin van voetballen bij 40 graden. Als het Danny Kemp overkomt, kan het iedereen gebeuren. Mijn gedachten gaan uit naar zijn teamgenoten en, meer nog, naar zijn jonge gezin dat plotseling zonder hun alom geliefde echtgenoot en vader verder moet.

Proud to be a Viking

"We come from the land of the ice and snow,
From the midnight sun where the hot springs flow.
The hammer of the gods will drive our ships to new lands,
To fight the horde, singing and crying: Valhalla, I am coming!
On we sweep with threshing oar,
Our only goal will be the western shore."

Je had de eerste regels van Led Zeppelin's Immigrant Song natuurlijk al herkend. Ik voel me helemaal viking tegenwoordig. Eerder schreef ik al dat ik gestopt was bij mijn oude voetbalteam Cosmos. Volgend seizoen zou ik bij de Scandinavian Vikings beginnen.

Die hadden me echter onlangs al nodig omdat ze weinig spelers hadden voor de uitwedstrijd tegen Pattaya - ieder team kampt met geringe animo voor Pattaya uit. Na dat potje was ik welkom om de resterende vier wedstrijden ook mee te spelen. Een ware verademing na mijn botsing met de Afrikaanse cultuur bij Cosmos. Iedereen is op tijd, speelt zijn potje zonder gezeik en drinkt lekker een pilsje na afloop. Gewoon zoals het hoort in amateurvoetbal.

Afgelopen zaterdag speelde ik mijn derde wedstrijd voor de Vikings, tegen Cosmos. Mijn voormalige team zou bij verlies definitief degraderen. Ze hebben na mijn vertrek bijna geen punt meer gehaald, trek zelf je conclusie :). Mijn nieuwe ploeggenoten vonden het prachtig dat ik scooorde tegen mijn oude team en daarmee bijdroeg aan onze 3-2 overwinning, maar ik ben nog steeds even goed bevriend met veel van die jongens en had geen revanche gevoelens. Wat ik dan wel mooi vond is dat ik door mijn elftal gekozen werd tot man of the match. Na iedere wedstrijd vraagt de aanvoerder aan iedere speler wie zijn man of the match is en vervolgens wordt de uitslag onder genot van een blikje bier bekend gemaakt. Mijn oude team zat niet ver van ons vandaan en het jolige "We love you Maarten, we do" kon ze niet ontgaan zijn.

Het zal duidelijk zijn dat ik weer veel plezier beleef aan het voetbal. Sinds lange tijd kijk ik wekelijks weer rijkhalzend uit naar de komende wedstrijd. Ik zie het ook wel als een eer dat ik als enige niet-Scandinavier ben opgenomen in het meest sociale team van de league.

Ouders op bezoek

Vorige maand kwamen mijn ouders voor de derde keer op bezoek in Thailand. We hebben regelmatig contact in de digitale wereld via email en skype, maar de laatste keer dat we elkaar in het wild ontmoetten was juni 2010. Ze zijn inmiddels redelijk

vertrouwd met Thailand en vooral mijn vader weet de weg in de miljoenenstad Bangkok al goed te vinden. Volgens het gebruikelijke recept waren ze tijdens de weekends zoveel mogelijk in Bangkok en maakten doordeweeks uitstapjes in het land. Eerst

stond een fietstocht in de heuvelachtige wijnstreek Khao Yai op het programma, niet al te ver boven Bangkok. Na terugkeer in Bangkok namen ze het vliegtuig naar Chiang Mai in het Noorden, ondanks de 1 miljoen inwoners een relaxte stad, gespeend van hoogbouw

en met veel bezienswaardigheden van culturele en natuurlijke aard. Laatste bestemming was het strand van Cha Am, niet ver van populaire badplaats Hua Hin. Daar ben ik twee dagen langs geweest. We zijn in Hua Hin

geweest om uit eten te gaan en hebben het oude koninklijke paleis bezocht, dat vrijwel geheel van hout gemaakt is en grotendeels open is vanwege het warme klimaat. Het Thaise respect voor hun koningshuis is grenzeloos en ik kwam er niet in met korte broek tot net boven de knie. Vandaar dat je me in bijgaande foto met een vreemd gewaad om mijn benen ziet. Tussen de uitstapjes door zijn we een aantal malen in Bangkok uit eten geweest en zijn ze komen kijken hoe ik tegenwoordig woon. Na drie keer hebben ze al vrij veel van Thailand gezien, maar er zijn nog wel een paar bestemmingen over die de moeite waard zijn en Laos en Vietnam liggen naast de deur, dus ik hoop mijn ouders volgend jaar of het jaar daarna weer in Thailand terug te zien. Het eerst volgende weerzien volgt echter al in juni als ik voor drie weken naar Nederland kom.

I'm a danca

Mijn vorige stukje, waarin ik aankondigde om weer eens wat vaker te schrijven, is alweer 8 weken oud. Ik plaats vaak wat foto’s of video bij mijn stukjes en mijn camera is inmiddels zover afgetakeld dat er weing lol meer te beleven is aan het schieten van dat materiaal. Ik was van plan om een iPhone te kopen  en dan weer wat vaker wat beelden uit Thailand op het blog te zette. De aankoop liet echter wat langer op zich wachten om gebruik te kunnen maken van een promotie. Afgelopen week was het dan toch zover en nog geen vijf minuten nadat ik de winkel van True Move met 50% korting verliet, diende het eerste video moment zich al aan.

Ik had al een keer eerder rond mijn werk een Westerse mafketel gesignaleerd, die op straat pantomime aan het spelen was, of wat daar voor door moet gaan. Op de weg terug van de winkel naar werk zag ik hem weer. Hij had zijn koptelefoon op en verkeerde in zijn eigen wereld. Het leek hem te ontgaan dat ik hem op drie meter afstand aan het filmen was. Hij heeft duidelijk een tik van de molen gehad, maar toch ziet hij er goed verzorgd uit. Ik vraag me dan af waar zo’n kerel woont en hoe jij aan geld komt.

Ik leek de enige te zijn die aandacht had voor de idioot. De Thais lopen hem voorbij alsof ze hem niet zien. Dat is typisch Thais. Ze zullen ongetwijfeld hun bedenkingen hebben bij deze vertoning, maar laten dat niet merken. Waar ‘wij’ op zijn minst toch eventjes kijken naar zo’n dwaas, houdt de Thai de blik strak vooruit en houdt de pas erin. Ze negeren het liever dan er aandacht aan te besteden. Het is niet des Thais om anderen te veroordelen. Ze laten mensen  graag in hun waarde. Ik niet. Ik gebruik rustig woorden als mafketel en idioot. Ik had de Thaise voorbijgangers graag ‘a penny for their thoughts’ gegeven.

Hoewel deze figuur nogal een extreem geval is, lopen er nog meer vreemde Westerse vogels rond in de City of Angels. Nu ik een iPhone heb, is het wat makkelijker om ze ongemerkt op de gevoelige plaat vast te leggen. Verwacht dus op termijn nog meer foto’s en video’s van Elvis en consorten.