Gitaarheld

Vorig jaar beleefde ik mijn eerste concertbezoek in Bangkok. Het concert van voormalig Guns ‘n’ Roses gitarist Slash was zeer de moeite waard. Gisteren mocht ik voor de tweede maal mijn niet geringe muzikale hart ophalen. De Amerikaanse gitarist en zanger Joe

Bonamassa trad op in Siam Paragon. Joe is bij het grote publiek niet zo bekend als Slash, maar beheerst zijn instrument wel een paar klassen beter. Overigens geen schande. Joe speelde op zevenjarige leeftijd al nummers van Jimi Hendrix

feilloos na en stond op zijn twaalfde al op het podium met B.B. King, die hem toen al een grootse toekomst voorspelde. B.B. heeft er blijkbaar kijk op want Bonamassa wordt door kenners aangeduid als de beste gitarist van zijn generatie. Dat ga ik niet tegenspreken.

Ik ben een groot bewonderaar en heb bijna al zijn CD’s. Ondanks zijn gebrek aan uitstraling heeft Joe een enorme reputatie opgebouwd als live artiest. Tot nu toe had ik dat alleen op DVD mogen aanschouwen. Gelukkig kon ik dus gisteren de naam Joe Bonamassa toevoegen aan de imposante lijst van gitaarhelden die ik in mijn nog zo jonge leven al heb mogen zien. De meeste concerten van internationale artiesten vinden plaats in de Impact Arena, een uur rijden vanuit het centrum. Daar zag ik Slash en daar begint vandaag ook het jaarlijkse ATP tennis toernooi, maar dat laatste terzijde. Joe trad op in Siam Paragon, een luxe shopping mall in het stadshart. In de bovenste twee verdiepingen is een grote bioscoop gevestigd en tevens een theater. Toen ik een kaartje ging kopen, kon ik op een plattegrond mijn zitplaats uitkiezen. Ik koos voor een plek op de eerste rij van het balkon - niet zomaar een balkon, maar de Royal Balcony, dat je het even weet. Zitplaatsen vooraan in de zaal waren nogal duur en volgens mijn redenatie zou ik het vanaf mijn balkonplaats zeer goed kunnen zien.

Toen ik gisteren arriveerde voelde ik een lichte teleurstelling omdat het balkon nogal hoog hing en ook verder van het podium verwijderd was dan ik me had voorgesteld. De grote bioscoopstoel was wel zeer comfortabel, dat dan weer wel. Het concert begon stipt op tijd om 20.00 uur, zoals het hoort. Terwijl Joe een geweldige acoustische set van vijf nummers neerzette, druppelden vele bezoekers op hun dooie gemakje de zaal binnen. Niet alleen Thais, maar ook veel buitenlanders. Tot 20 minuten na het begin kwamen regelmatig mensen binnen. Dat begrijp ik dus niet. Koop je een kaartje om een van de beste gitaristen van de wereld te zien, in een land waar internationale concerten dun gezaaid zijn, kom je te laat.

Het optreden was vanaf het begin geweldig. Ik had me al verzoend met mijn balkonplek die niet zo goed was als gehoopt, toen ik er achter kwam dat ik ook beneden mocht zitten, omdat het niet uitverkocht was. Die kans greep ik graag aan en ik zat de tweede helft van het concert 20 meter van het podium. Ondertussen etaleerde Joe twee uur lang zijn veelzijdigheid en wisselde gevoelige blues nummers af met harde rock nummers. Eigen composities werden gecombineerd met nummers van Gary Moore, Bad Company, The Who en ZZ Top. Voor het laatste nummer moedigde hij het publiek aan om vooral te gaan staan en dichterbij te komen, waardoor de theatersfeer uiteindelijk toch nog werd ingeruild voor een echte concertsfeer. Het was van begin tot eind genieten om zo’n uitzonderlijk talent aan het werk te zien en ik had dan ook een geweldige avond. Uiteraard ontbreekt de sfeerimpressie niet.

