Het waren vijf fantastische maanden

Aan het eind van deze maand werk ik vijf maanden bij CSN en ik heb ze verteld dat we het daar maar eens bij moesten laten. Ik heb het wat tijd gegeven, maar hoe langer ik hier zit, hoe erger het wordt. Het is een bedrijf op de meest traditionele Thaise manier. Het wordt geleid door wat oude gedienden die hier al tig jaar zitten. Structuur, communicatie en visie is ze volledig vreemd. Bovendien worden de afspraken betreffende mijn werkzaamheden niet nagekomen. Verder een geweldig bedrijf hoor.

Wel geinig is dat ik er steeds meer achter kom dat de verschillen tussen de Thaise en westerse cultuur echt niet zo enorm zijn als wordt beweerd in allerlei lectuur en door de betweters die je hier spreekt. Als je daar op af moet gaan is het hier volstrekt not done om elkaar op de werkvloer enigzins kritisch te benaderen. Nou geef ik toe dat je hier wat voorzichtiger moet zijn, maar een beetje opbouwende kritiek kun je best kwijt.
Ook zouden Thaise werknemers overlopen van respect voor hun meerderen. Wat zou een van mijn Thaise collega's, een keurige dame, dan toch bedoeld hebben toen ze me vertelde dat ze haar baas een 'big asshole' vond??? Zeker verkeerd verstaan. Ook andere collega's mogen graag klagen en grappen maken over de incapabele leiding.

Toch komen de verschillen in cultuur soms prachtig aan het licht. Laatst werd ik verzocht om een zooi mensen in andere landen in de regio te bellen om ze te vragen of ze mee willen werken aan een klanttevredenheidsonderzoek. Ik had dat al snel gehad en gaf in eerste instantie, op z'n Thais, een paar hints dat ik dit nou niet echt binnen mijn functie omschrijving vond passen. De hints werden volledig genegeerd. Toen maar de westerse benadering gekozen en letterlijk gezegd dat ik de telefoontjes niet wil plegen. Parirak keek me wat vertwijfeld aan en lulde er gewoon overheen. Een dag later nogmaals een poging gedaan. Dat ging ongeveer zo: "I don't want to make the phone calls because I have already done a lot of tasks that are not in my work description and I don't want to do any more". Antwoord: "Yes...well...ehhh...when you call them please ask them if they want to fill in the survey, and ask for their colleagues too". Misschien moet ik hier op zoek gaan naar zo'n T-shirt met "What part of NO don't you understand?".

Sinds ik een paar weken geleden heb opgezegd, hebben ze me verder niet veel werk gegeven, dus heb ik tijdens werktijd veel gelegenheid om een beetje te internetten. Ik heb een aantal bedrijven benaderd en heb al aardig wat reacties en binnenkort wat gesprekken. Toch heb ik ook nog wat andere plannetjes.
Ik heb een soort marktonderzoekmodel ontwikkeld en wil eens kijken of er partijen zijn die het willen kopen. Je weet maar nooit. Dan is het wel handig om dat rond te hebben voordat ik eventueel bij een ander marktonderzoekbureau aan de slag ga, dus ga ik in november actie ondernemen.
Daarnaast heb ik het Thaiboks idee nog steeds niet helemaal uit mijn hoofd gezet. Ik denk nog steeds dat dit een leuke manier is om een aardige boterham te verdienen. Ik overweeg sterk om begin november een stoomcursus Muay Thai te doen, er veel over te gaan lezen en contact te zoeken met boksscholen met wie ik zou kunnen samenwerken. Dan kom ik er snel genoeg achter of het echt wat kan worden en kan ik de beslissing nemen om de gok te wagen of om het definitief uit mijn hoofd te zetten.

