Vervoer (3): Blik op de weg

De Thai staan bekend om hun 'creatieve' rijstijl. Verkeersdeelname wordt hier beleefd als een vrije oefening. Geheel volgens de Thaise cultuur worden regels aan de laars gelapt. Als ik in Singapore ben valt het enorme verschil in mentaliteit tussen de taxi chauffeurs van beide landen me altijd op. Als je een Singaporese chauffeur vraagt om een onbeduidend regeltje te breken, raakt hij in paniek. In Thailand breekt een chauffeur het zweet juist als je hem verzoekt zich aan de regels te houden.

Het Thaise gedrag op de weg is een perfecte weerspiegeling van het gedrag in het dagelijkse leven. Het is vaak ieder voor zich en voordringen is de norm, doch er vallen weinig onvertogen woorden. De Thai ondergaan elkaars weggedrag gelaten en blijven in de meeste situaties rustig en beleeft. Door de gebrekkige verkeersopleiding en minachting van regels ligt het aantal verkeersslachtoffers hoog. Alcohol in het verkeer zou de grootste boosdoener zijn en de grootste groep slachtoffers zijn brommer rijders. Ondanks alle verhalen over de grote hoeveelheid ongelukken had ik in ruim drie jaar nog geen ongelukken meegemaakt. Ondanks dat ik regelmatig opgeschrikt ben door gierende remmen, ging het tot nu toe steeds goed. Tot afgelopen weekend, toen ik ineens drie opmerkelijke situaties meemaakte.

Afgelopen weekend was weer het jaarlijkse voetbaltoernooi van de British Chamber of Commerce, waarbij voormalige Engelse sterren in een all star team optreden. Dit jaar waren Ian Rush, John Barnes en Lee Sharpe de bekendste. Helaas kon ik niet meedoen met Dutch Boys United, maar het avond programma hoefde ik niet te missen. Zondag na afloop van het toernooi kregen Mike, Michael en ik een lift van een Nederlander terug naar de stad. We zouden gezamenlijk naar Federer-Nadal gaan kijken. Op Sukhumvit, de bekenste weg van Thailand met drie drukke banen, werden we ingehaald door een auto met geblindeerde ramen. De bestuurder was zwaar geirriteerd geraakt dat Huub even met zijn lichten seinde en begon tergend langzaam te rijden. Ineens trapte hij vol op zijn rem en Huub kon maar net een aanrijding voorkomen. We hadden wat biertjes op, maar gelukkig was Huub goed bij de les. Stonden we ineens stil op een drukke weg. De Thai ging weer langzaam rijden en trapte weer een paar keer hard op zijn rem, duidelijk met de intentie om een aanrijding uit te lokken. Bizar. In Thailand is het achterop komende voertuig schuldig en wellicht had hij gezien dat er vier farang in de auto zaten. Dat betekent dubbel schuldig.

Huub probeerde de auto eerst links en vervolgens rechts in te halen, maar de Thai reageerde steeds door de weg te blokkeren en ging weer stil staan. Het achterop komende verkeer wist ons gelukkig te ontwijken, maar een aanrijding lag op de loer. Huub kondigde aan dat hij aanstonds uit de auto zou stappen om die gast even op zijn bek te timmeren. De drie heren achterin vonden dat echter geen goed idee en drongen er op aan om in de auto te blijven en desnoods te wachten tot we een ons wogen. Inmiddels weet ik wel dat je in Thailand geen ruzie moet zoeken met de locals. Bovendien had Huub gedronken en zat de rest met een beker bier in de hand.

Zo zaten we even in een status quo, totdat de Thai met een nieuwe zet kwam. Die mafkees zette zijn versnelling in de achteruit en schoot hard naar achter, bijna tegen onze auto aan. Huub ook snel naar achter en vervolgens herhaalde dit bizarre spel zich nog een paar keer. We wisten niet wat we meemaakten. Sta je daar op een drukke weg in het centrum van Bangkok. Achteruit rijdend om een bewuste aanrijding te voorkomen, terwijl het achterop komende verkeer je al toeterend maar net weet te ontwijken. Is this for real?

