Prioriteiten in Thailand

Wisten jullie dat Thailand met grote
problemen kampt? Nee, ik doel niet op de politieke problemen. Dat lossen we later nog wel een keer op. Er zijn urgentere zaken die flink aangepakt moeten worden.

Wat denk je van gokken op voetbalwedstrijden tijdens het WK. Moreel verderfelijk en bovendien illegaal. Daar moet hoog nodig wat aan gedaan worden. De politie was te beroerd om enige actie te ondernemen tegen de demonstranten, maar heeft de handen wel flink uit de mouwen gestoken om gokkers op te sporen en te arresteren. Deze week is met gepaste trots wereldkundig gemaakt dat tijdens het WK 1.800 personen gearresteerd zijn. Bij elkaar zouden ze voor 3,6 miljoen Baht hebben gegokt. Dat komt neer op 2.000 per persoon, oftewel 50 Euro. Dat is nogal wat. Je kunt je afvragen of de politie niets beters te doen heeft. Een cynicus zou kunnen denken dat ze hun eigen financiele belangen bewaken. Hoe meer er op het WK gegokt wordt, hoe minder er gegokt wordt via de reguliere kanalen die door de boys in brown worden afgeroomd.

Niet alleen het gokken dient te worden tegen gegaan. Ook de goede zeden moeten worden bewaakt. Daar staat Thailand immers wereldwijd bekend om. Nietwaar? De directeur van de Office of the Private Education Commission heeft de gewichtige taak op zich genomen om ervoor te zorgen dat studentes niet in korte rokjes rond paraderen. In Thailand wordt nog alom het voor Westerse begrippen ouderwetse schooluniform gedragen. De Thaise poppetjes zien er bijzonder elegant uit in hun witte blouse en zwarte rok. Sommigen dragen de rok tot onder de knie, anderen iets erboven. Echt korte rokjes heb ik echter nog nooit gezien. En geloof me, dat was me zeker niet ontgaan! Genoemde directeur vindt het echter de spuigaten uitlopen en heeft alle privescholen opgedragen om de roklengte scherp in de gaten te houden. Teveel vlees wordt bestraft met een weeklange sluiting van de school. Gaat de beste fatsoensrakker hoogstpersoonlijk langs de scholen om de roklengte op te meten? Wie zal het zeggen.

Ik ben bijzonder verheugd dat Thailand bovenstaande kwalijke praktijken serieus neemt en gestructureerd aanpakt. Dat het land op het punt staat te bezwijken onder door corruptie veroorzaakte problemen is zorgwekkend. Dat het politieke debat afgedaald is tot kibbelarij van kleuterschool niveau is niet constructief. Maar laten we ons eerst concentreren op het daadkrachtig uitroeien van gokken en dragen van korte rokjes. Zo krijgen we het land wel weer op de rails. Ik zeg: Together we can.

PS: De bijgaande foto van de studentes heb ik van internet. Zelf de stad in gaan om meisjes in rokjes te fotograferen ging me net iets te ver.

Khlong Toei markt

Bangkok is de afgelopen twee decennia sterk gemoderniseerd. In de meeste delen van het centrum vind je grote hotels, kantoren, shopping malls en parkeergarages. Een uitzondering is de wijk Khlong Toei. Dit is van oudsher een achterstandswijk, zoals dat in Nederland heet. De economische vooruitgang lijkt aan Khlong Toei voorbij te gaan. Weinig hoogbouw, veel verpauperde woningen, krotten onder bruggen.

Een letterlijk kleurrijk en levendig onderdeel van Khlong Toei is de enorme versmarkt. Kleurrijk vanwege de vele soorten groenten, fruit en kruiden. Levendig vanwege de kippen en vissen die je er in levende staat kunt kopen. Ze worden ook ter plekke geslacht, indien je geen zin hebt om thuis op je balkon zelf een kip de nek om te draaien of een krab dood te meppen.

Ondanks dat de markt vlakbij het centrum ligt, vind je er vrijwel geen toeristen. Ik kwam tijdens mijn rondgang geen enkele andere buitenlander tegen. Hoewel het luttele minuten lopen is vanaf het metrostation, moet je maar net weten waar het is, want het ligt wat verscholen. Blijkbaar maken de reisgidsen er weinig woorden aan vuil. Vreemd, vind ik, want als je het echte Thailand wilt zien, moet je hier zijn. De gemoedelijke sfeer. De kleuren en geuren. De wereldberoemde Thaise glimlach. Hier geen blèrende Katwijkse viswijven of een Leidenaar die luidkeels zijn 'aarruhbeiuh' aanprijst. Als je wat wilt kopen, horen ze het wel van je.