Corporate Social Responsibility in Thailand

Eens in de zoveel tijd doet ons kantoor in Bangkok aan CSR. Dat staat voor corporate social responsibility. Het idee daarachter is dat je als bedrijf iets terug doet voor de gemeenschap waarin je opereert. In het verleden hebben we donaties gedaan bij

een ziekenhuis voor monniken en bij een opvangcentrum voor gehandicapte honden. Vorige week vrijdag ging ik mee naar een tempel. Het viel me op dat mijn collega's de CSR activiteit dit maal vooral gebruikte om het eigen karma wat op te vijzelen. Er werden allerlei

soorten vis gekocht en vervolgens in de rivier langs de tempel gegooid. Ik liet me vertellen dat iedere vissoort een eigen uitwerking heeft. Zo beschermt de ene vis je tegen vijanden, een ander soort vis weer tegen ziekten, enzovoort. De grote vissen in de rivier

varen er wel bij. Ze worden de hele dag door van prooien voorzien en scholen dan ook in grote getalen samen bij de pier. Als er stukjes brood in het water worden gegooid, kun je ze goed zien.

Het viel me weer op hoe

bijgelovig de Thai zijn. Niet alleen betreffende het ritueel van vissen in het water gooien. Bij de tempel was een soort altaar met tekeningen van een meisje. Een collega vertelde dat dit meisje in Thailand heel bekend was en vervolgens kwam er een verhaal dat ik niet

helemaal kon volgen over haar bovennatuurlijke krachten en haar geest. Het verhaal zou al drie keer verfilmd zijn. Toen ik een foto maakte van het altaar, trok mijn collega wat wit weg. Hij vond het niet zo'n goed idee. Ik zou op de foto wel eens haar geest kunnen zien en

dat was nogal eng. Je weet nooit wat je over jezelf afroept. Ik blijf het vreemd vinden dat welopgeleide Thai - deze jongen komt uit een rijke familie en heeft in London gestudeerd - onvoorwaardelijk in geesten geloven.

Bij de tempel zitten ook een stuk of tien waarzeggers, die het behoorlijk druk hebben. Voor een bescheiden bedrag kun je er achter komen wat de toekomst voor je in petto heeft. Of je er ook achter kunt komen of Nederland ooit nog wereldkampioen wordt, weet ik

niet.

Na een korte ceremonie door een monnik gingen we naar een restaurant waar zoals gebruikelijk de wiskey rijkelijk vloeide.

Sport weekend

Sinds ik terug ben van vakantie in Nederland, alweer ruim twee maanden, had ik nog maar twee maal getennist. Het weekend van 25/26 augustus was er een tennistoernooi en dat was een mooie gelegenheid om weer eens wat uurtjes te

maken en wat ritme op te doen. Ik had me opgegeven in de hoogste categorie, dat was een lijstje van 16 spelers. Er werden pro-sets gespeeld, dus tot de 8.

Vanwege gebrek aan trainingsuurtjes speelde ik niet

sterk. Ik had echter een zeer gunstige loting en kwam de eerste rondjes tegen wat oudere Thaise knarren. Nadat ik de eerste wedstrijd met 8-3 gewonnen had en in de tweede ronde snel een 4-1 voorsprong nam, ging het tropische weer zijn tol eisen. De zon brandde de hele middag en ik had me nogal slecht voorbereid. Te weinig water gedronken en ik was zo'n beetje de enige speler zonder petje op de baan. Ineens voelde ik me slap en kreeg ik pijn in mijn kop. Mijn tegenstander trok de stand gelijk en met pijn en moeite sleepte ik me uiteindelijk naar een 8-6 overwinning.

Die avond snel een petje gekocht, veel water gedronken en vroeg naar bed. De volgende dag in de halve finale alweer tegen een Thai die iets ouder was dan ik. Het zijn allemaal van die rommelaars. Het vervelende van de Thai is dat ze vaak op oudere leeftijd nog zeer fit zijn. Ze zijn flexibeler gebouwd en lijken minder aan slijtage onderhevig. Dat zie ik bij het voetbal ook. Die gasten lopen dan ook als een kieviet, het weer lijkt ze niet te deren. Mij wel. Zodra ik op de baan stond voelde ik me weer zo slap als een vaatdoek en kwam met 5-3 achter.

Externe factoren wakkerden echter het vuurtje in mij aan. Vanaf het begin was de vrouw van mijn tegenstander luid aan het klappen voor iedere simpele fout van mijn kant, en dat waren er vele. Toen mijn irritatiegrens bijna bereikt was, begon er een eikel achter de baan te klappen toen ik net met een uiterste krachtsinspanning een lob van mijn tegenstander had achterhaald en terug wilde slaan. Door zijn voorbarige gejuich miste ik. Toen was de maat vol. Over mijn lijk dat ik dit potje ging verliezen. De adrenaline en enkele oerkreten hielpen me er enigzins bovenop en op mijn tandvlees knokte ik van 3-5 naar 8-5 winst, met dank aan de 'fans' voor de inspiratie.

