Voetbal of strand?

Veel mensen denken bij Thailand meteen aan strandvakanties. Als je in Thailand woont, zit je vast en zeker om de haverklap met een cocktail in je hand naar de zonsondergang te koekeloeren? Nou, dat doe ik eigenlijk veel te weinig. Het is een probleem

dat de klimatologische seizoenen niet lekker samenvallen met het voetbalseizoen. Tussen mei en september ligt de Bangkok Casuals League stil. Laat dat nu precies samenvallen met het regenseizoen. Het is dan vaak bewolkt en als het tegenzit

moet je tegen de regen schuilen. Momenteel loopt het regenseizoen op zijn einde en wordt het weer helderder. Ideaal strandweer. Het voetbalseizoen is echter ook begonnen en ik word tot kerst ieder weekend op het veld verwacht.

Deze week was er een lang weekend en omdat ik me doordeweeks niet helemaal lekker had gevoeld, zag ik het niet zitten om bij 35 graden over het gras te sleuren. Ik meldde me dus af en maakte van de gelegenheid gebruik om een paar dagen naar Ko Samet te gaan. Ruim drieeneenhalf uur met de bus en vervolgens nog een kwartiertje met de speedboot. Totale transportkosten heen en terug 20 euro. Twee overnachtingen 50 euro. Het was perfect weer en het strand was gezellig druk, zonder dat het overbevolkt was. Overal ligstoelen en eettentjes op het strand. In de avond vuurshows en Premier League op TV. Zaterdagochtend heen en maandagmiddag weer terug. Dat zou ik vaker moeten doen, maar het voetbal schema laat het niet toe. Ik heb me echter voorgenomen om me zo nu en dan af te melden bij mijn team en het weekend op het zand te slijten, in plaats van op het gras. Ik woon ten slotte niet voor niets in Thailand.

Een avond met Chuvit

Ik heb al eerder geschreven over Chuvit, de ‘massagekoning’ van Thailand die eigenhandig een imperium van grote massagehuizen van het ontdeugende soort opbouwde en weer van de hand deed om de politiek in te gaan. Vorig jaar behaalde zijn eenmanspartij vier zetels in het parlement. Sindsdien zorgt hij regelmatig voor opschudding in het parlement en onder de bevolking door corrupte praktijken met verborgen camera’s te filmen en de filmpjes in persconferenties te tonen.

Dit wordt hem door de gevestigde orde niet in dank afgenomen en onlangs was de eerste geweldspleging jegens hem een feit. Een medewerkster sprong net op tijd tussen Chuvit en zijn belager en ving de messteken op. Ze kwam er met een hoop hechtingen vanaf. De politie wist op slag te melden dat de dader zomaar iemand met psychische problemen was, zonder enig deskundig onderzoek. Dit versterkt alleen maar het vermoeden dat er een machtig persoon achter de aanslag zit, die door de politie beschermd wordt.

De Foreign Correspondent Club Thailand organiseert regelmatig thema avonden. Ik had nog nooit van deze organisatie gehoord totdat ik toevallig vernam dat Chuvit kwam spreken over corruptie. Dinsdagavond ging ik er uit nieuwsgierigheid heen om te kijken wat hij te melden had en wat voor een kerel het nou is. Ik was er al vroeg en zag hem binnenkomen. Hele relaxte vent en tot mijn verbazing was er geen bodyguard in zijn buurt. Hij ging gezellig met een groot glas bier in zijn hand met de organizatoren kletsen en hij oogde als een jongen van de gestampte pot met wie wel te lachen valt, maar niet te spotten.

Chuvit begon meteen goed. Hij stelde zich kort voor, alsof dat nodig was, en zei dat CNN hem als een pimp beschreven had. “Pimp?”, zei hij quasi-beledigd. “Call me super pimp. I don’t mind. I am still cleaner than a Member of Parliament.” Die ging er lekker in bij het publiek en Chuvit schakelde snel over naar een aantal fimpjes die hij met een verborgen camera had laten maken van corrupte praktijken. Politie agenten die geld aannemen om bekeuringen af te kopen, illegale casino’s die gerund worden door hoge politie functionarissen, jonge meisjes uit Laos die in bordelen gestopt worden, smokkel van rijst en brandstof tussen Cambodja en Thailand, brandweerwagens die zogenaamd in Oostenrijk gekocht zijn maar in werkelijkheid in Thailand geassembleerd zijn en na de spooktransactie ergens staan te verpieteren, belachelijk grote treinstations waar nauwelijks reizigers gebruik van maken.