Kortom, de toekomst ligt open. Plannen zat. Eerst moet ik dus nog even oktober uit zitten bij CSN. Dat gaat wel lukken. Donderdag de 23e is een vrije dag. De vrijdag neem ik gewoon vrij onder het mom van sollicitatiegesprekken. Ik heb afgesproken dat ik daar vrij voor mag nemen. Dat geeft mij de gelegenheid om met een paar vrienden een lang weekend naar Ko Samet te gaan (nogmaals, 'ko' betekent eiland). Dus mocht de eerste alinea enige gevoelens van medelijden opwekken: niet nodig. De laatste week moet ik t/m donderdag nog opdraven. Vrijdag ga ik dan naar de grens met Cambodja om een nieuw visum te kopen. Met mijn werkverband loopt immers ook het werkvisum af en moet ik in het buitenland een toeristenvisum halen. Het devies met betrekking tot visa is hier nog steeds: 'leuker kunnen we het niet maken, makkelijker willen we niet'.

Ondertussen is de interne politieke situatie redelijk stabiel. Ze zijn hier te druk met het pesten van Cambodja. Volgens mij is dat conflict ook in Nederland uitgebreid in het nieuws, dus zie ik geen reden om daar verder over uit te wijden. Het is niet ondenkbaar dat de bom hier binnenkort barst en het leger maar weer eens het heft in handen neemt. De kans is dus redelijk groot dat mijn volgende stukje 'Bananenmonarchie 3' heet.

Allez Tsonga!

Zaterdag is het nieuwe voetbalseizoen begonnen. Mijn team van vorig seizoen, Winking Frog, bestaat niet meer en ik zou oorspronkelijk met twee WF-maatjes voor The Londoner gaan spelen. Tijdens de voorbereiding op het nieuwe seizoen bleek echter dat sommige spelers niet blij waren met de extra concurrentie. De spanning was tijdens de oefenwedstrijden voelbaar en dus koos ik eieren voor mijn geld en stapte ik voor het begin van de competitie over naar Bull's Head, dat bekend staat als meest sociale team. Mochten jullie je afvragen waar al die prachtige namen vandaan komen: de meeste teams dragen de naam van een pub. Prettige bijkomstigheid van de overstap is dat ik het Feyenoord shirt waar The Londoner in speelt, kon verruilen voor een Braziliaans tenue. Ik hoef niemand uit te leggen wat een verbetering dat is. De eerste wedstrijd hebben we even een promovendus over de knie gelegd (6-0) en hebben we meteen de koppositie ingenomen. Mijn voetbaltas, die de week ervoor was ontvreemd, is niet meer boven water gekomen. Ik speelde zaterdag op mijn derde paar schoenen en scheenbeschermers in 2 maanden. De 'keus' viel dit keer op witte Nike's. 'Keus' tussen haakjes omdat het een hels karwei is om hier maatje 45 te vinden.

Na afloop werd ik gevraagd of ik zin had om de volgende dag met een paar teamgenoten naar de finale van de Thailand Open te gaan. We hebben het hier over een ATP tennistoernooi. De finale was een herhaling van de finale van de Australian Open: Djokovic tegen Tsonga. Hoewel het een pokke-eind rijden was, ik blijf me er over verbazen hoe groot Bangkok is, was het een leuke middag. De wedstrijd was spannend, Tsonga was met 7-6 en 6-4 de nummer 3 van de wereld de baas. Tijdens de prijsuitreiking kregen de heren het publiek op de banken met 'sawadee khap' en 'khapkun khap'. Nationalistisch als ze zijn, vinden de Thaien het geweldig als internationale sterren 'hallo' en 'bedankt' in het Thais kunnen zeggen.

Afgelopen woensdag heb ik ook nog even gegeten met Marianne, Marieke en Sietske. De dames waren op de terugweg vanuit Cambodja een dagje in Bangkok. De blik was alweer gericht op 3-Oktober. Jammer dat ik dit feest voor het eerst moet missen. Niet in de gracht plassen, geen verschraalde biertjes, geen Sjonnies en Anita's op de kermis, geen hutspot bij Timo en Ka, geen opmerkingen van Bolten bij de taptoe, geen Bazooka Joe, geen dubbele ommelet 's ochtends voor het eerste biertje, geen optocht vol met gaten, geen kater. Het doet nu al pijn!