Ondertussen voelde ik me toch echt wel aan het eind van mijn latijn. De andere halve finale was van beduidend hoger niveau geweest en ik gaf mezelf weinig kans. Ik moest tegen Fabian, de enige deelnemer die ik van tevoren kende. Ik had een paar keer met hem getraind, nadat iemand me met hem in contact had gebracht. Hij is een jaar of 26 en tennist meerdere malen per week. Tot nu toe had ik elke keer heel dik van hem verloren. De voortekenen waren dus niet gunstig.

Toen we de baan op gingen, was het echter net bewolkt geworden. Al snel voelde ik dat mijn lichaam nog redelijk functioneerde zolang de zon er maar niet vol op stond. Ik raakte de ballen een stuk beter dan eerder in het weekend en ondanks een vroege break tegen, 0-2 na vier (!) dubbele fouten, kwam ik al snel terug. In de training had ik weinig geduld getoond met zijn verdedigende manier van spelen. Nu deed ik dat wel en bleek hij zelf het spel niet te kunnen maken. Tot mijn eigen verbazing - en waarschijnlijk die van hem - won ik vrij makkelijk met 8-4.

Het leuke is dat hij zich oorspronkelijk via email gepresenteerd had als sparringpartner. Hij wilde wel met mij trainen, maar dan moest ik de baan betalen. Geen probleem van gemaakt. Ik lachte nu wel enigzins in mijn vuistje dat ik in de finale zo dik van hem won. Leuk om het toernooi te winnen. Wel hoop ik de volgende keer tegen wat jongere en betere spelers te loten in de eerste ronden. Ik zal me ook wat beter voor moeten bereiden op de zon. Nu was alleen de finale van redelijk niveau. De rest was puur overleven met duw-en-trek-tennis.

Na het tennissen was de koek echter nog niet op. Mijn voetbalteam had de eerste oefenwedsrijd voor het nieuwe seizoen, toevallig op hetzelfde terrein. Ik stond in de basis, overwoog om te bedanken, maar besloot het toch te proberen. Had ik het maar niet gedaan. Na tien minuten wilde ik een lange pass geven. Meteen schoot de kramp in mijn rechter bovenbeen. Niet zo'n beetje ook. Al mijn spieren tussen knie en heup stonden zo stijf als het maar kan. Wat een pijn! Rekken kon niet en niemand wist wat te doen. Ook aan de goed bedoelde suggestie "relax" had ik weinig - als je niks zinnigs weet te zeggen, hou dan je mond als ik lig te vergaan van de pijn.

Ik heb me maar naar de kant laten dragen, zodat de teams verder konden. Uiteindelijk lukte het een fysiotherapeut in ons team, die later gearriveerd was, om de spieren stukje bij beetje te ontspannen door hard met zijn duimen te masseren. De krampaanval had een kwartier geduurd. Nog nooit meegemaakt en ik hoop het nooit meer te ondergaan. Uiteraard niet meer in actie gekomen. Dat mijn lichaam behoorlijk in de reserves had getast, merkte ik ook na afloop. Ik kreeg mijn traditionele apres-biertje nauwelijks weggeslikt. En dat wil wat zeggen.

Baan Saran Nuch

Na anderhalf jaar City Living vond ik het wel weer welletjes. Toen ik er net introk was ik erg enthousiast, want de kamer was een behoorlijke vooruitgang ten opzichte van Sitara Place. De extra ruimte was erg lekker, evenals de balkons en het heerlijke zwembad. Het was zeker goed toeven in City Living, maar na ruim een jaar ging het me wel tegenstaan dat het aanbod qua eetgelegenheden in de buurt bijzonder karig was. Er zijn veel van die armetierige straattentjes met Isaan voedsel. Isaan is de het noordoosten van Thailand. De armste regio. Velen trekken naar Bangkok vanwege economische redenen en dus is er overal in Bangkok veel eten uit die streek verkrijgbaar. Ik vind het in de meeste gevallen niet te naggelen.

Ook kreeg ik steeds meer moeite met reistijden naar voetbal en tennis. Ik woonde vrij ver van de voetbalvelden af en sinds ik een Viking ben, speel ik niet alleen in het weekend, maar train ik ook op woensdagavond. Bovendien ben ik ook weer een beetje begonnen met tennissen, na lange periode van inactiviteit. Ik besef dat het eigenlijk toch wel een leuk spelletje is, dat ik vaker wil beoefenen. Maar ook voor een potje tennis was ik lang onderweg. Het veld voor de voetbaltraining en de tennisbanen liggen vlak bij elkaar en ik was bijna 45 minuten onderweg naar huis.