Huub hoopte de aandacht van de politie te trekken en zette zijn auto dwars over de weg, hierdoor twee van de drie banen blokkerend. 'Laat de politie maar komen. Kan die kerel uitleggen waarom hij stil gaat staan midden op Sukhumvit'. Deze zet had de gewenste uitwerking. De Thai reed weg en ging nog net door het groene licht, ons voor rood achter latend. Prima, zijn we daar vanaf. Dat de Thai agressief kunnen worden was me bekend, maar dit gedrag was wel erg extreem. Zou hij volledig dronken of stoned geweest zijn? Of was het een maffe gangster die een hekel aan buitenlanders heeft?

De resterende weg naar het hotel van Mike en Michael verliep gelukkig zonder incidenten. Zij zouden zich even douchen en ondertussen ging ik een hapje eten. Nog geen honderd meter te voet afgelegd of ik zag een ongeluk voor me gebeuren. Een taxi maakte een U-turn en zag daarbij twee mensen op een brommer over het hoofd. De brommer bestuurder moest vol in de remmen, kwam ten val en schoof een stuk over de weg. Wonderwel krabbelden bestuurder en passagier na een paar seconden alweer overeind, ogenschijnlijk ongedeerd. Zo stonden ze even van de schrik te bekomen en informeerden bij elkaar hoe ze eraan toe waren. Ondertussen liet de taxi chauffeur er geen gras over groeien. Zonder zich over de slachtoffers te bekommeren, liep hij naar de brommer, zette het ding overeind en nam twee seconden de tijd voor een snelle inspectie. Hij oordeelde blijkbaar dat de schade te verwaarlozen was, rolde de brommer terug naar de bestuurder, stapte snel in de taxi en reed weg. Ik had al eerder gehoord en gelezen dat het er bij ongelukken vaak zo aan toe gaat. In Thailand moet je maar zien dat je als slachtoffer de schade verhaalt. Voordat de twee van de brommer iets konden uitrichten, was de dader alweer gevlogen.

Maandag bezocht ik een klant en zat ik op de terugweg in een taxi toen het verkeer ietwat abrupt tot stilstand kwam en de taxi van achter flink werd aangetikt. Een jongen op een brommer zat blijkbaar niet goed op te letten. De taxi chauffeur stapte uit en ik zag de jongen gebaren dat er niets aan de hand was. Ik nam ook een kijkje en zag dat de bumper los hing. In Nederland komen er direct schade formulieren en vaak ook politie aan te pas. Hier niet. Binnen de kortste keren stapte de taxi chauffeur weer in en gingen we verder. In mijn uitmuntende Thais vroeg ik of het mannetje betaald had. 'Ja, maar veel te weinig', klonk het gelaten. Zo'n chauffeur heeft het niet bepaald breed. Toch leek hij er niet mee te zitten. Zo gaat het nu eenmaal.

En zo maakte ik na ruim drie 'schadevrije' jaren ineens drie verkeersincidenten mee in twee dagen tijd. Het heeft mijn standpunt bevestigd dat ik in Thailand geen actief verkeersdeelnemer wil zijn. Veel buitenlanders klagen over de netelige situaties waarin ze in dit land verzeild raken. De kunst van het leven in Thailand is echter om deze situaties zoveel mogelijk te ontlopen en het leven makkelijk en overzichtelijk te houden. Voor mij geen eigen brommer of auto. Ik kijk wel beter uit.

Man van glas

Met mijn algehele gezondheid gaat het goed. Sinds begin van het jaar had ik al minder last van de vermoeidheidsverschijnselen die me vaak parten speelden. Toch staken de klachten af en toe nog enigzins de kop op. Na een tip heb ik een tijdje geleden een korte pillenkuur gedaan tegen wormen en parasieten. Ik verwachtte er niet veel. Toch slaap ik sindsdien beter, heb geen enorme hongerbuien meer en heb ik, ondanks dat ik minder eet, een minder mager koppie. Eindelijk heb ik het gevoel dat ik weer helemaal gezond ben. Heerlijk.

