Hohoho!

Als ik terug denk aan kerst in Nederland, denk ik aan gesloten winkels, uitgekauwde familiefilms, kou en George Michael. Sinds ik in Bangkok woon, ben ik bijna elke keer met Kerstmis op vakantie gegaan. Ook mijn vierde
kerstfeest hier ben ik richting strand getogen. Mijn vriend Brian had al een trip naar zuidelijke eilanden geboekt. Aangezien zijn bestemming, Koh Tao en Koh Phangan, mijn favoriete eilanden zijn, sloot ik me graag bij hem aan. Brian
vloog naar Surat Thani om van daaruit de ruim 6 uur durende boottrip naar Koh Tao te ondernemen. Ik deed mijn huiswerk wat beter en berekende dat ik beter met de bus naar Chumpon kon en van daaruit in een uurtje met de
boot naar hetzelfde eiland.

Goed plan, maar in Thailand lopen de zaken vaak niet zoals gepland. De golven waren te hoog bij Chumpon en dus ging de bus nog een hele ruk door naar Surat Thani. Volgens Thais gebruik was er geen enkele communicatie van het aangepaste reisplan. Volgens mij was ik de enige in de bus die op basis van de borden langs de weg door had dat we een flinke omweg gingen maken, waardoor ik dus alsnog 6 uur met de boot moest. Toevallig zat Brian op een boot 5 minuten voor mij en via de telefoon besloten we maar bij Koh Phangan af te stappen en niet door te gaan naar Koh Tao.

Koh Phangan heeft twee gezichten. De zuidelijke punt is het feestgedeelte waar de wereldberoemde full moon parties plaatsvinden. De rest van het eiland is rustig en heeft een heerlijk authentieke eilandsfeer. Brian wilde graag naar het zuidelijke Haad Rin waar hij een goed resort wist. Ik had niet zo'n zin om een week tussen de hersenloze party animals te zitten (zo stelde ik me dat voor), maar ging toch akkoord. Coral Bungalows bleek echter een goede keus. Prima kamers, goed eten, prettig zwembad direct aan zee en de andere gasten waren best te pruimen. Dit alles tegen zeer redelijke prijzen.

Van ons oorspronkelijke plan om lekker uit te rusten en ons pas met kerst in het feestgedruis te storten kwam niets terecht. De eerste avond, maandag de 20e, bleek er al een full moon party op het programma te staan en dat laat je niet lopen. We hebben ons zo vermaakt dat we uiteindelijk iedere avond op het strand te vinden waren, al heb ik de emmertjes met wodka en red bull na de eerste avond wijselijk verruild voor Singha biertjes. Overdag voornamelijk bij het zwembad gelegen. Op de bewolkte donderdagmiddag ben ik nog wel op een brommertje het eiland rond getuft, maar de energie werd vooral opgespaard voor de avonden.

Hoogtepunt was het kerstfeest op zaterdag de 25e. Eerst een goed kerst buffet bij Coral Bungalows, waarna de stemming er bij de pool party meteen goed in zat. Zoals het hoort bij strandfeesten op Koh Phangan waren velen gehuld in body paint en voor de gelegenheid was er ook veel kerstkledij. Brian en ik werden geschminkt als kerstman. Nog snel even een kerstmuts kopen en klaar is Santa. Vervolgens op naar het strandfeest. Tot 5 uur feesten en snel nog even een tukkie doen van 30 minuten voordat ik met de taxi naar de boot moest om het vliegtuig terug naar Bangkok te nemen (Brian gaat nog een weekje bijkomen op het rustigere Koh Tao).

Al met al een geweldige week gehad. Veel leuke mensen ontmoet, heerlijk in de zon gelegen en lekker gefeest. Last but not least: slechts één keer George Michael hoeven doorstaan.

Zwembad

Inmiddels woon ik al weer meer dan tweeeneenhalf jaar in Sitara Place. De kamer bevalt me nog wel, maar helaas heeft het complex geen zwembad. Dat begon ik toch wel een gemis te vinden en dus ging ik op zoek naar een zwembad waar ik af en toe in het weekend heen kan gaan om even te luieren. Sinds een aantal weken lig ik regelmatig op de vierde verdieping van een apartementencomplex aan Silom, waar het voor een bescheiden bedrag goed toeven is. Heerlijk om even de drukte van de stad te ontstijgen, een paar baantjes te trekken en een tukkie te doen of naar de iPod te luisteren. Hele middagen slijt ik er.