Amusant was de anekdote dat Chuvit in het parlementsgebouw per ongeluk een verkeerde deur nam en ineens oog in oog stond met parlementsleden die een kamer hadden omgebouwd tot een casino. Na een ongemakkelijke stilte hadden ze hem uitgenodigd om met wat van hun flappen een gokje te wagen. “They are so nice”, vertelde Chuvit ons quasi-vertederd. Hij wist ook nog te melden dat ieder parlementslid bij aantreden 60 miljoen Baht (1,5 miljoen Euro) te besteden krijgt. Zomaar, no questions asked.

De boodschap was dat corruptie in alle facetten van de Thaise maatschappij aanwezig is en, erger nog, volledig geaccepteerd is. Chuvit wist de corruptie op een vermakelijke en overtuigende manier zichtbaar te maken. Tijdens de afsluitende vragensessie gaf hij echter ook grif toe niet te weten hoe corruptie te bestrijden is en of corruptie in Thailand ooit af zal nemen. Hij maakte de indruk wat moedeloos te zijn omdat zijn onthullingen tot dusver niet meer teweeg hadden gebracht dan wat deining in de media. Met zijn vier zetels heeft hij volgens eigen zeggen niets in te brengen in het parlement en hij vraagt zich af waar hij het allemaal voor doet. Alles wat het hem oplevert zijn levensbedreigingen.

Naast moedeloosheid straalde hij echter ook veel passie uit. Ik was vooraf benieuwd of hij de handschoen tegen corruptie had opgenomen vanwege een persoonlijke vendetta tegen de politiemensen die hem jarenlang hadden afgeperst of dat hij het daadwerkelijk vanuit liefde voor Thailand doet. Zijn passie kwam oprecht over en ik denk dat Thailand iemand als Chuvit nodig heeft om een beweging op gang te brengen.

Ik denk echter ook dat hij de verkeerde weg kiest. Dat Thailand tot op het bot corrupt is, weten we nu wel. Het probleem is dat de man in de straat het probleem niet ziet. In het dagelijkse leven is het immers best handig dat je een verkeersovertreding met 100 Baht kunt afkopen en andere dingen onder tafel kunt regelen. Grootschalige corruptie raakt ze niet direct in de portemonnee, dus daar maken veel Thais zich niet zo druk over.

In het parlement heeft Chuvit weinig invloed. Hij zou volgens mij meer het land in moeten en van sociale media gebruik moeten maken om mensen ervan te overtuigen dat corruptie niet acceptabel is omdat machtsmisbruik vooruitgang van het land en haar bevolking belemmert, vooral van de arme bevolking. Maak ze duidelijk dat ze indirect wel degelijk persoonlijk hinder hebben van corruptie. Pas als corruptie door de bevolking niet meer geaccepteerd wordt, heeft het onthullen ervan echt zin, volgens mij dan. Ik had daar graag een vraag over gesteld, maar ik had er natuurlijk niet het lef voor om tussen al die journalisten achter de microfoon te gaan staan. Zie je het voor je, “Mister Chuvit, may I suggest you change your strategy?” Misschien moet ik Chuvit gewoon even bellen om het rustig uit te leggen. Hoe dan ook, het was een leuke avond en ik hoop dat hij door gaat.

Food court

In Bangkok is de food court een bekend verschijnsel in hypermarkten en warenhuizen. Je zou het typisch Thais kunnen noemen. Het zijn in feite grote kantines waar je voor weinig geld een bordje eten kunt halen. In het midden staan de tafels en erom heen is een lange rij met voedselstalletjes. De verkopers huren een klein stekje van de exploitant. Sommigen maken de maaltijden op bestelling, in ongeveer een minuut. Anderen prepareren het voedsel en scheppen het op uit bakken. De kosten bedragen in de meeste gevallen het equivalent van een euro.