Toch is het niet alleen maar rozengeur en manenschijn. Het blessurespook heeft weer keihard toegeslagen. Met kromme benen als Litmanen en een hoofd dat met de jaren op Robben is gaan lijken (al wordt ik qua uiterlijk ook nog wel eens met Zidane vergeleken) zijn frequente blessures blijkbaar onvermijdbaar. Twee maal per week hardlopen is de schuldige. Ik kreeg ineens last van allerlei spieren en pezen rond mijn middel, van mijn lies tot en met mijn onderste buikspieren. Als de pijn op de ene plek verdwijnt, duikt het op een andere plek weer op. Dat is al zo sinds half december. De afgelopen vijf maanden ben ik daardoor beperkt tot wat krachttraining voor het bovenlichaam. Geen cardiotraining, voetbal of tennis.

Je voelt mijn frustratie. Dit is alweer het tweede achtereenvolgende voetbalseizoen - na mijn gebroken vinger een seizoen eerder - waarin ik voor de helft langs de kant sta. Ik wil zeker niet onvermeld laten dat mijn team in mijn afwezigheid van de tweede naar de zesde plaats gezakt is. Trek zelf uw conclusie. Schrale troost is dat ik ondanks mijn beperkte speeltijd wederom mijn weddenschap met twee vrienden gewonnen heb. Drie goals in acht potjes was genoeg om onze onderlinge topscorer competitie in mijn voordeel te beslissen. Zij bleven op nul en een staan, dus ik verhoog volgend seizoen graag de inleg. Hopelijk krijg ik dat er binnenkort bij een paar biertjes door.

Inmiddels ben ik er achter dat de blessure veroorzaakt wordt door een zenuw die vanuit de rug via het bekken door de benen loopt. Dat zou via massages te verhelpen moeten zijn. Ook doe ik oefeningen om de stand van mijn bekken te corrigeren, zodat ik in de toekomst verschoond blijf van problemen met mijn 'bedrading'. Het gaat al de goede kant op en ik hoop over een paar weken weer een balletje te slaan, als ik mijn rackets nog kan vinden. Waarom heb ik altijd ingewikkelde blessures die langzaam genezen? Een verrekt spiertje of verzwikte enkel is er bij mij nooit bij. Bij de bookmakers kun je nu alweer, voordat ik volledig hersteld ben, een gokje wagen wanneer mijn volgende blessure zich aan zal dienen. Mocht ik de rest van het jaar ongedeerd blijven, kun je een klein fortuin verdienen. Wees echter gewaarschuwd: de winstkans is klein.

Stil aan de overkant

Daar ben ik eindelijk weer eens. Het is de laatste tijd nogal stil op mijn blog. Dat betekent echter niet dat het slecht met me gaat. Het is simpelweg zo druk op werk dat ik de laatste weken niet zoveel zin had om ook in mijn vrije tijd de toetsen te geselen.

Halverwege vorig jaar meldde ik dat ik binnen InsightAsia een eenmansafdeling op zou zetten. Lange tijd ben ik bezig geweest met het optuigen van nieuwe, baanbrekende services. Momenteel zit ik in een fase waarin ik een aantal services nog aan het ontwikkelen ben en andere al aan het verkopen ben. Inmiddels zijn de eerste projecten achter de rug en dat is zeer goed gegaan. Binnen het bedrijf is men enthousiast en mijn baas Sajan is ook tevreden. De rest van het jaar is het zaak om de verkoop verder uit te bouwen, zodat mijn afdeling winst gaat maken en ik - niet geheel onbelangrijk - weer eens aan kan kloppen voor een loonsverhoging.

Hoewel ik niet naar Thailand gekomen ben met de gedachte om me een slag in de rondte te werken, heb ik het bij InsightAsia best naar mijn zin. Ik heb veel vrijheid om dingen te ontwikkelen, iets wat je bij grotere marktonderzoekbureaus niet krijgt. Een nadeel is dat ik er qua verkoop redelijk alleen voor sta. In Thailand ziet de managing director mij als een interne concurrent voor het budget van haar klanten en ze doet dan ook geen enkele moeite om me bij haar klanten te introduceren.