Dus besloot ik maar eens te gaan kijken naar een appartement enigzins in de buurt van de voetbalvelden en tennisbanen. Na een paar opties bekeken te hebben, was ik nog niet echt overtuigd. Het was niet slecht, maar haalde het niet bij City Living. Toch gaf de locatie de doorslag en stond ik op het punt om een appartement te nemen toen ik op de valreep nog iets anders zag op internet. Ik ben gaan kijken en was meteen verkocht.

Baan Saran Nuch ligt op loopafstand van skytrain station On Nut en heeft een goed zwembad. Het is niet zomaar voor de eerste de beste paupers en noemt zichzelf een Executive Residence. Dat je het effe weet. De kamer ziet er goed uit. Frisse witte verf op de muren. Mooie donkere meubels. Een lekker balkon boven een aantrekkelijke tuin, met wat tropische bomen die voor privacy zorgen. Een goed matras. Niet onbelangrijk, want het matras in City Living was me wat aan de zachte kant. Enige nadeel was dat er geen TV stond, dus die moest ik zelf aanschaffen en ik heb meteen maar zo’n groot ding van 42 inch voor mijn snufferd gezet.

Wat Baan Saran Nuch een streepje voor geeft op andere appartementengebouwen is dat er een restaurant in de tuin staat. Wel zo makkelijk dat je niet altijd de deur uit hoeft voor een maaltijd. Ze hebben een ruim menu met zowel Thaise als Westerse gerechten. Je kunt er heerlijk buiten zitten met een sfeervol muziekje op de achtergrond. Eventueel op het balkon van de tweede verdieping, waar je ook pool kunt spelen. Enige nadeel is dat ik de prijzen wat aan de hoge kant vind. Slechts net iets lager dan een sportsbar in het centrum. Binnen een week nadat ik introk was het restaurant al dicht en het is nu even wachten tot de volgende pachter begint. Hopelijk stelt hij het prijspeil iets naar beneden bij. Maar ook bij de huidige prijzen wil er best een paar keer per week eten. Verder zijn er gelukkig nabij ook meerdere opties om de maag te vullen. Ik heb de foodcourts van Tesco en Big C al tot tevredenheid getest.

Vandaag is dag 9 in mijn nieuwe onderkomen en ik ben redelijk gesettled en zeer tevreden met mijn switch. Ik betaal iets meer dan in City Living, maar over de 15.000 Baht (zo’n 385 euro) hoor je me niet klagen. Niet alleen qua reistijd ga ik er flink op vooruit. Ik heb al gezien dat de buurt een stuk leuker is. Ik denk dat de verhuizing me dan ook zal inspireren tot wat nieuwe stukjes over On Nut. Hebben jullie weer wat om naar uit te kijken, haha.

Reconciliation

In de internationale pers is het de laatste tijd redelijk rustig wat de Thaise politiek betreft, al kwam het koninkrijk gisteren weer even in het nieuws toen bekend werd dat het Department of Intellectual Property een officieel protest heeft verstuurd aan de ambassade van de VS vanwege de omstreden tweet van Lady Gaga. Zoals eerder gememoreerd grapte de megaster na aankomst in Bangkok dat ze op jacht zou gaan naar een nep-Rolex. De verontwaardiging bij de overheid is blijkbaar zo groot dat men zich ertoe laat verleiden om zichzelf volledig belachelijk te maken. Misschien moet het DIP iets beter haar best doen om van de bedenkelijke reputatie af te komen en zich niet zo kwaad maken als een weliswaar beroemd, maar onbeduidend iemand er een grapje over maakt.

Wat interne politieke spanningen betreft was er weinig te melden de afgelopen tijd, maar dat is denk ik een stilte voor een hele grote storm. De roodhemden hebben sinds ze aan de macht zijn de mond vol van 'reconciliation'. Je kunt werkelijk waar geen enkele dag de voorpagina van de krant bekijken of het woord valt meerdere keren. Het online woordenbook definieert reconciliation als 'the reestablishing of cordial relations'. Daarvan kan natuurlijk geen sprake zijn. De reconciliation is een nauwelijks verhuld excuus om Thaksin weer op eigen bodem te brengen onder het mom van zand erover. Om dit te bereiken is een wet bedacht die alle politiek gekleurde veroordelingen sinds de coup van 2006 ongedaan maakt. In plaats van herenigen zal de terugkomst van de Grote Leider de toch al enorme kloof slechts groter maken.