Een hi-so Thai laat zich uiteraard niet in een food court zien en de tafels worden dan ook meerendeels bezet door mensen van eenvoudige komaf. Daardoor bestaat een groot deel van het aanbod uit gerechten van het platteland, voor mij niet te naggelen. Toch is er altijd wel iets van mijn gading te vinden voor een snelle hap.

Vlak bij mijn nieuwe condo zijn twee hypermarkten. Big C zit vlak tegenover mij, twee minuutjes lopen. Tesco-Lotus zit naast het sky train station, waar ik iedere dag langs kom. Een paar keer per week eet ik daar een Thaise maaltijd. Mijn favoriet is Massaman Curry, met rundvlees of kip, rijst, aardappelen en dunne pindasaus. Ommeletje erbij. Heerlijk.

Gitaarheld

Vorig jaar beleefde ik mijn eerste concertbezoek in Bangkok. Het concert van voormalig Guns ‘n’ Roses gitarist Slash was zeer de moeite waard. Gisteren mocht ik voor de tweede maal mijn niet geringe muzikale hart ophalen. De Amerikaanse gitarist en zanger Joe

Bonamassa trad op in Siam Paragon. Joe is bij het grote publiek niet zo bekend als Slash, maar beheerst zijn instrument wel een paar klassen beter. Overigens geen schande. Joe speelde op zevenjarige leeftijd al nummers van Jimi Hendrix

feilloos na en stond op zijn twaalfde al op het podium met B.B. King, die hem toen al een grootse toekomst voorspelde. B.B. heeft er blijkbaar kijk op want Bonamassa wordt door kenners aangeduid als de beste gitarist van zijn generatie. Dat ga ik niet tegenspreken.

Ik ben een groot bewonderaar en heb bijna al zijn CD’s. Ondanks zijn gebrek aan uitstraling heeft Joe een enorme reputatie opgebouwd als live artiest. Tot nu toe had ik dat alleen op DVD mogen aanschouwen. Gelukkig kon ik dus gisteren de naam Joe Bonamassa toevoegen aan de imposante lijst van gitaarhelden die ik in mijn nog zo jonge leven al heb mogen zien. De meeste concerten van internationale artiesten vinden plaats in de Impact Arena, een uur rijden vanuit het centrum. Daar zag ik Slash en daar begint vandaag ook het jaarlijkse ATP tennis toernooi, maar dat laatste terzijde. Joe trad op in Siam Paragon, een luxe shopping mall in het stadshart. In de bovenste twee verdiepingen is een grote bioscoop gevestigd en tevens een theater. Toen ik een kaartje ging kopen, kon ik op een plattegrond mijn zitplaats uitkiezen. Ik koos voor een plek op de eerste rij van het balkon - niet zomaar een balkon, maar de Royal Balcony, dat je het even weet. Zitplaatsen vooraan in de zaal waren nogal duur en volgens mijn redenatie zou ik het vanaf mijn balkonplaats zeer goed kunnen zien.

Toen ik gisteren arriveerde voelde ik een lichte teleurstelling omdat het balkon nogal hoog hing en ook verder van het podium verwijderd was dan ik me had voorgesteld. De grote bioscoopstoel was wel zeer comfortabel, dat dan weer wel. Het concert begon stipt op tijd om 20.00 uur, zoals het hoort. Terwijl Joe een geweldige acoustische set van vijf nummers neerzette, druppelden vele bezoekers op hun dooie gemakje de zaal binnen. Niet alleen Thais, maar ook veel buitenlanders. Tot 20 minuten na het begin kwamen regelmatig mensen binnen. Dat begrijp ik dus niet. Koop je een kaartje om een van de beste gitaristen van de wereld te zien, in een land waar internationale concerten dun gezaaid zijn, kom je te laat.

Het optreden was vanaf het begin geweldig. Ik had me al verzoend met mijn balkonplek die niet zo goed was als gehoopt, toen ik er achter kwam dat ik ook beneden mocht zitten, omdat het niet uitverkocht was. Die kans greep ik graag aan en ik zat de tweede helft van het concert 20 meter van het podium. Ondertussen etaleerde Joe twee uur lang zijn veelzijdigheid en wisselde gevoelige blues nummers af met harde rock nummers. Eigen composities werden gecombineerd met nummers van Gary Moore, Bad Company, The Who en ZZ Top. Voor het laatste nummer moedigde hij het publiek aan om vooral te gaan staan en dichterbij te komen, waardoor de theatersfeer uiteindelijk toch nog werd ingeruild voor een echte concertsfeer. Het was van begin tot eind genieten om zo’n uitzonderlijk talent aan het werk te zien en ik had dan ook een geweldige avond. Uiteraard ontbreekt de sfeerimpressie niet.