Ik heb een tijdje geprobeerd om zelf afspraken bij allerei bedrijven te maken. Dat was geen succes. De Thai hebben een diep gewortelde onzekerheid ten aanzien van contacten met vreemde wezens zoals mensen uit een ander land, zeker als het een ander continent betreft. Als een secretaresse iemand aan de lijn krijgt uit Planeet Europa is het even schrikken en word je op uiterst vriendelijke en charmante manier een doolhof ingstuurd waarin het vrijwel onmogelijk is om op de juiste plek uit te komen. Ik wil niet zeggen dat cold calling in Nederland of ergens anders makkelijk is, maar in mijn vaderland krijgt de aanhouder in veel gevallen uiteindelijk wel iemand te spreken die de boodschap even wil aanhoren en een beslissing kan nemen of er verder gepraat kan worden. Zoniet in Land of Smiles. De meest gehoorde smoes is dat de secretaresse van de marketing manager in een meeting zit. Als je dan nog twee of drie keer terug belt, zit ze alweer in een meeting. Vreemd. Ik heb niet veel secretaresses meegemaakt wier agenda iedere dag gevuld is met allerlei vergaderingen. Een ander probleem is het spellen van een email adres. De Engelse uitspraak is vaak zo beroerd dat ik een al gauw een lettertje verkeerd inschat. Moet ik weer terug gaan bellen. Bij veel bedrijven wordt de telefoon de meeste keren niet eens opgenomen.

Na veel vruchteloze uren telefoneren, heb ik middels een oproep op een internet forum voor expats een Thaise dame gevonden met ruime ervaring in telesales, die ook nog eens de Engelse taal machtig is. Zij is een paar weken bezig en regelt zo'n vijf afspraken per week. Ook mijn collega's in andere landen beginnen me te helpen om omzet te scoren. Dat is mooi, maar zorgt er wel voor dat ik het nog drukker heb en veel in de weekends en avonden zit te werken. Hopelijk gaat dat snel weer afnemen. Ik heb geen zin om als God in Thailand te leven. God heeft immers slechts één rustdag in de week benoemd. Ik neem er graag twee.

Tot zover mijn smoezen om een tijd lang geen berichten te plaatsen. Jullie vinden het vast een prettige gedachte dat ik niet alleen maar in het zwembad lig en aan cocktails lurk. Toch is het leven hier nog steeds goed.

Survival tocht

Een maand geleden plaatste ik een bericht over de hevige regenval die tot een overstroming in mijn wijk leidde. Ik ging ervan uit dat we met een uitzondering te maken hadden. Na de stortbui van gisteren ben ik bang dat het een regelmatig terugkerend probleem is. Het regenseizoen is nog niet goed en wel begonnen of de straten hebben al voor een tweede keer blank gestaan.

Op zaterdag kwam ik terug van een uurtje fitness training en stapte nietsvermoedend de metro uit. Okee, het regende flink bij de halte waar ik de metro in was gestapt, maar wellicht was het in Huai Khwang droog, dacht ik nog. Niets was minder waar. Helaas moest ik toch echt de thuisreis voort zetten, want ik had nogal wat werk te doen. Alle taxi's waren vol en brommertaxi's reden nauwelijks. Geef ze eens ongelijk. Er zat weinig anders op dan te voet de anderhalve kilometer naar huis af te leggen. De hele weg banjerde ik in slakkentempo door het water. Het peil stond overal tot ruim boven mijn enkels, op sommige plekken bijna tot mijn knieen.

Na een barre tocht bereikte ik City Living. Mijn camera en iPod hebben de expeditie ter nauwernood overleefd, mijn telefoon kan ten grave gedragen worden. Dat is al de tweede telefoon die zijn meerdere heeft moeten erkennen in een tropische bui. Maar goed dat ik geen iPhone of Blackberry heb.

Toch maar weer even een filmpje geschoten. Al dat water is het resultaat van slechts een uurtje (!) regen. Dat zegt iets over de hevigheid van zo'n bui, maar zeker ook over de zeer gebrekkige waterafvoer in mijn wijk (en vele andere wijken in Bangkok). Blijkt achteraf mijn jaarlijkse bijdrage aan het Hoogheemraadschap van Rijnland toch niet geheel weggegooid geld.