Uiteraard is de oppositie fel tegen en nu de wet in het parlement komt, wordt het spannend. De eerste demonstraties verlopen vredig, maar in het parlement zelf loopt het al uit de hand. Bij de eerste behandeling van de wet wilde de voorzitter van het parlement, een Pheu Thai lid, meteen een stemming beginnen om de wet bovenaan de agenda te plaatsen. De oppositie heeft nogal wat bezwaren en vragen, en wilde daar eerste over debatteren, zoals dat hoort in een democratie. De voorzitter gaf echter te kennen dat de wet urgent is en dat hij de macht heeft om de stemming uit te roepen. Einde discussie, wat hem betreft.

Wat er vervolgens gebeurde kun je in onderstaande filmpje zien. De oppositie komt uit de banken om haar ongenoegen over de on-democratische handelswijze kracht bij te zetten. Thailand is een zeer geemancipeerd land en naar verluid vond er onder de vrouwelijke parlementsleden wat fysieke intimidatie plaats. Tot echte schermutselingen kwam het echter nog niet, maar het zal mij niet verbazen als dat nog komt. Bij Muay Thai (Thai boksen) geldt de eerste ronde ook meestal als opwarmertje, waarna het gevecht echt begint.

Misschien vraag je jezelf af waar de lieftallige premier was, niet toevallig de zus van de persoon waar het allemaal om draait. Ze was afwezig, zoals altijd als er iets belangrijks betreffende broerlief in het parlement besproken wordt. Ze was in het land om dijken te inspecteren. Ook heel belangrijk en daar heeft ze vast heel veel verstand van. Als ze me missen, dan ben ik vissen.

Dat is een goed stel hoor

Afgelopen weekend werd het jaarlijkse Tesco toernooi gehouden, georganiseerd door de British Chamber of Commerce. De All Stars waren weer van de partij, helaas dit jaar zonder legendes Ian Rush en John Barnes. Toch is Lee Sharpe (foto) ook een

aansprekende naam. Voor de onwetenden: hij bezette de linkerflank van Manchester United nadat Jesper Olsen vertrok en verloor later zijn plek aan een zekere Rian Giggs. Kan gebeuren. Clive Walker is minder bekend bij het grote publiek, maar hoeft zich met 1,000 optredens op het hoogste niveau in Engeland, waarvan het meerendeel voor Chelsea, niet voor zijn carriere te schamen. Er waren ook

nog wat minder bekende oud-spelers en een aantal presentatoren van sportzender ESPN. Ook wel leuk om tegen die gasten te spelen. Stel je voor dat je de kans krijgt om Jack van Gelder een doodschop te verkopen.

Vorige jaren speelde ik mee met Dutch Boys United. Een heel gezellig team, maar meedoen om de prijzen zit er niet in. Omdat mijn Hollandse maten een jaartje oversloegen, sloot ik me deze jaargang aan bij Sunbelt, jongens die ik allemaal goed ken. Ze hadden een team in zowel 35+ als 40+ en ik speelde in beide teams. Ik moest dus aardig aan de bak. Op zaterdag speelden we in de 40+ categorie tegen de All Stars en counterden we naar een 3-1 overwinning, daarmee al onze poulwedstrijden winnend. Zaterdagavond was er een diner voor de spelers in een hotel. Een van de TV presentatoren in het All Stars team interviewde op een podium een aantal van de ex-profs. Dat was wel leuk, maar voor vermakelijke anecdotes moet je bij Rene van der Gijp zijn en niet bij Clive Walker. Na het diner besloot het bijna voltallige Sunbelt team om zichzelf moed in te drinken in enkele horeca gelegenheden.

Zondag de halve finales in beide categorieen. In de 35+ tekende ik voor de gelijkmaker, vlak voor tijd, waarna het net als in de 40+ halve finale op een strafschoppenserie uitdraaide. Gelukkig hebben we in Rene een enorm goede keeper die de ene na de andere penalty uit zijn doel ranselt. Ik stond gelukkig niet op de lijst om een van de eerste penalties te nemen en tegen de tijd dat ik aan de beurt kwam had Rene de klus al geklaard. Twee finales dus.