Breaking news!

Onlangs meldde ik dat ik een paar zeer lelijke, opvallende voetbalschoenen had gekocht om diefstal te voorkomen en blies ik hoog van de toren dat me dit niet meer zou overkomen. Dat was natuurlijk de goden verzoeken. Na de derde keer dat ik op de schoenen gespeeld had, heb ik na de wedstrijd eerst een paar blikjes Heineken met mijn teamgenoten soldaat gemaakt, om vervolgens te ontdekken dat iemand er met mijn tas vandoor was gegaan. De tas was pas voor de eerste keer in gebruik (krijgertje van de sponsor van mijn 35+ team), de schoenen en scheenbeschermers voor de derde keer. Verder bevatte de tas mijn vintage Roland Garros handdoek, slippers, een 25 jaar oude, van zweet doordrenkte onderbroek en de sleutels van mijn appartement.

Een geluk bij een ongeluk was dat ik mijn iPod niet had meegenomen. Ik herinner me nog goed hoe ik bij het vetrek vanaf huis in dubio was of ik hem mee zou nemen, beseffende dat de kans op diefstal klein was, maar dat je het nooit zeker weet. Je moet er toch niet aan denken dat een of andere cultuurbarbaar aan de haal gaat met mijn jarenlange inspanningen om een monumentale verzameling op te bouwen waaraan nog steeds constant geslepen wordt. De gedachte dat zo'n figuur na een korte inventarisatie alle muziek eraf haalt om de nieuwste van Maria Carey er op te zetten, bezorgt me koude rillingen. Niet meer aan denken dus.

Op het sportcomplex van Patana International School verzekerde menigeen mij ervan dat er een vergissing in het spel moest zijn, want niemand steelt hier. Of zoals iemand zei: "there's a lot of guys here that I don't like, but I don't believe any of them is a thief". Maar volgens mijn Hollandse boerenlogica zou er, als iemand per vergissing de verkeerde tas meeneemt, nog een exemplaar rond moeten slingeren dat enigzins op mijn tas lijkt. Nou, die kon ik niet ontdekken. Twee telefoontjes naar het complex in de dagen erna hadden niet het gewenste resultaat. Mijn enige genoegdoening is de gedachte aan de blik van ontzetting op het gezicht van de dief, nadat hij met pijn in zijn ogen constateerde dat hij fluoriserend gele schoenen had gejat, die waarschijnlijk ook nog ruimschoots te groot zijn.

Aangezien ik zaterdag alweer moet spelen, zit er weinig anders op dan maar weer nieuwe schoenen en scheenbeschermers te kopen. Wordt een dure grap zo. Ik denk dat ik maar weer eens voor de retro-look ga. Het heeft weinig zin om lelijke schoenen te kopen als ze er toch met je hele tas vandoor gaan. Of had ik een foto van de schoenen op de tas moeten plakken? Misschien had dat geholpen. Voortschrijdend inzicht, noemen ze dat.
Er is natuurlijk een mogelijkheid dat er zaterdag een sukkel ten tonele verschijnt die, zichzelf nederig excuserend, mijn tas retourneert. Als hij dat voor de wedstrijd doet is het niet zo'n probleem, want dan kan ik mijn schoenen nog ruilen. Maar o wee, als hij na afloop met mijn spullen aan komt zetten. Dan hoop ik niet voor hem dat hij dit seizoen tegen mij moet spelen!

Bananenmonarchie deel 2: Koken met sterren

Deel 2 in een ongetwijfeld lange reeks. Het land dat internationaal zo graag serieus genomen wil worden, maakt zichzelf de afgelopen weken volkomen belachelijk. Maar tot nu toe was het nog niet zo erg als vandaag. Premier Samak is namelijk net uit zijn ambt ontheven. Niet vanwege het kopen van stemmen of andere vormen van corruptie, maar omdat hij heeft opgetreden in een kookprogramma op tv. Ik herhaal: omdat hij heeft opgetreden in een kookprogramma op tv!