Corporate Social Responsibility in Thailand

Eens in de zoveel tijd doet ons kantoor in Bangkok aan CSR. Dat staat voor corporate social responsibility. Het idee daarachter is dat je als bedrijf iets terug doet voor de gemeenschap waarin je opereert. In het verleden hebben we donaties gedaan bij

een ziekenhuis voor monniken en bij een opvangcentrum voor gehandicapte honden. Vorige week vrijdag ging ik mee naar een tempel. Het viel me op dat mijn collega's de CSR activiteit dit maal vooral gebruikte om het eigen karma wat op te vijzelen. Er werden allerlei

soorten vis gekocht en vervolgens in de rivier langs de tempel gegooid. Ik liet me vertellen dat iedere vissoort een eigen uitwerking heeft. Zo beschermt de ene vis je tegen vijanden, een ander soort vis weer tegen ziekten, enzovoort. De grote vissen in de rivier

varen er wel bij. Ze worden de hele dag door van prooien voorzien en scholen dan ook in grote getalen samen bij de pier. Als er stukjes brood in het water worden gegooid, kun je ze goed zien.

Het viel me weer op hoe

bijgelovig de Thai zijn. Niet alleen betreffende het ritueel van vissen in het water gooien. Bij de tempel was een soort altaar met tekeningen van een meisje. Een collega vertelde dat dit meisje in Thailand heel bekend was en vervolgens kwam er een verhaal dat ik niet

helemaal kon volgen over haar bovennatuurlijke krachten en haar geest. Het verhaal zou al drie keer verfilmd zijn. Toen ik een foto maakte van het altaar, trok mijn collega wat wit weg. Hij vond het niet zo'n goed idee. Ik zou op de foto wel eens haar geest kunnen zien en

dat was nogal eng. Je weet nooit wat je over jezelf afroept. Ik blijf het vreemd vinden dat welopgeleide Thai - deze jongen komt uit een rijke familie en heeft in London gestudeerd - onvoorwaardelijk in geesten geloven.

Bij de tempel zitten ook een stuk of tien waarzeggers, die het behoorlijk druk hebben. Voor een bescheiden bedrag kun je er achter komen wat de toekomst voor je in petto heeft. Of je er ook achter kunt komen of Nederland ooit nog wereldkampioen wordt, weet ik

niet.

Na een korte ceremonie door een monnik gingen we naar een restaurant waar zoals gebruikelijk de wiskey rijkelijk vloeide.

Sport weekend

Sinds ik terug ben van vakantie in Nederland, alweer ruim twee maanden, had ik nog maar twee maal getennist. Het weekend van 25/26 augustus was er een tennistoernooi en dat was een mooie gelegenheid om weer eens wat uurtjes te

maken en wat ritme op te doen. Ik had me opgegeven in de hoogste categorie, dat was een lijstje van 16 spelers. Er werden pro-sets gespeeld, dus tot de 8.

Vanwege gebrek aan trainingsuurtjes speelde ik niet

sterk. Ik had echter een zeer gunstige loting en kwam de eerste rondjes tegen wat oudere Thaise knarren. Nadat ik de eerste wedstrijd met 8-3 gewonnen had en in de tweede ronde snel een 4-1 voorsprong nam, ging het tropische weer zijn tol eisen. De zon brandde de hele middag en ik had me nogal slecht voorbereid. Te weinig water gedronken en ik was zo'n beetje de enige speler zonder petje op de baan. Ineens voelde ik me slap en kreeg ik pijn in mijn kop. Mijn tegenstander trok de stand gelijk en met pijn en moeite sleepte ik me uiteindelijk naar een 8-6 overwinning.