De eerste finale was in 40+ en wederom stonden we tegenover de All Stars. We dachtten dat het dit maal moeilijker zou worden om ze te verslaan, maar we speelden ze compleet van de mat. Mijn ploeggenoten waren zo geinspireerd door mijn vroege doelpunt uit een volley dat ze er nog vier goals bij maakten. Bij 5-0 vond ik het zelfs een beetje genant worden. De ex-profs deden er alles aan om de nul van het spreekwoordelijke bord te halen, maar ze kregen nauwelijks kansen en een doelpuntje zat er niet in voor ze.

De finale in de 35+ was van begin tot einde zeer spannend. Beide ploegen speelden op de aanval, maar er vielen geen doelpunten. In de strafschoppenserie kwam Rene weer even in actie. De tegenstanders uit Maleisie konden de beker pakken door de laatste penalty te verzilveren, maar Rene stopte het schot, knalde zelf onze volgende pingel binnen en zag hun gelijkmakende beurt naast het doel verdwijnen. Weer winst voor Sunbelt. De volle buit werd gevierd met een lading blikjes bier. Welverdiend.

Born this way

Na bijna vijf jaar in Thailand weet ik wel zo'n beetje hoe het in elkaar steekt hier. Het draait allemaal om schone schijn en ondertussen zijn de Thai meesters in het buigen en breken van regels. Meestal kan ik daar wel om lachen. Zo werkt de samenleving hier en de Thai zijn niet anders gewend en voelen zich er wel bij. Uit verschillende onderzoeken komt naar voren dat de meeste Thai geen probleem hebben met corruptie, zolang ze er zelf af en toe maar van kunnen profiteren.

De Thai weten natuurlijk zelf ook wel dat hun mores niet in de haak is en moeilijk te verdedigen. Maar zolang niemand er moeilijk over doet, is er geen probleem. Vandaar dat de Thai er een grondige hekel aan hebben als bijdehandte buitenlanders benoemen wat er allemaal schort aan de Thai way of life. In de Thaise cultuur is het not done om een ander openlijk te bekritiseren en dan is het behoorlijk irritant als die buitenlanders het altijd maar beter denken te weten, zeker als je er weinig tegenin kan brengen en eigenlijk wel weet dat ze gelijk hebben.

Deze week was Bangkok in rep en roer. Vanavond was namelijk een concert van Lady Gaga in het kader van haar "Born This Way Ball" toernee. Het gebeurt zelden dat een wereldster van dat formaat in Bangkok optreedt en haar concert zou het grootste popevenement aller tijden zijn in Thailand. Lady Gaga schijnt erg populair te zijn onder homo's en dan is een groot stadion in Thailand makkelijk gevuld. Naar verluid twittert de extravagante ster er behoorlijk op los en in ieder land dat haar toernee aandoet, lost ze een soundbyte. Nadat ze woensdagavond in Bangkok landde verscheen de volgende tekst op haar twitter pagina: "I just landed in Bangkok baby! Ready for 50,000 screaming Thai monsters. I wanna get lost in a lady market and buy fake Rolex".

Dat leidde tot nogal wat commotie. Niet vanwege de Thai monsters, ze schijnt haar fans altijd monsters te noemen. Maar vanwege de namaak Rolex. Thailand staat in heinde en verre bekend om de nep produkten die overal te koop zijn. Film en geluisdragers, merkkleding, accessoires, medicijnen. Als het enigzins na te maken is, kun je het in Thailand kopen. Vorige week stond nog in de krant dat 59% van de Thai illegale software gebruikt. Iedere Thai en iedere buitenlander weet dat de Thaise reputatie op het gebied van namaak goederen dik verdiend is. Maar als iemand als Lady Gaga daar in het openbaar op zinspeelt, dan hebben we de poppen aan het dansen.

De secretaris van Handel meende een reactie te moeten geven en meldde dat namaak goederen een wereldwijd probleem zijn en niet alleen voor Thailand. Volgens hem had Lady Gaga met haar opmerking de internationale reputatie van Thailand schade toegebracht. Mwahaha. Zoals altijd in Thailand heeft de boodschapper het gedaan. Uiteraard wordt deze storm in een glas water door de media tot grote proporties opgeblazen. Hoewel veel Thai de humor van de tweet wel konden inzien, blijkt maar weer dat ze in het algemeen bijzonder gevoelig zijn voor iedere vorm van kritiek van buitenaf en dat men de kop voor problemen en misstanden bij voorkeur in het zand steekt. Baby they were born this way!