Ik ben tot het besef gekomen dat als je in een tropisch land als Thailand woont, je toch echt een woning moet hebben met de beschikking over een zwembad om optimaal van het leven te kunnen genieten. Dus heb ik eind november mijn contract met Sitara opgezegd en ben ik momenteel hard op zoek naar een nieuw apartement, met zwembad, waar ik begin januari in kan trekken. Er gaat behoorlijk wat tijd in zitten om van alles te bekijken, maar ik wil een goede keuze maken, dus dat heb ik er graag voor over. Hopelijk kan ik hier aan het begin van het nieuwe jaar wat foto's plaatsen van mijn nieuwe apartement en zwembad.

S**uele moraal

In Thailand draait het leven grotendeels om schone schijn. Illusie is veel belangrijker dan realiteit. Status en gezichtsbehoud hebben de hoogste prioriteit. De Thai zijn er dan ook meester in om hun imago in het buitenland te cultiveren. Lees de reisgidsen over het koninkrijk er maar op na. Een en al lof over de Thai en hun gebruiken. Een van die deugden zou kuisheid heten. Thai hebben pas lichamelijke intimiteit met als ze elkaar lange tijd kennen en trouw staat hier hoog in het vaandel, zo heet het.

De werkelijkheid is wat anders. Thaise vrouwen raken in de regel op jonge leeftijd zwanger, vaak voordat ze getrouwd zijn. In veel gevallen neemt het vriendje de benen en staan ze er alleen voor. Abortus is in Thailand illegaal. Toch barst het er van de abortus klinieken. Onlangs was het wereldnieuws dat in een tempel de overblijfselen van 2.000 foetussen zijn gevonden. Hoewel de ophef over de lugubere vondst begrijpelijk is, vind ik het nogal schijnheilig dat het abortus probleem nu ineens benoemd wordt. De politie in Bangkok is meteen de 4.000 (!) klinieken in de hoofdstad afgegaan. Ze wisten dus exact waar die zaten. Ineens wordt er breed gediscussieerd hoe het abortus probleem aangepakt moet worden. In Thailand is er pas een probleem als het echt niet langer te negeren is.

Ook met de huwelijkse trouw nemen de Thai het niet zo serieus. Veel getrouwde Thaise mannen hebben er een dame bij, of twee, of drie, of vier. Afhankelijk van de financiele armslag. Voor niets gaat immers de zon op. Hoe meer mia noi ('minor wife') ze zichzelf kunnen veroorloven, hoe meer status. Kunnen ze lekker opscheppen tegenover hun vrienden. Nu denk jij natuurlijk aan list en bedrog, maar zo zit het hier niet in elkaar. Naar verluid weten zowel de echtgenote als de scharreltjes meestal hoe de vork in de steel zit. Het schijnt zelfs dat ze elkaar in sommige gevallen kennen. Zolang meneer zijn financiele verplichtingen jegens alle partijen maar nakomt is er niets aan de hand. Tevens mag zijn spielerei niet openbaar bekend worden, want zijn echtgenote accepteert geen gezichtsverlies.

Nu is er een onderzoek geweest naar dit verschijnsel. Thaise mannen is gevraagd waarom ze een mio noi nodig hebben. 58% antwoordde dat de dames nu eenmaal makkelijk beschikbaar zijn. Andere veel genoemde redenen zijn de saaiheid van het huwelijk (48%), het gedrag van de echtgenote (43%) en haar uiterlijke verloedering (42%). Legitieme redenen dus.

Ook vrouwen zijn ondervraagd. Volgens de berichtgeving vindt de helft van de dames het hebben van mio noi moreel onaanvaardbaar. Het is me niet duidelijk of we daaruit af mogen leiden dat de overige helft het wel best vindt. Of zou die andere helft van de steekproef uit mio noi bestaan?

Hoe dan ook, moraal van het verhaal is dat abortus en overspel hier schering en inslag zijn, maar dat men graag de schone schijn ophoudt onder het mom van als je het niet ziet, gebeurt het ook niet. Dus als je in het vliegtuig naar Thailand zit en je leest in je Lonely Planet over de preutsheid van de Thai, vraag dan de stewardess om een extra zakje zout.