Bijgaande filmpje geeft een indruk, hoewel je eigenlijk zelf tussen de stalletjes zou moeten lopen om de sfeer echt goed te kunnen proeven. Het filmpje is wat lang, ik kon het niet laten.

Tip: de filmpjes op dit blog worden altijd klein weergegeven. Als je de browser in laat zoomen, is het beter te zien.

Nederland - Brazilie

Mijn verblijf in Nederland was goed
gepland. Ik heb veel voetbal gezien en het Nederlands elftal in de kroeg bekeken. Had me na de overvloedige berichtgeving in de media veel voorgesteld van vrouwvolk in Bavaria jurkjes. Helaas moest ik constateren dat deze stukjes textiel niet alle dames lekker afkleden. Misschien stond ik in de verkeerde kroeg. Een Australische sportsbar is wat dat betreft wellicht niet zo'n gelukkige keuze. Overigens wel erg gezellig en je komt nog eens wat oude bekenden tegen.

Vrijdag in Bangkok naar Nederland - Brazilie gekeken met landgenoten. Het was me ter ore gekomen dat de Green Parrot een thuishaven is voor het Oranje legioen te Bangkok. Grappige naam aangezien we tegen de Goddelijke Kanaries speelden. Zelfs de ambassadeur was er. Helaas niet zoals het hoort in Oranje shirt, maar in een strak overhemd met niet-oranje stropdas. De man beleefde een benarde avond. Niet vanwege de vroege achterstand, maar uit vrees voor zijn overhemd wanneer er iemand met volle bierglazen passeerde. Helaas voor hem gebeurde dat nogal vaak. Kan iemand deze man uit zijn ambt zetten? Wissel!

In de stampvolle kroeg kon ik me onderdompelen in een 'lekker oranjesfeertje', compleet met bijbehorende muzikale oranjekrakers. Het spreekt voor zich dat het een mooie avond was. Eentje om niet licht te vergeten.

Together we shop

In Nederland werd me vaak
gevraagd hoe de situatie in Bangkok nu is. Sinds het Thaise leger een eind maakte aan de bezetting van het centrum van Bangkok is het rustig in Bangkok, dus mijn leven daar gaat weer zijn normale, prettige gang. Van
enige verzoening tussen de partijen is echter nog geen sprake. Er zijn nog geen verkiezingen aangekondigd. De regering laat eerst onderzoeken wat er exact gebeurd is en wie er schuldig zijn. Dat is een compleet
zinloze exercitie, want de premier heeft zelf de onderzoekers aangesteld. De geloofwaardigheid van het onderzoek is daardoor bij voorbaat al laag. In de media is het dagelijkse politieke gekibbel tussen de partijen
over allerlei zaken dagelijks te volgen. Tot nog toe leidt het nergens toe.

Ondertussen doen de Bangkokians aan traumaverwerking. Daarbij laten ze zich inspireren door Obama en gebruiken ze de slogan Together We Can. In de stad zie je veel shirtjes en posters met deze tekst en er worden allerlei evenementen georganiseerd met dit thema. Winkelen is voor veel Thai het ultieme genot en dus was er op Silom een grote braderie. De opbrengst gaat naar middenstanders die getroffen zijn door de demonstraties. Tja, winkelen schijnt voor velen de beste manier te zijn om zichzelf op te beuren. Dat geldt bij uitstek voor de Thai. Together We Shop.

Verloren zoon

In de Nederlandse pers was de
afgelopen tijd veel aandacht voor verkiezingen, een olielek, een opspelende hamstring en een twitterende teringaap, oeps ... wat schrijf ik nou? Dit is toch hopelijk geen open medium dat voor de hele wereld toegankelijk is? Dom, dom,
dom.

Door al deze perikelen is de komst van de verloren zoon wat onderbelicht gebleven. Komende woensdag onderneem ik de reis naar Nederland. Om chaotische taferelen op Schiphol te voorkomen, maak ik een omtrekkende beweging. Ik vlieg op Dusseldorf en pak daar de trein naar Nederland.

Vervolgens heb ik nog een paar dagen om me voor te bereiden op het Henk Janssen Open. De moeilijkste klus zit er inmiddels op: de inschrijving. Dat had nogal wat voeten in de
aarde omdat de KNLTB alleen toernooipasjes uitgeeft voor in het buitenland wonende Nederlanders die lid zijn van een buitenlandse bond. Dat ben ik niet en volgens de regels mag ik dan ook geen toernooi spelen in Nederland. Ook al ben ik 30 jaar KNLTB lid geweest en staat mijn spelersprofiel nog steeds in het systeem. Gelukkig heeft Steven Menijn van de wedstrijdleiding succesvol een plan B uitgevoerd en ben ik uiteindelijk toch speelgerechtigd.