Vervoer (2): Riviertaxi

Bangkok bevat een groot aantal kanalen ('khlong'). Waar grachten in steden als Leiden en Amsterdam gebruikt worden voor recreatie, benutten de Thai de vervuilde waterwegen voor openbaar vervoer. De riviertaxi is een vlot vervoermiddel dat geen last heeft van files. De longtail boten spoeden zich met hoge snelheid van halte naar halte. Reizigers hebben een paar seconden om in en uit te stappen voordat de boot weer door vaart. Een kaartje kopen doe je als je al zit. Het personeel loopt over de rand van de boot en onthoudt goed wie er nog moet betalen. De kosten zijn dermate laag dat zwart varen niet de moeite waard is.

Iedere vijf minuten kun je opstappen. De boten varen van 's ochtends vroeg totdat het donker wordt. Ik neem aan dat het in en uitstappen te gevaarlijk wordt als de zon onder gaat. Aan de buitenkant van de long tails hangen zeilen, die omhoog getrokken worden om droog te blijven wanneer twee boten elkaar passeren of wanneer de stank van het kanaal te hevig wordt. De herrie van de motor moet je op de koop toenemen. Voorin heb je daar minder last van.

De riviertaxi is een leuke gelegenheid om het leven in Bangkok eens van een andere kant te zien dan vanaf de drukke straten met moderne gebouwen. Langs het water wonen vooral arme mensen in oude huisjes of hutjes. Helaas is er geen halte vlakbij mijn woning en heb ik niet vaak de gelegenheid om over het water te reizen. Ik zou graag wat vaker de boot nemen.

Nederland is trots op zijn watermanagement. Zelfs het domste jongetje van de klas mag wereldwijd lezingen geven op dit gebied. Toch denk ik dat er nog iets van de Thai te leren valt. Waarom geen riviertaxi in druk bevolkte Nederlandse steden? Een paar longtail bootjes lijken me goedkoper dan die belachelijke Noord/Zuidlijn. Sneller te verwezenlijken en instortingsgevaar is nihil. Ook voor Leiden zie ik mogelijkheden. Winkelpubliek kan op de Apothekersdijk worden uitgeladen en vormt geen enkele belasting voor het verkeer meer. Mocht ik nog weer eens op de Oude Singel neerstrijken dan neem ik graag de boot naar Unicum en de Marepoort. Geen slecht idee toch?

Vervoer (1): Hoezo, file probleem?

Als je in een grote stad als Bangkok woont, speelt vervoer onvermijdelijk een belangrijke rol in het leven. Bangkok heeft een bijzonder slechte reputatie op het gebied van mobiliteit. De files zijn berucht over de hele wereld. De eerste de beste site die ik op Google via de zoektermen 'bangkok verkeer' vond, begint met de volgende alinea:

"Bangkok is één van de drukste steden ter wereld en dat dit niet overdreven is, blijkt onder andere uit het verkeer. In Bangkok is het namelijk vrijwel altijd spits. De auto's schuiven zig zag door elkaar over brede wegen, in het verkeer zit nauwelijks beweging. Honderden taxi's in diverse kleuren, tuk-tuks en brommertjes vormen het straatbeeld in Bangkok. Diverse agenten die langs de wegen staan proberen tevergeefs het verkeer in goede banen te geleiden en te ordenen, maar ook zij weten hierin niet te slagen."

Overdrijven is een kunst. Hoewel Bangkok zeker een groot verkeersprobleem heeft, is het zeker niet zo dat het verkeer overal en altijd helemaal vast staat. De zinsnede 'vrijwel altijd spits' is trouwens per definitie onzin. Het woord spits impliceert dat er pieken en dalen zijn, dus kan het niet vrijwel altijd spits zijn. En de politie staat er niet om het verkeer in goede banen te leiden, maar om boetes uit te schrijven, net als overal in de wereld. Het enige verschil met Nederland op dit punt is dat de boetes hier rechtstreeks in de kontzak van oom agent verdwijnen. Pluspunt is dat je hier kunt afdingen. Laten we bovendien niet vergeten dat het in het vervoer in Nederland ook niet altijd rozengeur en manenschijn is. Noord-zuid lijn, rekeningrijden, zout tekort bij gladheid, treinverkeer dat een beetje vrieskou niet aankan, taxi's bestuurd door criminelen die veel te hoge prijzen rekenen en je het leven uit slaan als je er wat van zegt. Moet ik nog even doorgaan?