Schaamte

In de meeste delen van de wereld roept Nederland sympathie op, wellicht met uitzondering van onze buurlanden. Die kennen ons te goed. Een van de eerste vragen die een Thai aan een buitenlander stelt is 'where you from?' Dan blijkt keer op keer dat Nederland er ook hier goed op staat. Niet in de laatste plaats vanwege het voetbal. 'Holland very good!'. De Thai noemt steevast een aantal favoriete voetballers op, wat varieert van oudere helden als Van Basten en Bergkamp tot spelers van de huidige lichting als Van Persie en Sneijder. Overigens zijn ook collega-expats best enthousiast over de WK verrichtingen van dit jaar, ondanks de kritiek in Nederland zelf. Het duo De Jong/Van Bommel is een uitzondering en kan op weinig waardering rekenen. Waarom geen Van der Vaart? Leg dat maar eens uit,

Ook Ramon Dekkers is wereldberoemd in heel Thailand. Taxi chauffeurs kunnen uit hun dak gaan als zijn naam valt. Net als jullie had ik nog nooit van hem gehoord, maar de Thai verzekeren mij dat iedere tegenstander met knikkende knieen de ring betrad. Als eerste buitenlandse Thaiboks kampioen heeft hij het eeuwige respect. Ze zijn trots dat hij met een Thaise getrouwd is. Sommigen noemen hem de beste ooit en demonsteren dit met bijgaande schijnboks bewegingen. Het zal wel.

Nederland staat er dus goed op hier. Er zijn echter van die momenten dat je je dood schaamt op Nederlander te zijn. Heb ik even geluk dat darts hier niet wordt uitgezonden.

De Thai en mobiele telefoons

Ik heb in eerdere stukjes al eens gemeld dat status belangrijk is voor de Thai. En status ontlenen ze bij voorkeur aan oppervlakkige, materiele zaken. Iedere Thai wil dan ook een hippe telefoon en velen bezitten een model dat ze zich eigenlijk niet kunnen veroorloven, maar waar ze met liefde krom voor liggen. Mocht je naar Bangkok komen, verbaas je dan niet als je taxichauffeur in een rammelende bak rijdt, maar toch een iPhone heeft. Als je zo'n duur ding hebt, wil je het weten ook. Dus sta je er in de metro constant mee te pielen en laat je hem niet in je locker liggen als je gaat fitnessen. Je moet tenslotte bereikbaar zijn.

Hoeveel het mobieltje voor de Thai betekent, werd afgelopen week mooi geillustreerd. Je weet wellicht dat het leven in een Thaise gevangenis geen lolletje is. Verscheidene farang hebben reeds in boekvorm verslag gedaan van de verschrikkingen in het Thaise gevangenisleven. Er zijn zelfs zoveel boeken over verschenen dat je het een genre zou kunnen noemen. Gevangenen worden in grote groepen in veel te kleine cellen gepropt, waar ze op de grond moeten poepen en de beperkte ruimte ook nog eens met ratten moeten delen. Er is niet genoeg eten voor iedereen en ook niet genoeg ruimte voor iedereen om 's nachts te kunnen liggen. Get the picture?

Sinds ik in Thailand ben, alweer drie jaar, heb ik nooit iets gelezen over een opstand tegen de erbarmelijke leefomstandigheden in de gevangenissen. Tot nu toe dan. Vrijdag hebben bewakers iets ten noorden van Bangkok vier mobiele telefoons in beslag genomen. Deze waren door familieleden van gevangenen naar binnen gesmokkeld. Nou, toen waren de rapen gaar. Tweehonderd criminelen gaven middels brandstichting blijk van hun ongenoegen, volgens de Bangkok Post en The Nation:

"Correction officials are negotiating with prisoners at Lop Buri prison who staged a riot and threatened to burn prison's premises. Prisoners at a Lop Buri prison rioted and set minor fires on items on Thursday to protest crackdown on the use of mobile telephones. Police said about 200 prisoners were involved in the riots in the Lopburi prison. The incident erupted after officials confiscated four mobile phones thrown inside the facility by relatives of some of the 2,200 inmates."