Expats hebben er een handje van om te klagen dat bepaalde dingen 'thuis' beter geregeld zijn. Blijbaar vervagen de herinneringen aan de ergernissen in je vaderland snel. Het is nu eenmaal lekker makkelijk foeteren op dingen die in den vreemde niet helemaal lekker lopen. Af en toe word ik er aan herinnerd dat de bureaucratie in Nederland niet van de lucht is. Je denkt toch niet dat men in Thailand van mij eist dat ik lid ben van een bond als ik ergens aan mee wil doen. Nee, daarvoor moet je toch echt in Nederland zijn. Zoals jullie in het nieuws hebben kunnen zien, is het in Thailand een goed gebruik om de boel in de fik te steken als je het ergens niet mee eens bent. Ik denk dat ik volgende week maar eens langs het bondsbureau moet...

Intussen heb ik vernomen dat de Oranjecamping in het Amsterdamse Bos is afgelast. Jammer. Had me er erg op verheugd. Nu heb ik voor niks een tent aangeschaft. Gelukkig kan ik nog bij mijn ouders terecht. Via foto's op internet heb ik kunnen constateren dat de traditie om hele achterstandswijken Oranje te verven wel in stand wordt gehouden. En maar zeiken dat ze het zo slecht hebben. Met het WK kunnen ze zich allerlei Oranje prullaria veroorloven; met 3 Oktober geven ze in twee dagen een maandsalaris uit; zoonlief heeft al een gepimpte scooter onder zijn reet voordat ie goed en wel kan lopen. Vreselijk, die armoede in Nederland.

Ondanks mijn afkeer van Oranje straatbeelden stap ik over een paar dagen met veel plezier in het vliegtuig. Wel heb ik wat verzoekjes om mijn verblijf te veraangenamen. Ik hoop zo weinig mogelijk oranje Kabouter Plop mutsen tegen te komen. Hans van Breukelen, blijf uit mijn buurt! Kunnen we ook even ophouden over de 'Grote Vier'. Sneijder meet 1.70, Van der Vaart 1.75. Tevens wil ik graag dat de NOS een geluidsfilter aanbrengt om het Vuvuzelaleed wat te verzachten. Ondanks mijn bijnaam ben ik niet gediend van die herrie. Tenzij Evert ten Napel commentaar geeft, dan mag het.

Het WK leeft sterk in Thailand, maar het is toch anders als je het buitenland bent. Straks in Nederland lekker ouderwets voetbal kijken. Man, wat heb ik daar zin in. Aanvalluh!

Back to normal

Na de nu al legendarische 19e
mei is de rust in Bangkok teruggekeerd en gaat het leven weer zijn normale gang. De soldaten zijn uit het straatbeeld verdwenen. Na een week waarin een avondklok gold, ben ik sinds zaterdag weer vrij om 24 uur per dag te gaan en staan waar ik wil. Het openbaar vervoer functioneert weer op reguliere tijden. Ik kan dus weer naar kantoor en naar hartelust voetballen, tennissen, fitnessen en hardlopen.

Ik heb in Bartek een tennismaatje gevonden. Ik ken hem via
het voetballen. We hebben een mooi complex gevonden met relatief trage hardcourtbanen, waar we één keer per week spelen. Ik heb laatst ook een toernooitje gespeeld, maar het niveau was me wat te laag. Toch een goede les geleerd. Drieeneenhalf uur tennissen zonder pet of zonnebrandcreme wordt in Bangkok zwaar gestraft. Beginnersfout. Een paar dagen later had ik gratis een nieuwe huid.

Het voetbalseizoen zit er bijna op. Ik vermaak me met wat toernooitjes. Afgelopen weekend was weer het toernooi met de All Stars. Dit keer met Ian Rush (73 interlands Wales), Lee Sharpe (8 interlands Engeland), Steve MacMahon (17 interlands Engeland) en Viv Anderson (30 interlands Engeland) in de gelederen. De laatste gaat door het leven als de eerste zwarte Engelse international ooit. Het geeft het toernooi extra status dat de heren er zijn, maar als je ze ziet spelen zou je niet vermoeden dat ze ooit tot de top behoorden, met uitzondering van Sharpe.