Koken is een grote passie van Samak, zoals zijn postuur onderstreept. Al toen hij op politiek gebied nog een lichtgewicht was, trad hij op als presentator van een kookprogramma op tv. Toen zijn politieke carriere meer vorm begon te krijgen is hij gestopt. Onlangs heeft hij 'voor de lol' weer eens meegewerkt aan een aantal afleveringen. Volgens het Hof staat nu vast dat hij hiervoor betaald is. Dit is tegen de wet en dus mag hij de functie van premier niet meer uitvoeren en is hij per direct uit zijn functie gezet.


Hoeveel hij betaald heeft gekregen is mij niet bekend. Hij spreekt zelf uiteraard van een onkostenvergoeding. Hoe dan ook, ik kan me niet voorstellen dat geld de drijfveer is geweest. Dit soort jongens verdient vele malen meer met corrupte praktijken. En waarom bewust je premierschap riskeren voor een lullig bedrag? We hebben het niet over een stiekeme belangenverstrengeling of zoiets, maar over een kookprogramma (!) dat iedereen op de nationale tv kan zien (!). Hoewel iedereen die ik ooit over Samak gesproken heb, mij verzekert dat het een slappe zak is met een grote bek, vind ik het ongelofelijk dat hij af moet treden vanwege een optreden in een kookprogramma. Mij maak je niet wijs dat de rechters hier gespeend zijn van politieke voorkeuren.


Ondertussen vraag ik me af wat deze zaak in Nederland teweeg brengt. Ik neem aan dat er toch wel wat slapende honden wakker worden en dat er een commissie in het leven wordt geroepen om de gang van zaken rond het optreden van J.P. Balkenende in RTL Boulevard onder de loep te nemen. Zou Albert Verlinde de premier onder tafel stiekem een envelop in de broekzak hebben gestoken, daarbij 'per ongeluk' even misgrijpend? Of misschien heeft hij wel een krantenwijk en stapt hij dagelijks voor dag en dauw met een verhullende baseballpet op de fiets. Of zou hij de afgedragen kleding van zijn kinderen op eBay verhandelen? Het zou allemaal passen in die geweldige VOC mentaliteit die hij zou voorstaat. Weg met die vent.


Terug naar Thailand, want het wordt nog veel gekker. Samak moet dus aftreden en het parlement gaat vrijdag een nieuwe premier kiezen. En dat wordt waarschijnlijk: Samak! Dat kan gewoon, want de overtreding heeft plaatsgevonden tijdens zijn huidige ambtsperiode. Als ze hem vrijdag weer aanstellen, kan hij weer met een schone lei beginnen, want de overtredig heeft niet in de nieuwe ambtsperiode plaatsgevonden. Begrijpen jullie het nog? Ik niet!


Hoe dan ook, dit wordt nog vervolgd, want er hangt meneer Samak nog meer ellende boven het hoofd. Zijn partij wordt misschien ontbonden, als ze binnenkort schuldig bevonden wordt aan het kopen van stemmen bij de verkiezingen. Daarnaast schijnt er nog een gevangenisstraf te dreigen voor laster, maar daar weet ik het fijne niet van. Het enige dat me wel duidelijker is geworden, is dat de Nederlandse politiek dodelijk saai is. Het wordt tijd dat J.P. eens gaat begrijpen dat niet alleen showbizz, maar ook politiek entertainment is.

Bananenmonarchie

Foto's:

1. Samak

2. Thaksin

3. Knokploeg (ehh sorry, demonstranten)

4. Constructieve discussie

5. Crocodile Dundee: 'that's not a knife'

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat het nogal onrustig is in Bangkok. De onvrede met de politieke gang van zaken sluimert hier altijd en komt zo nu en dan tot een uitbarsting zoals op dit moment.