Zie je het voor je? Jarenlang leef je onder mens onterende omstandigheden en onderga je pesterijen en gewelddadigheden van de bewakers. Maar als ze de telefoon van je collega-gevangene afpakken knapt er iets in je. Tussen de ratten en stront leven is tot daar aan toe, maar je moet wel bereikbaar zijn. Als je in de gevangenis zit, heb je als mens fundamenteel recht op een mobieltje. Ze noemen die dingen niet voor niets cell phones.

Silom Road (3): Heineken Beergarden

In Bangkok zijn November en December qua weer de meest prettige maanden. Het is koeler en minder benauwd dan in de rest van het jaar. Vandaar dat in deze periode de beergardens als paddestoelen uit de grond schieten. Overal in de stad worden terrassen opgezet waar je 's avonds in de open lucht een hapje en drankje kunt nuttigen, meestal onder het 'genot' van een Thaise live band.

Onder de naam Green Space heeft Heineken bovenop het United Center een fraaie beergarden opgetuigd. Afgelopen vrijdag heb ik met wat collega's en mijn maatje Brian een kijkje genomen. Het was goed toeven op de 47e vedieping. Koude biertjes en voortreffelijk uitzicht in een prachtig groen uitgelichte bar. Een mooie gelegenheid om het weekend in te luiden en het was dan ook gezellig druk. Jammer dat de meeste foto's op mysterieuze wijze van mijn camera verdwenen zijn, maar gelukkig heb ik er nog een paar over.

Koh Laan

Het voetbalseizoen is in volle gang. De afgelopen weekenden moest ik daardoor steeds in Bangkok zijn om te spelen. Dat gaat niet onverdienstelijk. Na vijf wedstrijden staan we gedeeld op de eerste plaats en ik sta zelf alweer op drie goals en twee assists. De competitie wordt ieder jaar een stuk sterker door de voortdurende instroom van Afrikaanse spelers die naar Thailand komen om een profcontract te verdienen. Degenen die net buiten de boot vallen, houden in de Casual League hun niveau op peil. Dit leidt bij vele expats tot ongenoegen, maar ik loop niet weg voor een uitdaging op sport gebied. Bring on the brothers.

Vorige week stond er geen wedstrijd op het programma en greep ik de kans om weer eens naar het strand te gaan. Dit keer viel de keus op Koh Laan, een klein eiland vlak bij Pattaya. Hoewel het slechts twee uurtjes met de bus kost om in Pattaya verzeild te raken, had ik in drie jaar tijd de reis nog niet ondernomen. Pattaya heeft namelijk geen beste reputatie. Op basis van de berichtgeving kreeg ik het idee dat Ursul de Geer er binnen een dag een heel seizoen van Het is hier Fantastisch op zou kunnen nemen. Ik liet me echter overtuigen dat het op Koh Laan goed toeven is en de korte reistijd verleidde me tot een trip.

Op Koh Laan is 's avonds helemaal niets te doen, dus ik besloot om vrijdag en zaterdag in op het vaste land te overnachten. Over Pattaya kan ik kort zijn. Vreselijk. Gelukkig woont een vriend van mij vlakbij en hij nam mij twee avonden op sleeptouw. Na de vrijdagavond in het hectische Pattaya, nam Steve me zaterdag mee naar zijn Ierse stamkroeg in Jomtien, waar we Engels voetbal gekeken hebben met een grote pint in de hand. Ik moest aan de aanwezige expats uitleggen hoe het toch kon dat Feyenoord met 10-0 van PSV verloor. Alsof dat zo gek is. Engelsen hebben een goed gevoel voor humor, dus de grap over het kengetal van Rotterdam ging er in als koek.

Koh Laan is een klein eiland van 4 kilometer lang. De veerboot brengt je in 40 minuten over. Hoewel het zo dicht bij Pattaya ligt, is van massa toerisme gelukkig geen sprake. De sfeer is erg gemoedelijk. Tot mijn verbazing was legitimatie bij het huren van een brommertje niet nodig. Ik hoefde zelfs niets in te vullen. 'Zet hem hier maar weer neer als je terug gaat en laat de sleutel er maar in zitten', was de laconieke instructie. Waar vind je dat nog?

Bijgaand de obligate foto's. Koh Laan is een prettig eiland, maar omdat er 's avonds echt geen ruk te doen is, voel ik me min of meer verplicht om in Pattaya te overnachten. De kans dat ik er nog eens terug kom is dan ook zeer gering. Volgende keer toch maar weer Hua Hin.