Op werk ben ik druk bezig om InsightAdvance, mijn eigen afdeling in reclame onderzoek, op te zetten. De afgelopen weken heb ik wat services ontwikkeld en daarvoor marketing materialen en visuele onderzoeksmethoden gemaakt, met behulp van wat freelance designers. Leuk om te doen. Mijn collega's vinden dat het me niet slecht af gaat. Nu nog afwachten wat klanten ervan vinden. Vanaf nu zal ik veel tijd besteden aan het plannen van sales bezoeken in diverse landen. Als ik in een land minstens vier geinteresseerde partijen heb, is het een tripje waard. Zo zal ik hopelijk heel wat heen en weer reizen de komende tijd. Niet dat ik dat nou zo leuk vind, maar dat zou een teken zijn dat het goed loopt. Maandag en dinsdag was ik weer eens in Singapore op ons hoofdkantoor. Mijn volgende vliegbestemming is Dusseldorf, op de 16e. Vervolgens per trein naar Weer-Geen-Wereldkampioen. Ik heb er zin 'an.

A guide to ...

Dat de Thai een apart volk zijn is wijd en zijd bekend. Door de recente gebeurtenissen zijn de Thai en de Thaise samenleving er nog raadselachtiger op geworden. Hoe kan het zover komen in een land dat zichzelf zo graag afficheert met een onbezorgde glimlach? In boeken en op internet zijn vele beschrijvingen van de Thaise volksaard te vinden. Vorige week kwam ik een column tegen in de Bangkok Post die de zaak naar mijn mening in de kern raakt. Je zou de auteur kunnen zien als de derde gastschrijver op mijn blog, al heeft hij er zelf geen weet van. Voor degenen die de Thai en de huidige problematiek wat beter willen begrijpen:

A GUIDE TO THE PERFECT THAI IDIOT

In 1996, three Latin Americans wrote a best-selling book in Spanish which was later translated into English as Guide to the Perfect Latin American Idiot. Their main contention is that Latin American problems are not caused by outside influences as Latin Americans generally believe. Rather, they result mainly from actions of Latin Americans themselves. Correcting Latin American problems, therefore, must come from Latin Americans.

Ask Thais about the causes of last week's shameful event - or of any problems in Thailand for that matter - and they will readily point the finger somewhere else, never at themselves. I am a Thai so I am part of this well-practised response. But I now believe that if we continue with this long-running charade of self-deception, Thailand is on its way to becoming a failed state shortly.

We present Thailand as the Land of Smiles full of gentle Buddhists. We regularly give alms to monks and often make donations to temples, believing that those are selfless acts for the welfare of others. Deep down, however, we do that only because we wish to get something in return - to go to heaven or have a richer next life. It is a trade, pure and simple, nothing kind or selfless about it. Few of us give for the sake of giving. We are basically very selfish. Every time we go to the temple or attend a Buddhist ceremony, we duly accept and recite the Five Precepts as a guide to our daily lives, but we leave them there, as we always make promises without ever intending to keep them. Actually, we understand little about Buddhism. Even among the ranks of the monks, most do not know the teachings in-depth and lead their lives accordingly - all they know is how to conduct ceremonies from which they earn easy income.

This reflects something deeper - we are generally lazy and like to take short-cuts to the sabai (do-nothing) state. Lottery tickets, therefore, always sell out at premium prices; prostitution is rampant and young women readily marry foreign pensioners. We love to talk but rarely listen. Even when we do, we often fail to hear, as we never learn to think critically. We cannot put up with different points of view nor can we work cooperatively. Many of the over 30,000 Buddhist temples were built next to one another because when we disagreed with one, we just built another. That the cooperative movement has never been successful here is another indication of our inability to tolerate different points of view.

We readily forgive, so we believe, as our most common utterance is mai pen rai (it doesn't matter) when someone makes a mistake. But that is only a reflection of the culture of indifference and ready rationalisation. We can always cite a well-known proverb, a famous poem or a sage's sharp utterance to justify everything we do. We complain so much about corruption. But we do little about it. Worse, we keep electing the same corrupt politicians because they have money and influence from which we hope to benefit. Survey after survey shows that the majority of us do not mind corruption as long as we get something out of it. One of the surveys last year showed that almost 85% of us believed that cheating was a normal business practice, making us practically a nation of thieves.

When I raised the matter in this column, I received the angriest responses from fellow Thais, using expressions so colourful that they should not be printed nor uttered within earshot of other humans. This long-running self-deception has created so much moral deficit, to employ Joseph Stiglitz's terminology, that has put Thailand into a state of moral crisis for some time now. Some of the symptoms of this state are the economic crisis of 1997 and the protests culminating in last week's events.

Of course, we will never admit this, for we are perfect and will continue to be very angry when a foreigner utters something non-complementary about us. But I do hope that the events of last week shock most of us into re-examining ourselves, our values, and start reducing the moral deficit as well as trying to generate some moral surplus: doing more genuinely voluntary work for the common good similar to the street cleaning carried out by Bangkokians last weekend, but on a regular basis.