De huidige situatie vindt zijn oorsprong in de regeringsperiode van Thaksin, die in 2001 overtuigend de verkiezingen won met zijn Thai Rak Thai partij (Thai Houden van Thai). Thaksin schonk veel geld aan het arme noordoosten en werd daar immens populair. Zijn beleid zorgde voor een spectaculaire daling van de armoede in dat deel van het land. Thaksin en zijn partijleden verwierven echter ook een zeer discutabele naam op het gebied van corruptie, waardoor hij in de meer ontwikkelde gebieden, met name Bangkok dus, meer als een crimineel gezien wordt. Op het moment loopt er een waslijst aan aanklachten tegen hem wegens 'corruption, authoritarianism, demagogy, treason, conflicts of interest, acting non-diplomatically, tax evasion, use of legal loopholes and hostility towards the press'. Verder is hij een keurige burger. Hij verwierf een godsvermogen, in dit geval misschien duivelsvermogen, met de verkoop van zijn telecombedrijf aan buitenlandse investeerders. Iets dat verboden is, maar meneer had de wet even iets aangepast om dit mogelijk te maken.

Thaksin bond ook de strijd aan met de drugs. Hij besloot het probleem bij de wortel aan te pakken: de dealers. Dealers konden door de politie zonder pardon worden doodgeschoten. Agenten kregen er zelfs een geldelijke beloning voor. Je kunt je dus afvragen welk percentage van de vele doden daadwerkelijk drugsdealers waren, los nog van de vraag of het uberhaupt te rechtvaardigen is om deze lieden naar de andere wereld te helpen. Amnesty International riep hem uit tot 'a human rights abuser of the worst kind'. Thaksin zal er schijt aan hebben gehad en zich in Thailand oppermachtig hebben gevoeld, maar voor het leger was de maat in September 2006 vol en tijdens een verblijf in New York werd een geweldloze coup gepleegd.

Het leger heeft daarna een tijd het land geregeerd, maar bewees dat regeren nu eenmaal niet de specialiteit is van een leger. Thaksin verbleef al die tijd in het buitenland, buiten het bereik van de wet. Begin 2008 werden de verkiezingen gewonnen door de Peoples Power Party, feitelijk de maatjes (lees onderdanen) van Thaksin. Het is een publiek geheim dat hij achter de schermen aan de touwtjes trekt. Zij konden de verkiezingen winnen doordat hij op het platteland nog steeds zeer populair is en men daar de geldstromen alweer aan zag komen. Boze tongen beweren dat er heel wat stemmen gekocht zijn.

Het is voor velen een verschrikking dat deze partij aan de macht is. De corruptie zal doorgaan, terwijl deze mensen inzien dat het in deze tijd van economische tegenspoed voor Thailand noodzakelijk is om de corruptie terug te dringen, om stappen vooruit te kunnen maken. Thailand is een land van uitersten. Er is een modernisering gaande, met veel nieuwbouw, buitenlandse invloeden en steeds meer hoog opgeleide mensen. Aan het platteland en de man in de straat gaat deze ontwikkeling nog grotendeels voorbij, waardoor een corrupte partij de verkiezingen kan winnen.

De People's Alliance for Democracy (PAD) is in actie gekomen en heeft onder andere het regeringsgebouw bezet. Ze eisen het aftreden van premier Samak, de buikspreekpop van Thaksin. Voornaamste argument is dat de PPP de verkiezingen door fraude gewonnen zouden hebben. Samak wil echter van geen wijken weten en heeft politie en leger opdracht gegeven om de orde te herstellen. Deze negeren echter zijn opdracht en trachten alleen het geweld te beteugelen. Verder zoekt die eikel het zelf maar lekker uit, denken ze. Ze laten de betogers gewoon hun gang gaan. Inmiddels zijn er de nodige vechtpartijen geweest. De parij van Samak had wat knokploegen vanaf het platteland aan laten rukken (als politie en leger niet luisteren moet je toch wat) en bij de schermutselngen viel een dode. Het leger heeft de partijen uit elkaar gedreven en sindsdien heerst er relatieve rust, al werden er twee dagen geleden tijdens een vreedzame anti-Samak betoging twee studenten neergeschoten.