Maar laat ik het vooral niet doen voorkomen alsof er in Bangkok geen file probleem is. Er is een behoorlijk aantal punten waar het verkeer meestal vast staat, en je hebt vaak veel tijd nodig voor relatief korte autoritjes. Er zijn echter vaak goede alternatieven voorhanden. Door even na te denken en een beetje te plannen voordat je de deur uit gaat kun je een hoop tijd en frustratie besparen. Verkeerssituaties als op bijgaande foto's zijn dan ook vaak te vermijden. In drie jaar tijd ben ik daar aardig bedreven in geworden. In een serie berichten zal ik de komende weken beschrijven hoe ik mij middels diverse vervoersmiddelen door de metropool begeef.

Zo veranderlijk als ...

Als Nederlander moet je af en toe toch effe over het weer ouwehoeren. Dat zit erin gebakken. Gaf ik laatst al aan dat het zo frisjes was dat de honden letterlijk in shirts over straat gingen, afgelopen week was het weer nog meer van slag. Boze tongen wijzen naar de ramp in Japan als boosdoener, maar dat bestempel ik als borrelpraat. Aan de andere kant, wat weet ik er nou helemaal van?

Vorige week zakte de temperatuur van de ene op de andere dag ineens met 10 graden tot een barre 16 graden. En dat in een maand waarin de temperatuur normaal gesproken gestaag klimt. Maart zou je een tussenfase kunnen noemen tussen het einde van de winter (februari) en het begin van de heetste periode (april). Het was dus even schrikken toen het weer zo omsloeg. De lage temperatuur ging tot overmaat van ramp ook nog eens gepaard met een zeer gure wind. Zo'n typisch Nederlandse oktoberwind. Vreselijk. Voor het eerst in drie jaar Thailand had ik het koud als ik over straat ging.

Gelukkig was de kou na een paar dagen weer net zo plotseling verdwenen als hij gekomen was en schitterde de zon in het weekend weer aan de hemel. Tot afgelopen nacht, toen een ongenadig onweer over Bangkok en andere delen van het land neerdaalde. Het ging zo hard tekeer dat ik de hele nacht nauwelijks een oog dicht gedaan heb. Ik werd gelukkig net op tijd door het losbarstende noodweer gewekt om mijn was van de rand van het balkon weg te gritsen.

Hoewel de donder, bliksem en regen de hele nacht doorgingen, had ik me niet gerealiseerd dat de hele straat 's ochtends tot ruim boven enkelhoogte onder water zou staan. Daar sta je dan voor de lobby van je apartement. Keurig gekleed. Laptop om de schouder. En nu? Normaal gesproken word ik met een golfkarretje van het gebouw naar het einde van de straat gereden. Dat zat er nu niet in, werd me meteen duidelijk gemaakt. Ook mijn vraag of er een motorbike taxi kon worden besteld, werd negatief beantwoord. Het water stond te hoog. Gelukkig kwam er al snel een kerel aan die met zijn auto naar werk ging en kon ik een lift krijgen tot het einde van de straat, waar ik normaal gesproken overstap van de golfwagen op een motorbike taxi.

Tot mijn stijgende verbazing stond zelfs de hoofdweg onder water en hadden de motorbike chauffeurs een snipperdag opgenomen. Geef ze eens ongelijk. Na een paar minuten kon ik dan toch een ritje regelen en bereikte ik uiteindelijk met flinke vertraging het metrostation. Bijgaand filmisch verslag zal de boeken in gaan als een instant classic in het rijke genre van road movies. Okee, ik geef het toe, de soundtrack had beter gekund.