Die avond snel een petje gekocht, veel water gedronken en vroeg naar bed. De volgende dag in de halve finale alweer tegen een Thai die iets ouder was dan ik. Het zijn allemaal van die rommelaars. Het vervelende van de Thai is dat ze vaak op oudere leeftijd nog zeer fit zijn. Ze zijn flexibeler gebouwd en lijken minder aan slijtage onderhevig. Dat zie ik bij het voetbal ook. Die gasten lopen dan ook als een kieviet, het weer lijkt ze niet te deren. Mij wel. Zodra ik op de baan stond voelde ik me weer zo slap als een vaatdoek en kwam met 5-3 achter.

Externe factoren wakkerden echter het vuurtje in mij aan. Vanaf het begin was de vrouw van mijn tegenstander luid aan het klappen voor iedere simpele fout van mijn kant, en dat waren er vele. Toen mijn irritatiegrens bijna bereikt was, begon er een eikel achter de baan te klappen toen ik net met een uiterste krachtsinspanning een lob van mijn tegenstander had achterhaald en terug wilde slaan. Door zijn voorbarige gejuich miste ik. Toen was de maat vol. Over mijn lijk dat ik dit potje ging verliezen. De adrenaline en enkele oerkreten hielpen me er enigzins bovenop en op mijn tandvlees knokte ik van 3-5 naar 8-5 winst, met dank aan de 'fans' voor de inspiratie.

Ondertussen voelde ik me toch echt wel aan het eind van mijn latijn. De andere halve finale was van beduidend hoger niveau geweest en ik gaf mezelf weinig kans. Ik moest tegen Fabian, de enige deelnemer die ik van tevoren kende. Ik had een paar keer met hem getraind, nadat iemand me met hem in contact had gebracht. Hij is een jaar of 26 en tennist meerdere malen per week. Tot nu toe had ik elke keer heel dik van hem verloren. De voortekenen waren dus niet gunstig.

Toen we de baan op gingen, was het echter net bewolkt geworden. Al snel voelde ik dat mijn lichaam nog redelijk functioneerde zolang de zon er maar niet vol op stond. Ik raakte de ballen een stuk beter dan eerder in het weekend en ondanks een vroege break tegen, 0-2 na vier (!) dubbele fouten, kwam ik al snel terug. In de training had ik weinig geduld getoond met zijn verdedigende manier van spelen. Nu deed ik dat wel en bleek hij zelf het spel niet te kunnen maken. Tot mijn eigen verbazing - en waarschijnlijk die van hem - won ik vrij makkelijk met 8-4.

Het leuke is dat hij zich oorspronkelijk via email gepresenteerd had als sparringpartner. Hij wilde wel met mij trainen, maar dan moest ik de baan betalen. Geen probleem van gemaakt. Ik lachte nu wel enigzins in mijn vuistje dat ik in de finale zo dik van hem won. Leuk om het toernooi te winnen. Wel hoop ik de volgende keer tegen wat jongere en betere spelers te loten in de eerste ronden. Ik zal me ook wat beter voor moeten bereiden op de zon. Nu was alleen de finale van redelijk niveau. De rest was puur overleven met duw-en-trek-tennis.

Na het tennissen was de koek echter nog niet op. Mijn voetbalteam had de eerste oefenwedsrijd voor het nieuwe seizoen, toevallig op hetzelfde terrein. Ik stond in de basis, overwoog om te bedanken, maar besloot het toch te proberen. Had ik het maar niet gedaan. Na tien minuten wilde ik een lange pass geven. Meteen schoot de kramp in mijn rechter bovenbeen. Niet zo'n beetje ook. Al mijn spieren tussen knie en heup stonden zo stijf als het maar kan. Wat een pijn! Rekken kon niet en niemand wist wat te doen. Ook aan de goed bedoelde suggestie "relax" had ik weinig - als je niks zinnigs weet te zeggen, hou dan je mond als ik lig te vergaan van de pijn.

Ik heb me maar naar de kant laten dragen, zodat de teams verder konden. Uiteindelijk lukte het een fysiotherapeut in ons team, die later gearriveerd was, om de spieren stukje bij beetje te ontspannen door hard met zijn duimen te masseren. De krampaanval had een kwartier geduurd. Nog nooit meegemaakt en ik hoop het nooit meer te ondergaan. Uiteraard niet meer in actie gekomen. Dat mijn lichaam behoorlijk in de reserves had getast, merkte ik ook na afloop. Ik kreeg mijn traditionele apres-biertje nauwelijks weggeslikt. En dat wil wat zeggen.