Om uit de PADstelling te komen heeft Samak nu voorgesteld een referendum te houden, waarbij de hamvraag moet zijn: wilt u dat de huidige regering aanblijft? Wat de consequenties van de mogelijke uitkomsten zullen zijn is nog niet helder en Samak meldde dat het een maand duurt om alles te organiseren. Het woord is nu aan de PAD.

Wat betekent dat nu voor het dagelijkse leven hier? Ik moet zeggen, als ik het niet via de media had venomen, zou ik er niets van gemerkt hebben. Ik zou me hooguit hebben afgevraagd waarom het in de metro iets rustiger lijkt dan anders. Sommigen grijpen de situatie aan als excuus om 'thuis te werken'. Men volgt wel nauwlettend de ontwikkelingen voor het geval het uit de hand loopt, maar het openbare leven draait gewoon door als normaal.

Wat moeten we hier nu allemaal van vinden? Moeilijk. Natuurlijk is de corruptie als een hardnekkige tumor die zich diep in de cultuur van het land geworteld heeft en ooit verwijderd zal moeten worden om gezonde groei mogelijk te maken. Je kunt je echter afvragen of het de juiste manier is om met een bende, zo worden ze hier gezien, van een paar duizend man het regeringsgebouw te bezetten om een regering te verdrijven die een half jaar geleden door een meerderheid gekozen is en nog nauwelijks de kans heeft gehad iets te bewerkstelligen. Of de aantijging van stemmenkoperij op waarheid berust is niet duidelijk. Gezien het verleden ligt het voor de hand, anderzijds is het een makkelijke beschuldiging voor een ieder die de PPP niet aanstaat. Zou de PAD wel vrij zijn van corruptie? Duidelijk is natuurlijk dat de huidige situatie zeer slecht is voor Thailand. De zo belangrijke toeristische sector begint de nadelige gevolgen nu al te merken.

Ik krijg de indruk dat de gemiddelde Thai, in ieder geval in Bangkok, de gebeurtenissen met lede ogen aan ziet. Ze hebben weinig op met de praktijken van beide partijen en zouden graag willen dat Thailand op politiek gebied eens behoorlijk gaat functioneren. Als ik mijn Engels sprekende collega's vraag naar hun mening over de huidige situatie, proef ik enige schaamte over de gang van zaken. Ik maak me niet druk. Dit weekend zit vol met voetbal (jaja, mijn nieuwe schoenen gaan hun oogverblindende debuut maken) en bier drinken met Marianne, Marieke en Sietske van Unicum (voor mijn veiligheid in alfabetische volgorde vermeld). Verder ze zoeken het maar uit hier...

Uw oorlogverslaggever vanuit Bangkok

Mooi gifgroengeel is niet lelijk

In mijn vorige bericht meldde ik dat mijn voetbalschoenen op mysterieuze wijze verdwenen waren. Waarschijnlijk zijn ze inmiddels via Ebay in handen gekomen van een rijke verzamelaar die nog schoenen van Kallenberg in zijn collectie miste. Vreemd dat de bewaker van mijn gebouw sinds kort in een Ferrari naar zijn werk komt. Ik hoop dat mijn schoenen zich thuis voelen tussen de schoenen waarmee Maradonna zijn solo tegen Engeland maakte en die waarmee Panenka zijn legendarische penalty stiftte. Vorig weekend ging ik op pad om nieuwe voetbalschoenen te kopen. Normaal gesproken koop ik mijn sportkleding bij Super Sports, een goede sportzaak met veel filialen in Bangkok. Het assortment voetbalschoenen is echter vrij beperkt en met de scheenbeschermers die ze er verkopen liep je dertig jaar geleden al voor lul en heb je misschien bescherming tegen een lichte Thai die er bij hoge uitzondering eens een bescheiden slidinkje uit gooit, maar niet tegen Engelsen, Schotten en Duitsers die zijn opgevoed met de gedachte dat het mooi meegenomen is als je bij een tackle toevallig ook nog de bal raakt. Nee, voor goede schoenen en scheenbeschermers moet je naar FBT, een enorme sportzaak naast het nationale stadion, waar je je per lift tussen de 6 verdiepingen heen en weer beweegt.

Je kunt natuurlijk een taxi nemen. Leuker vind ik de watertaxi. Nog goedkoper ook, voor het equivalent van 30 eurocent vaar je van de ene naar de andere kant van de stad door een klong (kanaal). De watertaxi is een behoorlijk snelle, lange boot met rijen houten bankjes achter elkaar. Hij stopt zo'n beetje om de driehonderd meter en als je niet snel bent met instappen is hij alweer weg. Ik stap vlak bij mijn apartement in en een half uurtje later vlak bij FBT weer uit.

Vroegah waren voetbalschoenen zwart met witte strepen. In de loop der tijd kwamen er gele of zelfs rode strepen voor de hipste vogels. Dit waren echter uitzonderingen, speciaal voor de grootste excentriekelingen. De schoen zelf was altijd zwart, zoals het hoort. Toen Nike zich met voetbal ging bemoeien, kwamen er voetbalschoenen in alle kleuren van de regenboog. Ik dacht altijd dat het met mode te maken had en deed er niet aan mee. Vreselijk, zo'n tegenstander met witte schoenen. Die ging ik toch wel even laten voelen wat ik van zijn schoenen vond. Staande voor het rek bij FBT, begrijp ik echter in een flits wat me al die tijd is ontgaan: al die horden voetballers die op witte, gele en rode schoenen lopen, zijn op een kwade dag bestolen van hun voetbalschoenen. En voetballers zijn bijgelovig. Net als Sjakie met zijn wondersloffen, is iedere voetballer bang dat het bergafwaarts zal gaan als hij noodgedwongen afscheid moet nemen van zijn kicksen.

Als je dan van je schoenen bestolen wordt, ga je aan het denken. Hoe zorg ik ervoor dat me dit niet meer gebeurt? Door afzichtelijke schoenen te kopen die je op een veld vol spelers onmiddelijk herkent als de jouwe. Als je ze op een achterafveldje ontwaart, loop je gedecideerd tijdens de wedstrijd het veld in, 'wat mot je met mijn schoenen?'. De geoliede marketingmachine van Nike heeft deze consumentenbehoefte als eerste onderkend en is schoenen gaan maken die weliswaar oerlelijk zijn, maar die voorkomen dat iemand ze durft te jatten. Geniaal! Mijn oog valt dan ook op een paar ontiegelijk lelijke Nikes. De enige reden dat er nog zwart in zit verwerkt is om het fluoriserende geelgroen sterker uit te laten komen. Nadat ik mijn ogen een minuutje aan de kleur heb moeten laten wennen en de ergste koppijn alweer wegtrekt, pak ik de schoenen uit het rek en vraag of ik ze mag passen. De verkoopster kijkt me vol medelijden aan. 'Bestolen', zie ik haar denken.

Even later loop ik de winkel uit, vol vertrouwen dat deze schoenen net zo lang in mijn bezit blijven tot ik besluit dat ik ze niet meer nodig heb. Ongelofelijk dat ik zo naief was om op donkerblauwe schoenen te spelen (zwart was destijds in de betreffende winkel niet eens voorradig en donkerblauw kwam het dichtste bij). Ik kijk al uit naar volgend weekend, als ik in de kleedkamer nonchalant mijn nieuwe schoenen uit de tas haal en op de grond laat kletteren. De conversatie stopt abrupt en ik doe net of ik de geimponeerde blikken niet zie. Na afloop ga ik ze expres een tijdje rond laten slingeren terwijl ik zorgeloos aan een blikje bier lurk. Met dezelfde air waarmee Mike Tyson de sleutels in zijn bolides laat zitten. Er is toch niemand die ze durft te jatten...