Baan Saran Nuch

Na anderhalf jaar City Living vond ik het wel weer welletjes. Toen ik er net introk was ik erg enthousiast, want de kamer was een behoorlijke vooruitgang ten opzichte van Sitara Place. De extra ruimte was erg lekker, evenals de balkons en het heerlijke zwembad. Het was zeker goed toeven in City Living, maar na ruim een jaar ging het me wel tegenstaan dat het aanbod qua eetgelegenheden in de buurt bijzonder karig was. Er zijn veel van die armetierige straattentjes met Isaan voedsel. Isaan is de het noordoosten van Thailand. De armste regio. Velen trekken naar Bangkok vanwege economische redenen en dus is er overal in Bangkok veel eten uit die streek verkrijgbaar. Ik vind het in de meeste gevallen niet te naggelen.

Ook kreeg ik steeds meer moeite met reistijden naar voetbal en tennis. Ik woonde vrij ver van de voetbalvelden af en sinds ik een Viking ben, speel ik niet alleen in het weekend, maar train ik ook op woensdagavond. Bovendien ben ik ook weer een beetje begonnen met tennissen, na lange periode van inactiviteit. Ik besef dat het eigenlijk toch wel een leuk spelletje is, dat ik vaker wil beoefenen. Maar ook voor een potje tennis was ik lang onderweg. Het veld voor de voetbaltraining en de tennisbanen liggen vlak bij elkaar en ik was bijna 45 minuten onderweg naar huis.

Dus besloot ik maar eens te gaan kijken naar een appartement enigzins in de buurt van de voetbalvelden en tennisbanen. Na een paar opties bekeken te hebben, was ik nog niet echt overtuigd. Het was niet slecht, maar haalde het niet bij City Living. Toch gaf de locatie de doorslag en stond ik op het punt om een appartement te nemen toen ik op de valreep nog iets anders zag op internet. Ik ben gaan kijken en was meteen verkocht.

Baan Saran Nuch ligt op loopafstand van skytrain station On Nut en heeft een goed zwembad. Het is niet zomaar voor de eerste de beste paupers en noemt zichzelf een Executive Residence. Dat je het effe weet. De kamer ziet er goed uit. Frisse witte verf op de muren. Mooie donkere meubels. Een lekker balkon boven een aantrekkelijke tuin, met wat tropische bomen die voor privacy zorgen. Een goed matras. Niet onbelangrijk, want het matras in City Living was me wat aan de zachte kant. Enige nadeel was dat er geen TV stond, dus die moest ik zelf aanschaffen en ik heb meteen maar zo’n groot ding van 42 inch voor mijn snufferd gezet.

Wat Baan Saran Nuch een streepje voor geeft op andere appartementengebouwen is dat er een restaurant in de tuin staat. Wel zo makkelijk dat je niet altijd de deur uit hoeft voor een maaltijd. Ze hebben een ruim menu met zowel Thaise als Westerse gerechten. Je kunt er heerlijk buiten zitten met een sfeervol muziekje op de achtergrond. Eventueel op het balkon van de tweede verdieping, waar je ook pool kunt spelen. Enige nadeel is dat ik de prijzen wat aan de hoge kant vind. Slechts net iets lager dan een sportsbar in het centrum. Binnen een week nadat ik introk was het restaurant al dicht en het is nu even wachten tot de volgende pachter begint. Hopelijk stelt hij het prijspeil iets naar beneden bij. Maar ook bij de huidige prijzen wil er best een paar keer per week eten. Verder zijn er gelukkig nabij ook meerdere opties om de maag te vullen. Ik heb de foodcourts van Tesco en Big C al tot tevredenheid getest.

Vandaag is dag 9 in mijn nieuwe onderkomen en ik ben redelijk gesettled en zeer tevreden met mijn switch. Ik betaal iets meer dan in City Living, maar over de 15.000 Baht (zo’n 385 euro) hoor je me niet klagen. Niet alleen qua reistijd ga ik er flink op vooruit. Ik heb al gezien dat de buurt een stuk leuker is. Ik denk dat de verhuizing me dan ook zal inspireren tot wat nieuwe stukjes over On Nut. Hebben jullie weer wat om naar uit te kijken, haha.