Back Home

Tot mijn schaamte is het alweer ruim twee maanden geleden dat ik hier een teken van leven gegeven heb. Inmiddels ben ik van 11 t/m 28 juli in het afwisselend natte en warme Nederland geweest, waar ik voornamelijk getennist en bier gedronken heb, en tussen de bedrijven door nog wat klusjes voor mijn werkgever gedaan heb. Door een paar uur per dag te werken, kostte mijn bezoek me geen vakantiedagen, die hier dun gezaaid zijn. De meeste lezers heb ik in Nederland gezien en gesproken, dus een uitgebreid verslag lijkt me niet nodig. Overbodig ook om te melden dat het erg leuk was om iedereen weer te zien. (Waarom doe ik het dan toch?)
Door mijn verblijf in Nederland besef ik nog sterker dat ik het in Bangkok enorm naar mijn zin heb en dat ik hier vorlopig wil blijven wonen. Hoe leuk het ook was om familie en vrienden in Nederland te bezoeken, het was heerlijk om hier weer terug te komen. Minpuntje was dat ik na aankomst om 8 uur 's ochtends direct door moest naar mijn werk. Uiteindelijk heeft het me bijna twee weken gekost om de vermoeidheid te boven te komen.
Toen ik thuis kwam van het vliegveld merkte ik dat de deur naar mijn balkon op slot was. Ik zou toch zweren dat ik het slot open had gelaten. Misschien heeft men even gecheckt of alles okay is op mijn kamer. Vind ik geen probleem. Ruim een week later heb ik op zondag een voetbaltoernooi. In de ochtend zoek ik mijn spullen bij elkaar en kan ik mijn voetbalschoenen en scheenbeschermers niet vinden. Ik weet toch bijna zeker dat ze op het balkon lagen. Een paar minuten later kom ik tot de conclusie dat ze foetsie zijn. De kans dat ik de laatste keer na het douchen zowel mijn schoenen als scheenbeschermers vergeten ben, acht ik vrij klein. De kans dat ik vervolgens thuis bij het uitpakken van mijn tas niet opmerk dat ik deze attributen mis, acht ik nog kleiner. Gekoppeld aan het sterke vermoeden dat ik mijn balkondeur niet op slot had gedaan, leidt dat tot de conclusie dat één van de bewakers waarschijnlijk in mijn kamer geweest is en, bij afwezigheid van mijn laptop, een paar vrij nieuwe Nike schoenen en scheenbeschermers wel zag zitten. Ik heb het wel gemeld bij de manager, maar heb geen enkel bewijs. Misschien moet ik eens op Ebay kijken.
Dit voorval geeft me natuurlijk geen prettig gevoel. Daarnaast moet ik vanaf deze plek elke dag een uur reizen naar werk en weer een uur terug. Ik denk dan ook mijn nomadenbestaan voort te zetten en binnen afzienbare tijd weer te verkassen. Silom lonkt. Dit is een levendige wijk in het centrum, waar de meeste bedrijven bij in de buurt zitten. Als ik nog eens van baan verander, is de kans vrij groot dat ik daar in de buurt zal werken.
Over werk gesproken. De laatste tijd is het erg druk op werk. Het is wel leuk om na de rustige start met wat aardige projecten bezig te zijn. De werkwijze van mijn baas is mij (en mijn collega's) echter een dorn in het oog. Deze dame zou door mijn zus en haar vriendin Margreet omschreven worden als 'type Sylvia Toth'. In haar auto met chauffeur op weg naar een klant moet ik steevast horen in welke landen ze allemaal geweest is en hoe geweldig haar zoon is. Hij woont op Manhattan en doet het geweldig bij de vrouwtjes. De ene keer hoor ik dat hij bij een bedrijf werkt waar het slechts een kwestie van tijd is voor hij tot directeur benoemd wordt. De volgende keer moet ik aanhoren dat hij een succesvol zakenman is. Zou hij dat allemaal tegelijk doen? Bovendien een geweldige tri-atleet. En dames, nu komt het: hij is nog vrijgezel! Ik voorvoel dat de houdbaarheidsdatum van mijn samenwerking met Sylvia niet heel ver weg is. Verder wel aardige mensen hoor, bij CSN. Toch ga ik als de grote drukte voorbij is maar eens op zoek naar een andere baan.